επάνω στα βουνά

Στα Μονοπάτια του Αχιλλέα: Μεγάλη Κάψη – Άγιοι Απόστολοι – Μαυρίλο (9.10.2011)

2011-10-24T01:33:00.005+03:00

Το πρόγραμμα του Ομίλου Φίλων Βουνού & Θάλασσας της Βούλας ήταν: διανυκτέρευση το Σάββατο στο Δασικό Χωριό «Λιβαδάκι», στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας, και την Κυριακή πεζοπορία στα Μονοπάτια του Αχιλλέα. Η Σούλα, γραμματέας του Ομίλου, παρακάλεσε να τη βοηθήσουμε και το είδαμε με το Γιάννη ως μια πρόκληση και μια ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για τα μονοπάτια στην περιοχή.

Η Δυτική Φθιώτιδα είναι από τις πιο όμορφες περιοχές της Φθιώτιδας και της Ελλάδας, με πλούσια ιστορία από αρχαιοτάτων χρόνων. Θεωρείται ότι είναι η πατρίδα του Αχιλλέα. "Η προϊστορία ομιλεί για τους Μυρμιδόνες που οδηγήθηκαν στην Φθία από τον Πηλέα, τον Βασιλιά της Αίγινας. Από τον Πηλέα και την Θέτιδα γεννιέται ο Αχιλλέας. Οι νεότεροι συγγραφείς όπως ο Δημήτριος Αινιάν και ο Ι. Βορτσέλας, πιστεύουν ότι η έδρα του κράτους του Πηλέα βρισκόταν στις πηγές του Σπερχειού, κάτω από τον Τυμφρηστό, συγκεκριμένα στον τόπο του Μαυρίλου, σύμφωνα και με όσα μαρτυρεί ο Όμηρος". Περισσότερα στον ιστότοπο του Ομίλου Ενεργών Πολιτών Δυτικής Φθιώτιδας http://omilospoliton.blogspot.com/2011/09/blog-post.html

Ανεβαίνοντας για το Καρπενήσι, μετά τον Άγιο Γεώργιο στο Χάνι Πλατανιά στρίβουμε δεξιά παίρνοντας τις στροφές για τα χωριά Μεγάλη Κάψη, Μερκάδα, Μαυρίλο, Νεοχώρι. Μέσα από τη Μεγάλη Κάψη ανεβαίνουμε αριστερά και σε ένα χιλιόμετρο περίπου φθάνουμε στο Δασικό Χωριό «Λιβαδάκι». Το Δασικό Χωριό, με διαχειριστή και υπεύθυνο σήμερα τον Βασίλη Μήτσου, οδηγό βουνού της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας & Αναρρίχησης, προσφέρει εναλλακτικό τουρισμό με υπηρεσίες διαμονής και διατροφής σε ένα ξενοδοχειακό συγκρότημα ανεξάρτητων επιπλωμένων σπιτιών που λειτουργεί όλες τις εποχές του χρόνου. Είναι σε μια καταπράσινη έκταση 15 στρεμμάτων, σε υψόμετρο 950μ, περιτριγυρισμένο από πανύψηλα έλατα και αιωνόβιες καστανιές. Η Μεγάλη Κάψη είναι χωριό στα ριζά του Βελουχιού, αραιοκατοικημένο, με αρκετά παλιά σπίτια, με πλούσια ιστορία και αρκετά μεταβυζαντινά.

Συναντήσαμε τους άγνωστους μέχρι εκείνη τη στιγμή συνορειβάτες μας. Πρέπει να ομολογήσω ότι με συνεπαίρνει το άγνωστο, ρισκάρω τις διαθέσεις μου, τις δοκιμάζω στα άγνωστα πρόσωπα και είμαι πάντα έτοιμος να συναντήσω τη φιλία. Πολλές φορές, όπως κι αυτή τη φορά, ρισκάρω και τον καιρό με το «θα βρέξει – δεν θα βρέξει» και το μισο-άγνωστο μονοπάτι, χωρίς GPS και πυξίδες, με μοναδική «πυξίδα» τη θέληση για «βουνό» και το ένστικτο του άγριου ζώου. Και βγήκαν όλα τόσο ωραία και όμορφα. Μ’ αρέσει αυτό το παιχνίδι, το έχω κάνει πολλές φορές. Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν η πλούσια διάθεση και η ευχάριστη παρέα όλων των μελών του Ομίλου Φίλων Βουνού & Θάλασσας.

Με το λεωφορείο του Συλλόγου κατεβαίνουμε λίγο μετά τη Μεγάλη Κάψη και παίρνουμε την άσφαλτο προς Τυμφρηστό. Στα 500 περίπου μέτρα αρχίζει το μονοπάτι. Στην αρχή είναι ένας εγκαταλελειμμένος δασικός δρόμος με μια βρύση, που δεν λειτουργεί, και λίγα μέτρα πιο πάνω μια παλιά στέρνα. Μετά από μερικές τραβέρσες αφήνουμε τον δασικό δρόμο και φεύγουμε δεξιά μέσα στο ρέμα. Αρχίζει η ανηφόρα μέσα στο πυκνό δάσος, τα έλατα, τα πεύκα, τις αγριοκαστανιές, τις βελανιδιές και τις φτέρες με τα σκουρο-πρασινο-καφέ χρώματά τους. Mια ωραία προκλητική πεζοπορία για ανήσυχους ορειβάτες. «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο» είναι μια έκφραση του Ντοστογιέφσκι και μια δική μας διαπίστωση. Δεν τη χορταίνουμε την ομορφιά. Και για να τη γευτούμε καλύτερα, πρέπει να την αφηγηθούμε. Κι αυτό θέλω να κάνω…

Η σήμανση, όπως μας την περιέγραψε και ο Ηλίας Μυλωνάς από τον Άγιο Γεώργιο, που την έκανε μαζί με τον Νίκο Καρρά, είναι ελλιπής και θέλει προσοχή. Επισκεφθήκαμε την περιοχή λίγες μέρες πριν με τον Χρήστο, για αναγνώριση. Ο κ Ηλίας, πρόθυμος και αεικίνητος, μας κατατόπισε για το πρώτο κομμάτι, το ανέβασμα μέχρι τους Αγίους Αποστόλους. Έχει κόκκινα σημάδια, μερικές φορές και πράσινα, και κορδέλες.

Οι λούτσες δείχνουν την παρουσία των αγριογούρουνων. Εκεί παίρνουν το μπάνιο τους. Σε κάποιο ξέφωτο ο Γιάννης, που πήγαινε μπροστά ως ανιχνευτής, είδε το ζαρκάδι. Ήταν τυχερός. Μέσα στο πυκνό δάσος εμφανίστηκαν μηλιές. «Πού το βλέπετε το μήλο βρε παιδιά;». Μηλιές στο πουθενά. Έκλεισαν τα χωράφια, έγιναν δάσος. Να γιατί τα ζώα δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούν. Πάντα θα υπάρχει τροφή γι’ αυτά. Είδατε άγριο ζώο να πεινάσει; Κι αν με ρωτήσετε θα σας πω πόσο εύκολο είναι η φύση να ταΐσει όλους όσους δεν δηλώνουν άπληστοι, όπως άπληστοι είναι οι σύγχρονοι συγκάτοικοί μας στον πλανήτη.

Συναντάμε το δασικό δρόμο και στην πρώτη διασταύρωση ακολουθούμε τον αριστερό ανηφορικό με κατεύθυνση νοτιοδυτική και αμέσως μετά στην κρεμασμένη ταινία και τα σημάδια δεξιά μας, ανηφορίζουμε μέσα στο πυκνό δάσος, αυτή τη φορά με έλατα και πεύκα. Τα πεύκα στην περιοχή δεν είναι αυτοφυή. Έχουν φυτευτεί ύστερα από πυρκαγιά τη δεκαετία του ‘60. Χαρακτηριστική είναι και η παρουσία αρκετών αρκουδοπούρναρων, το γνωστό μας γκι.

Φτάνουμε στα ανοιχτά με τις φτέρες και τη χαμηλή βλάστηση. Απέναντί μας το Κουμπί, που στους πρόποδες του είναι το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων(1350μ). Πέφτουμε δίπλα στον δασικό δρόμο και σε λίγο συναντάμε το εκκλησάκι με τη βρύση και τα παγκάκια ολόγυρα. Είμαστε πάνω στην άσφαλτο που έρχεται από τη Ράχη Τυμφρηστού και πηγαίνει προς Αγία Τριάδα, Φουρνά και Ρεντίνα – Καρδίτσα. Απέναντι από το εκκλησάκι οι χαρακτηριστικές καλύβες, όπου γίνεται κάθε χρόνο η συνάντηση των Σαρακατσαναίων.

Συνεχίζοντας κατεβαίνουμε με κατεύθυνση ανατολική, ψάχνοντας διαρκώς τα λίγα κόκκινα σημάδια και την πλαστική ταινία, σε ένα υποτυπώδες μονοπάτι κλεισμένο από τα πεσμένα έλατα αλλά και την πυκνή βλάστηση. Συναντάμε το δασικό δρόμο και μετά από μερικές τραβέρσες φεύγουμε αριστερά, αφήνοντάς τον προς τη ρεματιά με πολλές φτέρες και ένα κανάλι, σχεδόν σκεπασμένο, που το νερό με πολύ δυσκολία κατηφορίζει μέσα σε ένα ήσυχο και καταπράσινο περιβάλλον και έλατα. «Χορός από γιγαντόκορμα ελάτια αγκαλιάζουν το Βελούχι» γράφει ο Χαρίλαος Μηχιώτης στο «ΠΑΤΡΩΑ ΓΗ»

Το μονοπάτι έγινε πια χαντάκι, με πολλά πεσμένα δέντρα. Και να σκεφθεί κανείς ότι το μονοπάτι συνέδεε το Μαυρίλο με το Καρπενήσι. Από δω περνούσαν φορτωμένα ζώα κι αγωγιάτες, βοσκοί και κοπάδια, κλέφτες, στρατός και αντάρτες. Αυτά τα μονοπάτια σε κάθε χωριό έχουμε υποχρέωση να τα διατηρήσουμε και να τα συντηρήσουμε. Είναι μια ιστορική μνήμη με ιδιαίτερα πολιτιστικά χαρακτηριστικά, που δεν είναι η στιγμή να τα αναλύσουμε.

Κατηφορίζουμε τραβερσάροντας διαρκώς, περνάμε τη στρογγυλή πέτρινη στέρνα και σε λίγο φαίνονται μακριά τα σπίτια του Μαυρίλου. Βγαίνουμε στα πρώτα εγκαταλελειμμένα κτήματα και το δασικό δρόμο, περνάμε τα τεράστια πλατάνια στο ρέμα και μπαίνουμε στο χωριό. Το Μαυρίλο είναι ένα ορεινό χωριό σε υψόμετρο 920 μέτρων, το οποίο βρίσκεται στην πλαγιά του Βελουχιού. Είναι 65 χιλ δυτικά της Λαμίας και 25 χιλ ανατολικά του Καρπενησίου.

“Στην δυτική άκρη της Φθιώτιδας, εκεί όπου κυριαρχεί ο υψικόρυφος Τυμφρηστός και κάτω από την κορυφή που έχει το όνομα: Μαυριλιώτικο Βελούχι ή Κουμπί ή Φιλόσοφος(γιατί μοιάζει με μορφή γέροντα), είναι χτισμένο το πανέμορφο Μαυρίλο, μικρό χωριουδάκι σήμερα, προικισμένο όμως από την φύση και τιμημένο από την ιστορία. Γιατί το Μαυρίλο στα δύσκολα χρόνια της Τουρκοκρατίας, κεφαλοχώρι τότε, βρέθηκε στο επίκεντρο της προετοιμασίας του απελευθερωτικού αγώνα και κατόπιν της επαναστατικής έκρηξης. Σε τούτο το απόμερο χωρίο του Τυμφρηστού, μοναδικό σ' όλη του Ρούμελη, την Θεσσαλία κι ως την Ήπειρο, δουλευόταν η μπαρούτη, η πρώτη ύλη των ντουφεκιών της κλεφτουριάς. Στις ποταμιές του Μαυρίλου γύριζαν οι μπαρουτόμυλοι, αυτά τα αυτοσχέδια εργαστήρια της φωτιάς του αγώνα για την αποτίναξη της μαύρης τούρκικης σκλαβιάς”, γράφει στην ιστοσελίδα για το χωριό του ο φίλος και συμμαθητής μου Δημήτρης Σακελλάρης

Το χωριό είναι γεμάτο πηγές, αυλάκια και ρυάκια, τα οποία χρησιμοποιούνταν στο παρελθόν όχι μόνο για πότισμα αλλά ως κινητήρια δύναμη των νερόμυλων για το άλεσμα αλευριού και την κατασκευή μπαρούτης. Η κύρια πηγή του χωριού ονομάζεται Γκούρα (η λέξη αυτή στα Σλαβικά σημαίνει μεγάλη πηγή) και αποτελεί μία από τις πηγές του Σπερχειού. Τα χωριά αυτά του Ανατολικού Βελουχιού (Τυμφρηστός, Μεγάλη Κάψη, Μερκάδα, Μαυρίλο, Νεοχώρι), όπως και τα άλλα του Βόρειου (Αγία Τριάδα, Αγία Παρασκευή, Δομιανοί, Πετράλωνα) είναι καστανοχώρια.

Ο Χαρίλαος Μηχιώτης, με καταγωγή από το Νεοχώρι Τυμφρηστού, έγραψε δύο εξαιρετικά βιβλία για την περιοχή: «ΤΥΜΦΡΗΣΤΟΣ ΚΑΙ ΤΥΜΦΡΗΣΤΙΟΙ, Γεωγραφική–Χωροταξική–Ιστορική–Οικονομική–Πολιτιστική προσέγγιση», εκδόσεις ΚΑΣΤΑΛΙΑ και «ΓΗ ΠΑΤΡΩΑ, Το Νεοχώρι Τυμφρηστού Φθιώτιδας, Βιογραφία μιας κοινωνίας» εκδόσεις επίσης ΚΑΣΤΑΛΙΑ

Επίσης ο Τάκης Ευθυμίου, δάσκαλος από τον Άγιο Γεώργιο Τυμφρηστού, έχει εκδώσει δύο βιβλία - μελέτες για την Ομηρική Φθία και τον Αχιλλέα: «Αναζητώντας Ίχνη του Ομηρικού Αχιλλέα στην κοιλάδα του Σπερχειού». Έργο συλλογικό που εκδόθηκε το 2006 και «Ο Ανδριάντας του ομηρικού Αχιλλέα στον Άγιο Γεώργιο & ο λόγος ύπαρξής του», που εκδόθηκε το 2010.

Η βροχή μας βρήκε στο όμορφο σαλέ «Λελούδα» για φαγητό και καφέ. Είναι ένας εξαιρετικός χώρος μέσα στο πράσινο του έλατου και της βελανιδιάς, με φόντο το Βελούχι και θέα τον Μαλιακό και όλα τα γύρω βουνά.

Τρία πράγματα νομίζω πρέπει να κρατήσουμε τελειώνοντας την γραπτή περιπλάνηση στην περιοχή. Πρώτο, λέμε όλοι πως το Βελούχι είναι το πιο εκφραστικό βουνό της Ρούμελης και της λεβεντιάς της. Συνδέεται με την παράδοση, τους θρύλους και την ιστορική πορεία του τόπου μας. Δεύτερο, οι μελέτες λένε ότι «Οι ορεινές περιοχές ανά τον κόσμο αποτελούν το δεύτερο δημοφιλέστερο τουριστικό προορισμό μετά τις ακτές και τα νησιά», αποτελώντας το 15-20% του ετήσιου παγκόσμιου τουρισμού. Ο δε οικοτουρισμός είναι η πιο σημαντική εναλλακτική μορφή τουρισμού και σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία, είναι ο ταχύτερα εξελισσόμενος τομέας του τουριστικού κλάδου. Και τρίτο, όσα περισσότερα ξέρει ο επισκέπτης για τον τόπο που επισκέπτεται, τόσο περισσότερο απολαμβάνει και σέβεται αυτό που βλέπει.

Την ομορφιά της περιοχής τη γνωρίζουμε, τη γνωρίσαμε. Διαπιστώνει κανείς ότι ένας πεζοπορικός «παράδεισος» κρύβεται στις παρυφές του Βελουχιού. Η ομαλή γεωμορφολογία, η πολυποίκιλη βλάστηση και τα παλιά μονοπάτια, που συνέδεαν τα χωριά με το Καρπενήσι, είναι στοιχεία του ορεινού ανάγλυφου της Δυτικής Φθιώτιδας που το καθιστούν προσιτό και ιδιαίτερο προορισμό ακόμα και για τους πρωτάρηδες του είδους. Αν συλλογιστούμε όμως για λίγο, μας γεννιέται αυτόματα μια απορία: Η φύση δεν είναι υποχρεωμένη να είναι ωραία, κι όμως είναι. Εμείς τί κάνουμε για να κρατήσουμε αυτή την ομορφιά και να δώσουμε τη δυνατότητα, και το κίνητρο ίσως, για να μείνουν κάποιοι άνθρωποι στον τόπο τους και να μην συγκεντρώνονται σαν τα ποντίκια στις τσιμεντουπόλεις;

Πηγές:
http://www.dasiko.gr/
http://users.teilam.gr/~dsakellaris/MAVRILO/MAVRILO.HTM
http://www.mavrilo.gr/web%20pages/GR/index.php
http://www.megalhkapsh.gr/home.html
http://fthiotikos-tymfristos.blogspot.com/
http://el-gr.facebook.com/pages/i-love-lelouda/104991619552596
http://www.gaiaelliniki.gr/2011/04/blog-post_2458.html
http://www.e-ecology.gr/DiscView.asp?mid=232&forum_id=11&

Στέφανος Σταμέλλος
http://www.e-ecology.gr
http://e-onthemountain.blogspot.com

Ανάβαση στο Σάος(Φεγγάρι) της Σαμοθράκης μια ενεργειακή απόλαυση

2011-08-13T14:40:00.009+03:00

Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σε σχέση με το Σάος, το βουνό της Σαμοθράκης, ήταν αυτή η ασάφεια γύρω από το ύψος του. Ψάχνοντας στο ιντερνετ, πριν πάμε στο νησί, έβλεπα αυτή την «ποικιλία» των αριθμών και παραξενεύτηκα. Δείτε εδώ μερικές αναφορές στο ύψος του, σε διάφορες καταχωρήσεις:
“Το βουνό της, ο Σάος, είναι το ψηλότερο βουνό του Αιγαίου καθώς η κορυφή του, το Φεγγάρι, αγγίζει τα 1664 μέτρα.”
“Σάος (1.621 μ.)”
“Να ανέβει στο όρος Σάος ( 1.650 μέτρα περίπου )”.
“Από τις τρεις κορυφές που συναντάς η κεντρική είναι η ψηλότερη στα 1.612 μ”
“Το βουνό της -Σάος ή Σαώκη- το ψηλότερο βουνό του Αιγαίου, με την κορυφή Φεγγάρι, αγγίζει τα 1700 μέτρα”
“κορυφή Φεγγάρι, (υψόμετρο 1.627μ) του βουνού ΣΑΟΣ”
“Ανάβαση στη κορυφή Φεγγάρι (1611 μ.)”
“η οροσειρά Σάος με ψηλότερη κορυφή το Φεγγάρι ύψους 1614 μέτρα”
“οροσειρά Σάος και την κορυφή Φεγγάρι (υψόμ. 1624μ)”
“Tο απόκρημνο Σάος, με υψηλότερη κορυφή το Φεγγάρι (1670μ. η υψηλότερη κορυφή του Αιγαίου)”
“Ο Σάος ή Φεγγάρι είναι βουνό της Σαμοθράκης με μέγιστο υψόμετρο 1.600 μέτρα”.
“Στο νησί δεσπόζει το Όρος Σάος ή Φεγγάρι (μέγιστο υψόμετρο 1.448)”
κι εδώ “της οροσειράς Σάος, με ψηλότερή κορυφή το Φεγγάρι ή Μαρμαρά με υψόμετρο τα 1611μ. ή 1664μ” Αυτό το ή μας τρέλανε...

Είχαμε πει πολλές φορές να πάμε στη Σαμοθράκη αλλά κυρίως η απόσταση δεν μας το επέτρεπε. Η Αλεξανδρούπολη και μόνο από τη Λαμία, είναι εφτά ώρες. Αυτή τη φορά όμως τα καταφέραμε, με αφορμή το κάλεσμα στο Οικολογικό Κάμπινγκ από τους νέους των Οικολόγων Πράσινων και τους Ηλιόσπορους, που έγινε από τις 12 έως στις 22 Ιουλίου 2009 στο Δημοτικό Κάμπινγκ του νησιού.
Ήταν ένα ανοιχτό κάλεσμα σε νέες-νέους, οικογένειες, συλλογικότητες και ομάδες, τοπικές οικολογικές κινήσεις, θεματικές πρωτοβουλίες και περιβαλλοντικές ΜΚΟ, οικοκοινότητες, τοπικούς παραγωγούς και βιοκαλλιεργητές, ταξιδιώτες, καθώς και όλους όσους ενδιαφέρονται να υιοθετήσουν έναν οικολογικό τρόπο ζωής, να ζήσουν για 10 ημέρες στο δημοτικό κάμπινγκ «ελεύθερης διαβίωσης».

Η φίλη μας η Λίτσα προσπάθησε από πριν μέσω του e-mail να μας βοηθήσει για την παραμονή μας, αλλά δεν στάθηκε τυχερό να τη γνωρίσουμε από κοντά. Οι ντόπιοι βλέπεις το καλοκαίρι έχουν άλλους ρυθμούς από τους ρυθμούς των επισκεπτών…

Ήταν ίσως η ωραιότερη από τις διακοπές που κάναμε τα τελευταία χρόνια. Η Σαμοθράκη έχει μια ιδιαίτερη ενέργεια που τη νοιώθεις. Είναι το πράσινο του νησιού, είναι τα νερά και οι βάθρες, είναι οι αρχαιολογικοί της χώροι, είναι το Σάος, είναι τόσα πολλά. Θεωρείται και είναι ένα πράσινο νησί με πυκνή βλάστηση που αποτελείται κυρίως από ελιές, βελανιδιές, καστανιές, πλατάνια και μεγάλη ποικιλία θάμνων, όπως οι μυρτιές, οι πικροδάφνες, αλλά και βότανα, όπως η μέντα, το θυμάρι, το χαμομήλι. Το δρυοδάσος, με τις αιωνόβιες και τους παράξενους κορμούς βελανιδιές, εμφανίζεται κυρίως στη βορινή πλευρά. Παλιότερα πρέπει να κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος του νησιού. Το χαρακτηριστικότερο του ανάγλυφου του νησιού είναι οι βάθρες -φυσικές πισίνες- στα ρέματα, οι καταρράκτες και οι μικρές λίμνες που σχηματίζονται στο τέρμα τους, με πιο γνωστές τις βάθρες στο ρέμα του Φονιά.

Η απόφαση να ανέβω μόνος μου στο Σάος, χωρίς να ξέρω το βουνό, δεν ήταν δύσκολη, γιατί πάντα το επιδιώκω. Είναι μια συνήθεια και τάση “φυγής στο άγνωστο”. Και “μου αρέσει να βρίσκομαι στις κορφές του βουνού. Εδώ δεν μπορείς να χαθείς” όπως λέει η Πολωνίδα νομπελίστρα ποιήτρια Βισλάβα Σιμπόρσκα. Η ανάβαση από τα Θέρμα θεωρείται δύσκολη σχετικά για κάποιους χωρίς καλή φυσική κατάσταση, λόγω των απότομων κλίσεων.

Ήμουνα εφτά το πρωί στα Θέρμα. Ξύπνησα τη Βάσω πρωί πρωί να με πάει. Ρωτώντας βέβαια πας στην πόλη, αλλά όχι στο βουνό! Ο κύριος, που βρήκα κατά καλή μου τύχη στο δρόμο, μου έδειξε την κατεύθυνση αλλά… σημάδια γιοκ. Κάπου είδα στην αρχή αλλά στη συνέχεια …”δρόμοι ανοίγονται πολλοί”. Τελικά στη δεξαμενή φεύγουμε δεξιά ακολουθώντας τον αγροτικό χωματόδρομο, περνάμε τη ρεματιά με τα πλατάνια και συνεχίζουμε μέχρι τις κεραίες της κινητής τηλεφωνίας. Από εδώ ξεκινάει το Μονοπάτι με τα σημάδια του Ε6

Το μονοπάτι ελίσσεται ανάμεσα στα δέντρα, τις βελανιδιές κυρίως. Όμορφο δάσος, σκιερό στην αρχή και στη συνέχεια αραιώνει. Το να προσπερνάς άλλους ορειβάτες, δεν είναι και εύκολο πράγμα, γιατί διστάζεις. Πώς θα το πάρουν κι οι ίδιοι. Όμως, η βιασύνη ξεπερνάει την ευγένεια και με αθώο χαμόγελο χαιρετάς και φεύγεις, άλλωστε φαίνονται που είναι ξένοι.

Στα 1030 μέτρα μέσα στη ρεματιά είναι η τελευταία πηγή πριν από την κορυφή. Νερό παγωμένο, χωρίς κούπα, σκύβεις και το πίνεις, προσκυνώντας τη θεά φύση. Περνάς απέναντι και συνεχίζεις διασχίζοντας μια κατάφυτη περιοχή με φτέρες. Στο διάσελο το μονοπάτι στρίβει δεξιά και ανεβαίνει ανάμεσα στους σκληρούς αγκαθωτούς θάμνους, αφήνοντας τα τελευταία γέρικα δέντρα. Θέλει προσοχή στους χάρτες, γιατί το έχουν λάθος. Η θέα είναι καταπληκτική. Σκληρή και απότομη ανάβαση στη γυμνή πλαγιά και στα σαθρά πετρώματα.

Βγαίνουμε στην πρώτη κόψη. Κάτι σαν εικόνισμα, στον αέρα, τραβάει την προσοχή και τη φωτογραφική μηχανή. Δεν είναι η κορυφή. Τα σημάδια οδηγούν πάνω στην κόψη σε ένα αρκετά δύσκολο πέρασμα χωρίς μονοπάτι. Και να… η κορυφή, με το ερείπιο της σιδερένιας κεραίας και το μνημείο - φωτογραφία της ξένης κοπέλας που πρέπει να σκοτώθηκε από κεραυνό.
Και τώρα πώς κατεβαίνουν; Σκέφτηκα για εναλλακτική λύση, αλλά, καλύτερα από τα ίδια μην κάνουμε παλικαριές… Η ζέστη ανεβαίνει, άγνωστα απότομα μέρη, καλύτερα η σιγουριά του μονοπατιού.

Πολλά γίδια σκόρπια στη διαδρομή. Η ζημιά στη βλάστηση δεν έχει τελειωμό. Η αδέσποτη κατσίκα είναι πανταχού παρούσα. Δίνεται η εντύπωση στον επισκέπτη ότι δεν υπάρχουν κοπάδια ούτε στάνες. Υπάρχουν μόνο ζώα τα οποία κυκλοφορούν ελεύθερα όλες τις ώρες της μέρας και της νύχτας σε όλο το νησί. Αυτό δεν έχει να κάνει με την άγρια φύση, η οποία έχει τους κανόνες της και μπορεί να θρέψει πληθυσμούς, όσους αντέχει το οικοσύστημα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια οργανωμένη κτηνοτροφία με κανόνες, βασικός κανόνας της οποίας είναι η ελεύθερη βοσκή τους θερινούς μήνες χωρίς κανένα εμπόδιο και με πολλαπλασιασμό των πληθυσμών των γιδιών, ανάλογη και με τις ανάγκες του νησιού σε κρέας. Δηλαδή όσο αυξάνει τη θερινή περίοδο ο τουρισμός και οι επισκέπτες, τόσο αυξάνει και ο αριθμός των κοπαδιών και των ελεύθερων κατσικιών, με αποτέλεσμα αυτό να συμβαίνει σε βάρος του δρυοδάσους και της βιοποικιλότητας, με κίνδυνο για οικολογική καταστροφή. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Στο νησί έχει οριοθετηθεί προστατευόμενη περιοχή, με κωδικό «ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ - SPA: GR 1110004» του δικτύου NATURA 2000, που περιλαμβάνει τον κεντρικό ορεινό όγκο του.

Συνολικός χρόνος ανάβασης 5 ώρες(3 ανάβαση, 2 κατάβαση), χρόνος μιας γρήγορης μοναχικής πορείας. Μόνο μια πηγή, στο μέσο περίπου, άρα χρειαζόμαστε νερό.

Στέφανος Σταμέλλος
http://e-onthemountain.blogspot.com
http://www.e-ecology.gr

E4 CHARITY CHALLENGE 1.600 Χιλιόμετρα σε 35 Ημέρες Η Διάσχιση του Ελληνικού Τμήματος του Ε4

2011-07-26T22:59:00.002+03:00

Ο Λουκάς Πρατίλας και ο Δημήτρης Κεχαγιόγλου την 25η Ιουλίου Ολοκλήρωσαν Τρέχοντας το Ευρωπαϊκό Μονοπάτι Ε4. Τον Ελληνικό Τομέα μέσα σε 35 μέρες. Ξεκίνησαν την 21η Ιουνίου από τη Φλώρινα και έφτασαν στη Ζάκρο της Κρήτης τρέχοντας απόσταση 1.609 χιλιομέτρων και 67.500 μέτρων συνολικής ανάβασης, μιας και το μονοπάτι διασχίζει σχεδόν το σύνολο των Ορεινών Όγκων της Χώρας μας.

Καθημερινά έτρεχαν κατά μέσο όρο απόσταση 60 χιλιομέτρων και[...] κάλυπταν ανάβαση 2.500 μέτρων. Σκοπός της προσπάθειας αυτής ήταν η συλλογή χρημάτων για την «Αλκυόνη», το νοσοκομείο αγρίων ζώων της Πάρου και για τη νέα οικολογική οργάνωση «The Βlack Fish» που σκοπό έχει ακτιβιστικές ενέργειες για την προστασία του θαλάσσιου οικοσυστήματος της Ευρώπης.

Οι δύο δρομείς μεγάλων αποστάσεων κατάφεραν τη πρώτη διάσχιση μιας τεράστιας απόστασης τρέχοντας. Οι διασχίσεις αυτές δεν μπορούν απλά να θεωρηθούν αθλητικά επιτεύγματα αλλά επιτεύγματα της ανθρώπινης θέλησης. Σε αυτές τις προσπάθειες οι δοκιμασίες σωματικές και ψυχικές είναι πολύ σοβαρές. Αναδεικνύουν την εμπειρία, την μακροχρόνια υποδομή απαιτώντας το μέγιστο της φυσικής και πνευματικής τους αντοχής. Η αντοχή στην σωματική και πνευματική καταπόνηση είναι ικανότητα για πολύ λίγους αθλητές.

Ο Λουκάς Πρατίλας, ένας έμπειρος και καταξιωμένος, ορειβάτης κατέχει και την υψηλότερη Ελληνική κατάβαση με ορειβατικά σκι από υψόμετρο 7.000 μέτρων. Ο Δημήτρης Κεχαγιόγλου ένας αθλητής με διακρίσεις και τερματισμούς σε αγώνες σε όλο τον κόσμο. Όπως και στον δικό μας παγκόσμιας δυσκολίας αγώνα «Σπάρταθλον», όπου αριθμεί αρκετούς τερματισμούς.

Η διάσχιση αυτή αποτελεί μια νέα προσέγγιση της αθλητικής προσπάθειας. Έχει πτυχές κοινωνικού ενδιαφέροντος σε μια εποχή που η κρίση στη διάρθρωση των κοινωνικών μας θεσμών είναι πολύ έντονη. Δείχνουν ένα διαφορετικό δρόμο αλλαγής. Προσπάθειας και μόχθου. Κέντρο αυτής της προσπάθειας είναι ο άνθρωπος σα σύνολο και όχι απλά μετρήσιμοι δείκτες αποτελέσματος επιδόσεων.

Ευχαριστούν όλους εσάς που συμμετείχατε στη μοναδική προσπάθεια τους αυτή.

Στέλιος Γκέκας
διαχειριστής του "E4 CHARITY CHALLENGE"
http://www.facebook.com/groups/175569402502000?ap=1

Κρέντη – Καρπενήσι, διάσχιση του Ε4

2011-07-15T00:30:00.007+03:00

Κρέντη – Καρπενήσι, διάσχιση του Ε4
2 Ιούλη 2011
(στον Λουκά και τον Δημήτρη)

“Από τις 21 Ιουνίου 2011 και για τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες, δηλαδή μέχρι και τα μέσα Ιουλίου ο Δημήτρης Κεχαγιόγλου και ο Λουκάς Πρατίλας θα διασχίσουν τρέχοντας το Ευρωπαϊκό ορεινό μονοπάτι Ε4 στον Ελληνικό τομέα του ξεκινώντας από το βόρειο άκρο του που είναι το μεθοριακό φυλάκιο της Νίκης στη Φλώρινα και αφού διασχίσουν τον ορεινό όγκο της ηπειρωτικής χώρας θα καταλήξουν στο Γύθειο της Πελοποννήσου. Στη συνέχεια με καράβι θα αφιχθούν στα Χανιά της Κρήτης και ξεκινώντας από το Καστέλι Κισάμου (δυτικά των Χανίων) θα διασχίσουν ολόκληρη την Κρήτη από δύση προς ανατολή και θα τερματίσουν στη Ζάκρο……… «Τρέξτε μαζί μας». Υπάρχει η δυνατότητα, σε όποιον δρομέα επιθυμεί, να τρέξει μαζί μας κάποιο κομμάτι της διάσχισης, αφού μας ενημερώσει σχετικώς…….Θα είναι χαρά μας να σας συναντήσουμε σε κάποιον από τους σταθμούς μας”.

Με την παρότρυνση αυτή ξεκινήσαμε από τη Λαμία με τον Στέλιο και τον Γιάννη να πάμε να συναντήσουμε τους δύο φίλους μας και να τους συνοδέψουμε σε ένα μικρό τμήμα του Ε4, στον τιτάνιο αγώνα τους. Η Ευρυτανία για το Ε4 καλύπτει τη διαδρομή: Βραγγιανά, Τρίδεντρο, Άγραφα, Βαρβαριάδα, Κρέντη, Κερασοχώρι, Βίνιανη, Στένωμα, Αη Θανάσης Καρπενησίου, Καρπενήσι, Καλλιθέα, Μυρίκη, Κρίκελλο, Σταύλους,, Άμπλιανη. Έτσι φθάσαμε νωρίς το πρωί στην Κρέντη, με ανεβασμένη τη διάθεση.

Όσα και να [...]πει, όσα και να γράψει κανείς για την προσπάθεια του Λουκά και του Δημήτρη, είναι λίγα. «Ένας άθλος ανθρώπων που τολμούν να προσπαθήσουν», έγραφε ο Στέλιος κάποτε. Είναι ιστορικές στιγμές για την ορειβασία και τον ορεινό αθλητισμό στην Ελλάδα η προσπάθεια αυτή των 1600 χιλιομέτρων και μάλιστα σε τέτοιες συνθήκες. Μια σπάνια εμπειρία για τους δύο, αλλά και μια ευκαιρία να δούμε ξανά όλοι, όσοι έχουμε σχέση με το βουνό και την ύπαιθρο, τόσο την υποχρέωση για τη βελτίωση του Ε4, όσο και τις προσπάθειες για τη διατήρηση και συντήρηση των παλιών μονοπατιών της πατρίδας μας, που χάνονται σιγά σιγά μέσα στην αδιαφορία και την εγκατάλειψη.

Το πνεύμα πάντως της υπερπροσπάθειας δίνει το παρακάτω κείμενο του μόνιμου “ανταποκριτή από το μέτωπο”, με την καθημερινή ενημέρωση όλων μας, του Στέλιου: «21η Μέρα, Λουκάς και Δημήτρης ολοκλήρωσαν μια Ιστορικής σημασίας δρομική πορεία. Το ελληνικό κομμάτι του Ευρωπαϊκού Μονοπατιού Ε4, 1.107 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΩΝ. Κάθε μέρα ήταν εξελίξιμη κάθε μέρα ήταν πλημμυρισμένη από συναισθήματα. 1η Διάσχιση Τρέχοντας της Ηπειρωτικής Χώρας. Το μονοπάτι που ενώνει τα βουνά μας με τα βουνά της Ευρώπης και τον Ατλαντικό. Σειρά έχει η Κρήτη για να ολοκληρωθεί η διαδρομή. Φίλοι μας Κρητικοί σε λίγο μαζί σας»

Η Κρέντη(820μ υψ) είναι οικισμός του Κερασοχωρίου, που κτίστηκε μετά το σεισμό της Ευρυτανίας στις 5 Φεβρουαρίου του 1966, όπου μεταφέρθηκε το παλιό χωριό λόγω κατολισθήσεων. Τα σπίτια είναι καινούργια, σε μια όμορφη τοποθεσία και θεωρείται κόμβος. Από δω περνά όποιος θέλει να πάει στα χωριά των Αγράφων, του Ασπροποτάμου, των Απεραντίων και στα μισά χωριά του πρώην Δήμου Φραγκίστας πηγή: http://www.evrytania.eu

Ο Λουκάς και ο Δημήτρης θα καθυστερούσαν, αφού το βράδυ διανυκτέρευσαν σε ξενώνα στη Φραγκίστα. Ήρθαν μαζί με τον Νικολάκη, χαμογελαστοί και ορεξάτοι, παρά την κούραση τόσων ημερών στα βουνά και παρά το πρόβλημα του ποδιού του Λουκά, που τον ταλαιπωρούσε αφάνταστα. Η ψυχική δύναμη και η θέληση είναι αυτή που κερδίζει τελικά τους αγώνες στη ζωή και παντού.

Φύγαμε ανηφορίζοντας στην άσφαλτο για το Κερασοχώρι (Κρέντη – Κερασοχώρι 3χιλ). Το Κερασοχώρι (1000μ υψ) είναι έδρα του καλλικρατικού δήμου Αγράφων, ενώ μέχρι το 2010 ήταν η έδρα του καποδιστριακού δήμου Βίνιανης και απέχει 45 χιλ από το Καρπενήσι. Μέχρι το 1930 ονομαζόταν Κεράσοβο. Ένα όμορφο ιστορικό χωριό χτισμένο στα νότια ριζά του Καυκιού.

Το όρος Καυκί έχει ύψος 1751 μέτρα και είναι κατάφυτο από έλατα μέχρι τα 1500 περίπου μέτρα. Το υπόλοιπο τμήμα του, τα 250 τελευταία μέτρα είναι γυμνό από δέντρα και σε αυτό το τμήμα του οφείλει και το όνομά του. Το γυμνό αυτό τμήμα μοιάζει με φλιτζάνι ή καύκαλο χελώνας και καυκί στην γλώσσα μας σημαίνει «μικρό ποτήρι (φλιτζάνι του καφέ). http://xriso.blogspot.com Διαβάζουμε επίσης στο http://www.diavgeia.gr την πρόσφατη απόφαση του Δασαρχείου Καρπενησίου: “Μέχρι 31-12-2020 απαγορεύουμε την αιγοβοσκή στο δημόσιο δάσος Κερασοχωρίου συνολικής έκτασης 8.910 στρέμματα”. Αυτό πρέπει να σημαίνει ότι το ελατόδασος έχει υποβαθμιστεί και έχει ανάγκη προστασίας.

Μπροστά μας τα μηχανήματα για την κατασκευή της γνωστής «γραμμής», της οπτικής ίνας του ευρυζωνικού δικτύου• το ασύρματο δίκτυο του ιντερνετ στην Ευρυτανία. Μπροστά μας επίσης, στην κολώνα της ΔΕΗ, η ταμπέλα του Ε4, μας βρίσκει να συζητάμε για την έλλειψη σηματοδότησης του Μονοπατιού σε όλη τη διαδρομή, εκτός εξαιρέσεων. Ο Λουκάς και ο Δημήτρης μας λένε ότι έχασαν πολλές ώρες και πολλά χιλιόμετρα ψάχνοντας, σε άγνωστες περιοχές, τα σήματα και το Μονοπάτι, σε δύσβατα βουνά και πλαγιές. Υπάρχουν ευθύνες για το θέμα αυτό στους τοπικούς Ορειβατικούς Συλλόγους και στους περιφερειακούς φορείς, αλλά και στην Ομοσπονδία Ορειβασίας και Χιονοδρομίας. Εξαντλούμαστε να κατασκευάζουμε ίσως καταφύγια – τουριστικούς ξενώνες και εγκαταλείπουμε στο έλεος του χρόνου και της φυσικής αναδάσωσης τα βασικά μονοπάτια της πατρίδας μας.

Τελικά αδικήσαμε το Κερασοχώρι. Δεν μπήκαμε μέσα να το δούμε. Αναγκαστικά ακολουθούμε το E4, που περνάει έξω από το χωριό. Επιβεβαιώνεται αυτό που λέμε οι ευρυτάνες: «Άρχοντες Κερασοβίτες/Παλικάρια οι Κ'φαλιώτες». Κ(ου)φαλιώτες οι κάτοικοι της Κουφάλας, το παλιό όνομα της Δάφνης, γειτονικό χωριό. Αποφύγαμε να ενοχλήσουμε τους άρχοντες… ελπίζω να μην παρεξηγηθώ.

Πεντακόσια περίπου μέτρα έξω από το χωριό εγκαταλείπουμε την άσφαλτο κατηφορίζοντας νότια σε χωματόδρομο. Συναντάμε το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας, αριστερά στο διάσελο, και αμέσως παίρνουμε ανατολικά το μονοπάτι για τη Νέα Βίνιανη, που φαίνεται στο βάθος. Κατηφορίζουμε ανάμεσα σε πουρνάρια, φιλίκια και σκίνα, με τις μυρωδιές των βοτάνων, του θυμαριού, της κουνούκλας και της ρίγανης, έχοντας τον ήλιο κόντρα και τη ζέστη να ανεβαίνει.

Το μονοπάτι, που ελίσσεται ανάμεσα στα εγκαταλειμμένα χωράφια και τις στάνες, συνέδεε όλα τα χωριά, ακόμα και τα χωριά του Βάλτου, με το Καρπενήσι. Όλοι οι βασικοί δρόμοι ήταν καλντερίμια. Φορτωμένα ζώα και πραμάτειες, κοπάδια από τα χειμαδιά, καραβάνια και στρατιωτικά αποσπάσματα, κλέφτικες και αντάρτικες ομάδες, όλοι από δω περνούσαν. Η άγραφη ιστορία ενός τόπου κι ενός λαού με το στοιχείο του μόχθου, αλλά και της ελευθερίας και της περηφάνιας. Ενός λαού που έμαθε να σκαλίζει και να φτιάχνει τη ζωή του, όπως σκαλίζει τον κορμό του πουρναριού να φτιάξει την γκλίτσα του ο τσοπάνης. Με το κοπίδι και το σουγιά. Κάθε άνοιγμα και καλύβι, κάθε ξέφωτο και εικόνισμα, κάθε νεροσυρμή και σπίτι. Όπου εύρισκε λίγο τόπο, έκανε τη ζωή του με τα ίδια του τα χέρια. Με την πέτρα, το ξύλο, το τσεκούρι, την κλαδευτήρα, το τσαπί, τον κασμά και το γαϊδούρι. Αυτή είναι η Ευρυτανία, Η μπουλντόζα και η άσφαλτος, μαζί με την εγκατάλειψη και την αλλαγή του τρόπου ζωής, μας «επέτρεψαν» να συναντάμε σήμερα μόνο ίχνη.
Με όλες αυτές τις σκέψεις συνεχίζουμε τρέχοντας πάνω στην ασπροκόκκινη πέτρα και το σκληρό χώμα, με τη …βοήθεια πολλές φορές του GPS, γιατί η σήμανση κι εδώ είναι ελλιπής. Συναντάμε ξανά την άσφαλτο. Το νταμάρι αριστερά μέσα στο ρέμα, ανάμεσα στα πλατάνια και τα φορτηγά για την αμμοληψία. Το ξεκοίλιασμα της φύσης. Η άσφαλτος μας οδηγεί στη Νέα Βίνιανη, αφήνοντας τη διασταύρωση για τα χωριά: Δάφνη, Μαυρομάτα, Χρύσω, Άγιος Δημήτριος.

Η Νέα Βίνιανη(550μ) είναι ένα καινούριο χωριό με μεγάλη πλατεία και πολύ πράσινο. Με το σεισμό της Ευρυτανίας, έφυγαν οι κάτοικοι από το ιστορικό χωριό της Βίνιανης. Άλλοι πήγαν σε αστικά κέντρα και άλλοι στο εξωτερικό και όσοι δεν έφυγαν, μετακόμισαν λίγο νοτιότερα, στα Λιβάδια της Βίνιανης.

«Βίνιανη, το σύμβουλο της σύγχρονης Ελληνικής μας Ιστορίας, που ο διακαής πόθος του λαού, για ανεξαρτησία και ελευθερία, πήρε εδώ σάρκα και οστά, μες τη φωτιά του 2ου Π. Πολέμου, στις 10 Μαρτίου του 1944. Το πρώτο χωριό της Ευρώπης, που θεμελίωσε τις βάσεις μιας οργανωμένης κοινωνίας, κάτω από το κατοχικό άξονα. Εδώ στην ελεύθερη Ελλάδα, ιδρύθηκε η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (Π.Ε.Ε.Α), ο πρόδρομος μιας ανεξάρτητης κυβέρνησης από ξένους προστάτες, για τα δίκαια του λαού που τόσο είχε ανάγκη. Το Ιστορικό σχολείο του χωριού, που σήμερα λειτουργεί ως Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, φιλοξένησε το όραμα μιας νέας αρχής, μιας κοινωνίας πρωτόγνωρης για την εποχή εκείνη, αλλά και της σημερινής…» http://www.evrytania.eu

Μετά τη Νέα Βίνιανη φεύγει αριστερά ο χωματόδρομος που οδηγεί στο μεγάλο πέτρινο γεφύρι στο Μέγδοβα, γνωστό ως ''Γεφύρι της Βίνιανης''. Εικόνες άλλης εποχής. Πανύψηλο, πετρόχτιστο από την εποχή της τουρκοκρατίας, καμαρώνει ανάμεσα σε δύο βουνοπλαγιές ενώνοντας τις δύο όχθες του Μέγδοβα. Μονότοξο, φτιαγμένο από ντόπιο Βινιανίτικο λιθάρι. http://eyrytixn.blogspot.com Μια πολύ καλή ιστορική αναφορά και αναλυτική περιγραφή για το γεφύρι κάνει ο φίλος Νίκος Αντωνόπουλος στο http://gefyria.blogspot.com

Είχα ξαναπεράσει το γεφύρι πριν 15 χρόνια με τον Ορειβατικό της Λαμίας κάνοντας το «Καρπενήσι – Παρκιό», αρχές του χειμώνα και με βροχή. Μου έμεινε στη μνήμη ο θείος ο Μάρκος, που έψηνε το τσίπουρο στο Παρκιό, και το γλυκό του κουταλιού της θείας. Η θύμηση, μέσα από την ομίχλη του καιρού και της γλυκιάς μέθης. Της κούρασης και του τσίπουρου.

Ο Μέγδοβας ή Ταυρωπός, πηγάζει από τα βουνά στο δυτικό τμήμα του Νομού Καρδίτσας, περνάει το Φράγμα του Ταυρωπού και κινείται ανάμεσα στα Άγραφα και στο Βελούχι, για να καταλήξει στη λίμνη των Κρεμαστών και τον Αχελώο. Με τη Μέγδοβα (γένους θηλυκού για μας, τυχαίο;;) το μόνο που με συνδέει είναι η εικόνα από το χωριό, στο βάθος και απέναντι, και η αναφορά κάθε φορά στο «καρέλι», που μας τρόμαζε. Το καρέλι ήταν το καλάθι, που κινούνταν στο συρματόσχοινο, πάνω από το φουσκωμένο ποτάμι για να περάσεις απέναντι, στο χωριό Έλσανη, στη σημερινή Μαυρομάτα.

Φεύγουμε ανεβαίνοντας το σηματοδοτημένο στην αρχή μονοπάτι, παλιό καλντερίμι, με ανεβασμένη πια τη ζέστη και τον ιδρώτα να τρέχει. Ζέστη και ανηφόρα ανάμεσα στα ψηλά πουρνάρια. Αφήνουμε αριστερά το χωριό Στένωμα χωρίς να το δούμε. Με πολλές ανηφορικές τραβέρσες φτάνουμε στο αυλάκι, πάνω από το χωριό. Τα παγούρια μας έχουν αδειάσει και αναγκαστικά το νερό από το αυλάκι της άρδευσης ήταν μια σωτήρια λύση. Έχουμε εμπιστοσύνη στην καθαρή ευρυτανία. «Σύμφωνα με έρευνες, η Ευρυτανία θεωρείται μια από τις πρώτες περιοχές του κόσμου σε καθαριότητα περιβάλλοντος και η πρώτη πιο καθαρή στην Ευρώπη. Αυτές οι διαπιστώσεις αποτέλεσαν τη "βάση" για τις μετρήσεις των ερευνητών, θεωρώντας ότι η μόλυνση εδώ είναι μηδενική».πηγή: http://www.evrytan.gr

Συναντάμε την άσφαλτο και συνεχίζουμε κόβοντας κάθετα τις δυο τραβέρσες του δρόμου και αφήνοντάς τον στη συνέχεια διαρκώς δεξιά μας. Τα σήματα του μονοπατιού πολύ αραιά και δυσδιάκριτα ανάμεσα στα έλατα. Περνάμε τη βρύση με τα πλατάνια και το εκκλησάκι, τα παγκάκια και τους ανέμελους «αγανακτισμένους» της πόλης, που ήρθαν να φάνε και να πιούνε και να «ρίξουν και έναν ύπνο» κάτω από τα έλατα, δίπλα στο παγωμένο νερό της φυσικής πηγής, που παγώνει τις μπύρες και το καρπούζι. Το παλιό αλώνι μπροστά μας θυμίζει σταροχώραφα. Η περιοχή φαίνεται ότι καλλιεργούνταν μέχρι τη 10ετία του ’60. Ο άμπλας στην κορυφή δείχνει την πηγή ζωής. Γύρω μας φυσάει ο Ιούλιος. Το αλώνι να είχε γεμίσει σιτάρι. Τα άλογα…να αλώνιζαν. Κι εμείς, να, διαβαίνουμε…Παραισθήσεις της κούρασης

Μετά από δύο στροφές φεύγουμε δεξιά ακολουθώντας το δασικό χωματόδρομο κατηφορίζοντας ελαφρώς στην αρχή και ανεβαίνοντας στο τέλος, βγαίνοντας στην άσφαλτο, λίγο πριν τον Άγιο Αθανάσιο, ανάμεσα σε πλούσιο ελατόδασος. Μπροστά μας το ιστορικό εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου, όπου μας περιμένει η ομάδα υποστήριξης. Ολιγόλεπτη ξεκούραση και φεύγουμε πάνω και αριστερά, αφήνοντας την άσφαλτο πηγαίνοντας σχεδόν παράλληλα στην αρχή. Ακολουθούμε τα σημάδια στο χαρακτηριστικό μονοπάτι, που οδηγεί πια στο Καρπενήσι από την Ιτιά.

Ψηλά μπροστά μας το γνωστό «Συμπεθερικό». Ο μύθος λέει για το όνομα: «Από το Καρπενήσι πήγαινε το "συμπεθερικό" στο Στένωμα για να στεφανώσουν. Η θυγατέρα πήρε ό,τι είχε η μάνα, αλλά όταν έφτασε με τους συμπέθερους έξω απ' το Καρπενήσι, κοντά στον Άη Θανάση, θυμήθηκε ότι άφησε πίσω μια κλώσα με τα κλωσόπουλα. Έστειλε γι' αυτό κοπέλι να την φέρει. Ήταν τέτοιος ο θυμός της χήρας μάνας, για την απαράδεκτη συμπεριφορά της κόρης, που δίνοντας την κλώσα τους καταράστηκε "πέτρες κα λιθάρια να γίνουν όλοι!". Και η κατάρα έπιασε και μόλις ξεκίνησαν πάλι όλοι για τον προορισμό τους στην ανηφόρα της Ιτιάς μαρμάρωσαν. Σήμερα οι βράχοι εκείνοι από το Καρπενήσι μοιάζουν με πορεία ανθρώπων στο βουνό. Ο μύθος ακούγεται και σήμερα και η τοποθεσία πήρε την ονομασία "Συμπεθερικό"». Πηγή: http://www.evrytan.gr

Κακοτράχαλο κατέβασμα δίπλα και μέσα στη ρεματιά με το αντιπλημμυρικό έργο της ειδικής τσιμέντωσης του ρέματος. Αριστερά μας το δασάκι με τις ακακίες, ψηλά το Βελούχι και κάτω και απέναντι το ξενοδοχείο Μοντάνα. Κατηφορίζουμε ανάμεσα στα κίτρινα σπάρτα, προσπερνάμε τα αντιπλημμυρικά, τους μεγάλους αναβαθμούς που συγκρατούν τα πολλά φερτά και μπαίνουμε στο Καρπενήσι από την άσφαλτο που οδηγεί στο Χιονοδρομικό.

Η ηρωική προσπάθεια του Λουκά και του Δημήτρη είναι ζωγραφισμένη στα μάτια τους, αλλά και η ικανοποίηση για τη διαδρομή των τριάντα χιλιομέτρων. Όσο για μένα, καημό το είχα να μπω τρέχοντας στο Καρπενήσι από τη Λαγκαδιά… στα βήματα των παιδικών μου χρόνων, σαράντα χρόνια πίσω…

«Και στον τερματισμό φωνάζεις: “Μη με ξυπνάτε”… Μάλλον είναι η αρχή της επόμενης περιπέτειας… Μπορεί να φτάσουμε και στα όρια της αυτοκαταστροφής, αλλά η “Ιθάκη” είναι δικιά μας. Το σώμα και η ψυχή μας τα έχει δώσει “όλα”. Οι “ρίζες” που ανακαλύψαμε θα μας δείξουν την επόμενη “Ιθάκη” στη ζωή μας… Τίποτα άλλο δεν μπορεί να μας οδηγήσει στο κέντρο του αληθινού μας κόσμου από μια λαχανιασμένη “βόλτα” στην “Ιθάκη” μας», έγραφε ο Στέλιος στο «Η “Ιθάκη είναι ο δρόμος”».
Για τον Λουκά και τον Δημήτρη…

Στέφανος Σταμέλλος
http://www.e-ecology.gr
http://e-onthemountain.blogspot.com

Ανεβαίνοντας στην κορυφή του Βελουχιού...

2011-04-20T01:05:00.000+03:00

Δύο πρόσφατες φωτογραφίες από την κορυφή του Βελουχιού. Στις 9 Φεβρουαρίου ανεβήκαμε με τη Μάρα και τον Χρήστο από τα Καγγέλια στην κορυφή, με πολύ χιόνι. Δείτε τη Μάρα και το Χρήστο με φόντο την Αγία Τριάδα κάτω, το χωριό, τον Γλα, τα Γραδέτσια, τον Κοκκινιά και τον Κόμπολο, στο βάθος φυσικά τα Άγραφα

Εικόνες από το χιονισμένο Καλλίδρομο, 5.2.2011

2011-02-05T21:18:00.006+02:00

Πού βρήκα την όρεξη για μια βραδυνή σύγκρουση με το χιονισμένο Καλλίδρομο... Έπρεπε να βρω τρόπο να εκτονώσω τις ανησυχίες μου και την πλήρωσε η ησυχία του χιονισμένου βουνού. Μιάμιση ώρα, μισό μέτρο χιόνι στο Μονοπάτι από το Σκαμνό προς το Καταφύγιο. Σ' αυτό πηγαίνω πια με κλειστά μάτια, το κάνω τακτικά για προπόνηση...
Μερικές φωτο από την ομορφιά του χιονιού...

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

2010-12-25T11:38:00.000+02:00

Καλές γιορτές και μια ειρηνική χρονιά, χωρίς βία
http://www.youtube.com/watch?v=hb2YSAVHmIE&feature=related

Παγκόσμια Ημέρα του Βουνού, μια κρύα μέρα στον Κίσσαβο

2010-12-18T22:01:00.004+02:00

Δεκ ‘2010

Ασχήμια δεν θα βρεθεί να ντύσει αυτές τις εικόνες. Μήτε σκιά την ομορφιά να κρύψει, όταν το φως του ήλιου πέσει επάνω τους. Ούτε τα δικά σου τα αισθήματα μπορεί να τα εκφράσει η δυσκολία. Απλά αφήνεσαι, προσμένεις κι οργανώνεις την απόλαυσή της. Αυτό είναι το βουνό, όταν χιονίζει ή μετά το χιόνι, όταν φυσάει ή μετά τον αέρα, με μείον δεκαπέντε ή με καλοκαιρινό λιοπύρι.

Ο Κίσσαβος δεν μπορεί να αποφύγει το μαστίγωμα του χιονιά του Δεκέμβρη. Το λευκό και ο παγωμένος αέρας σημαδεύει τη χειμερινή του τύχη. Κι εσύ ανηφορίζεις στα μονοπάτια του κοιτάζοντας τα σχήματα που φτιάχνει ο παγωμένος αέρας και το χιόνι πάνω στα ξανθά χορτάρια. Νομίζεις ότι θα σου έρθει η θάλασσα του Αιγαίου• και το λευκό δεν θα τη φανερώσει.

Γι' αυτό και η φαντασία, καθώς ανεβαίνεις, δεν θέλει να κουραστεί. Πλάθει το παραμύθι του χαμένου ορειβάτη και τρέχει ανάμεσα στις χιονισμένες κορυφές κυνηγώντας τη σωτηρία• μέχρι να ξεπαγώσει η μύτη σου. “Σαν θέλεις από τις δυσκολίες του βουνού και της ζωής για να γλιτώσεις, πάνω τους πέσε κι ούρλιαξε, να φοβηθούν να στρέψουν”. Να μάθουν πως “στόχο” όταν σ' έβαζαν, σου ετοίμαζαν βραβείο.

Αγρίμι στα βουνά από παιδί, βγαίνεις για ταξίδι στις χιονισμένες πλαγιές, στα πιο «παρθένα» μέρη των απωθημένων σου, που γεμίζουν με σημάδια τη μνήμη. Κι όταν ξεπροβάλει το καταφύγιο, ανεβάζεις την ομπρέλα της λήθης, άσπρο στο κόκκινο της θύμησης.

11 Δεκεμβρίου 2010, Παγκόσμια Ημέρα του Βουνού, άλλη μια μέρα της φύσης. Μια κρύα μέρα στον Κίσσαβο. Κι αυτό το είδες μια μέρα πριν, αλλά το ξέρεις εδώ και χρόνια. Ημέρες βουνού, παγκόσμιες και τοπικές.

Στέφανος Σταμέλλος
http://www.e-ecology.gr
http://e-onthemountain.blogspot.com

11η Δεκεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα του Βουνού

2010-12-10T18:51:00.004+02:00

Οι Παγκόσμιες Ημέρες σαν ονομασία και θεσμός καθιερώθηκαν από τον ΟΗΕ, ο οποίος από τις πρώτες μέρες λειτουργίας του θέσπισε και οργάνωσε τις Παγκόσμιες Ημέρες με σκοπό να αφυπνίσει τον κόσμο σε θέματα παγκόσμιου ενδιαφέροντος και ανησυχίας (ένα συνήθως ανά παγκόσμια ημέρα).

Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα που καθιερώθηκε χρονολογικά ήταν η 10η Δεκεμβρίου, όταν το Γενικό Συμβούλιο αποφάσισε το έτος 1948, να θεσπίσει την ημερομηνία αυτή ως Παγκόσμια Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Έκτοτε ακολούθησε η ανακήρυξη ενός μεγάλου αριθμού παγκόσμιων ημερών για θέματα περιβάλλοντος, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ. Σήμερα γιορτάζονται ανά την υφήλιο περί τις εκατόν ενενήντα τέσσερις (194) παγκόσμιες ημέρες. Κάποιες ημερομηνίες έχουν διπλή ή και πολλαπλή αναφορά, δηλαδή έχουν ανακηρυχθεί ως Παγκόσμιες ημέρες για δυο ή περισσότερα θέματα ευαισθητοποίησης, όπως π.χ. η 21η Μαρτίου που γιορτάζεται ως Παγκόσμια ημέρα Δασοπονίας, Ποίησης, κατά του Ρατσισμού αλλά και Ύπνου. Το έτος 2003, η 11η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως Παγκόσμια Ημέρα Βουνού.

Σκοπός της καθιέρωσης της ημέρας του βουνού ήταν να αναδειχθεί ο ρόλος και η σημασία των βουνών στην ποιότητα ζωής των ανθρώπων και παράλληλα να αφυπνιστεί και ευαισθητοποιηθεί η διεθνής κοινότητα για τη διατήρησή τους. Περίπου το 1/10 του πληθυσμού του πλανήτη ζει και δραστηριοποιείται στα βουνά, τα οποία καλύπτουν περίπου το 20% του χερσαίου τμήματος της γης.

Η χώρα μας έχει περί τα εκατόν σαράντα δύο (142) βουνά, με υψηλότερο τον Όλυμπο, ενώ από αυτά τα 39 ορεινά συγκροτήματα έχουν υψόμετρο μεγαλύτερο από 2.000 μέτρα.

Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας με 31 βουνά στην διοικητική επικράτειά της, είναι η πρώτη σε αριθμό βουνών περιφέρεια της χώρας. Δύο από τα βουνά της Ρούμελης, ο Παρνασσός και η Οίτη έχουν ανακηρυχτεί ως Εθνικοί Δρυμοί (Ν 996/71). Ο Εθνικός δρυμός του Παρνασσού είναι ο παλαιότερος (μαζί με τον Όλυμπο) ανακηρυγμένος εθνικός δρυμός της χώρα μας από το 1938 (286/Α/1938). Ο Εθνικός δρυμός της Οίτης είναι ο έκτος (κατά χρονική σειρά ανακήρυξης) από τους δέκα εθνικούς δρυμούς της χώρας και υφίσταται από το 1966 (120/Α/1966). Είναι δυο βουνά με μεγάλη ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά αλλά και πλούσιους θρύλους.

Το έντονο ορεινό ανάγλυφο της Ρούμελης, με τα βουνά, τα φαράγγια της, τα ποτάμια, τις πηγές και την πλούσια χλωρίδα και πανίδα στηρίζει μια πλούσια βιοποικιλότητα από σπάνια και ενδημικά είδη που πρέπει να προστατευτούν και να αναδειχθούν ως φυσικός εθνικός πλούτος.

Και τούτο επιβάλλει η πλούσια βιοποικιλότητα και ο μεγάλος αριθμός σπάνιων και ενδημικών ειδών που απαντώνται στα δυο σημαντικά βουνά της Ρούμελης. Στην Οίτη απαντώνται 41 ενδημικά φυτικά είδη (Καρέτσος κ.α., 2009) που έχουν ενταχθεί σε ευρωπαϊκούς και διεθνείς καταλόγους επικινδυνότητας. Το αποκλειστικά ενδημικό είδος της Οίτης είναι η Veronica oetaea. Στον Παρνασσό έχουν καταγραφεί περί τα 25 ενδημικά φυτικά είδη με χαρακτηριστικά ενδημικό είδος την Paeonia parnassica. Πολύ πλούσια και σημαντική είναι η ποικιλότητα των ειδών της πανίδας στις δυο ορεινές περιοχές.

Παράλληλα κρίνεται αναγκαίο να αξιοποιηθούν τα ορεινά δασικά οικοσυστήματα για ανάπτυξη υποδομών οικοτουρισμού, για προώθηση της έρευνας, ανάπτυξη προγραμμάτων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης των νέων μας και οικολογική ευαισθητοποίηση μέσω ενημέρωσης και κατάρτισης των δασόβιων και παραδασόβιων κατοίκων των προστατευόμενων περιοχών των εθνικών δρυμών αλλά και των επισκεπτών.

Σύμφωνα με το σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο (νόμοι 1650/86 και 2742/99) που διέπει τις προστατευόμενες περιοχές, αυτές διαχειρίζονται από τους Φορείς Διαχείρισης που είναι νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.)

Οι δυο Φορείς Διαχείρισης της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας που υφίστανται από το 2003, έχουν στην ευθύνη τους τα δυο πραγματικά στολίδια της Ρούμελης, την Οίτη και τον Παρνασσό. Η καλή συνεργασία των φορέων με τις συναρμόδιες δημόσιες υπηρεσίες (δασικές κ.α.) και φορείς, με την τοπική αυτοδιοίκηση πρώτου και δευτέρου βαθμού, με τις περιβαλλοντικές οργανώσεις, συλλόγους και κινήσεις ευαισθητοποιημένων περιβαλλοντικά πολιτών, η αξιοποίηση του ντόπιου επιστημονικού, ακαδημαϊκού και ερευνητικού ανθρώπινου δυναμικού, αλλά και η απαραίτητη στήριξη από το νέο και ενισχυμένο θεσμικά, από το σχέδιο Καλλικράτης, σχήμα της Περιφέρειας μπορεί να δώσουν την απαραίτητη δυναμική, αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα στο έργο των Φορέων Διαχείρισης της Περιφέρειάς μας.

Ο στόχος είναι κοινός και έχει να κάνει με την προστασία, ανάδειξη, προβολή και γνωστοποίηση της φυσικής μας κληρονομιάς και την αξιοποίησή της με κατάλληλες υποδομές σε οικοτουριστικό προορισμό με εθνικό και διεθνές ενδιαφέρον. Με άλλα λόγια πρέπει να διατηρήσουμε τους δυο φυσικούς μας θησαυρούς, την Οίτη και τον Παρνασσό και να τους προβάλουμε ως πόλο έλξης οικοτουριστών (δηλαδή ποιοτικών τουριστών με ανάλογες απαιτήσεις) καθόλη τη διάρκεια του έτους με την δημιουργία κατάλληλων υποδομών. Είναι κάτι που το οφείλουμε όλοι μας, καθένας από το μετερίζι του, στην πλούσια φυσική μας κληρονομιά, στον τόπο μας.

Δρ. Γεώργιος Σπ. Ευθυμίου,
Καθ. Εφαρμογών Τ.Ε.Ι. Λάρισας
efthimiou@teilar.gr
Αναπληρωτής Ειδικός Επιστήμονας Φ.Δ. Ε.Δ. Παρνασσού
Μέλος Επιστημονικής Επιτροπής Φ.Δ. Ε.Δ. Οίτης

πηγή: http://amfissapress.gr

Κόζιακας 28.11.2010

2010-12-06T19:16:00.011+02:00

Μια ηλιόλουστη μέρα του Νοέμβρη

Κάθε φορά που ανεβαίνω στο βουνό έχω την ίδια αίσθηση: ότι βρίσκομαι στο κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη στιγμή. Αυτό με κάνει να γαληνεύω και να φορτίζω τις μπαταρίες μου.

Ειδικοί λένε ότι αυτό οφείλεται σε ένα βαθμό και στις ενδορφίνες, τις οπιούχες ορμόνες που παράγει ο οργανισμός κατά τη σωματική άσκηση και κούραση. Νομίζω όμως ότι η πραγματικότητα είναι λίγο πιο σύνθετη. Αυτό που με ξεκουράζει και με γαληνεύει είναι οι εικόνες. Είναι η πέτρα και το χιόνι, είναι το έλατο, το πεύκο, ο κέδρος, είναι η ρίγανη και το θυμάρι, οι μυρωδιές και τα γάργαρα νερά, είναι η παρέα, είναι η άσκηση• ένα - ένα ξεχωριστά κι όλα μαζί και τόσα άλλα.

Γενικά η ζωή είναι ένα πλήθος από ομόκεντρους κύκλους, μικρούς ή μεγάλους• κύκλους που ανοιγοκλείνουμε διαρκώς. Ακόμα και μια ανάβαση είναι ένας μικρός κύκλος που καταχωρείται στο αρχείο των ωραίων αναμνήσεων. Στον Κόζιακα αυτή τη φορά ανεβήκαμε τη μια μετά την άλλη τις τέσσερεις κορυφές του. “Την Κυριακή αυτή, 28/11, λέμε να πάμε Κόζιακα από Περτούλι. Αναχωρούμε από Λαμία 7πμ και κατά τις 9 θα αρχίσουμε να ανεβαίνουμε. Συνολικά υπολογίζω να είναι 5 ώρες, ανέβασμα και κατέβασμα. Οπότε κατά τις 2 θα είμαστε ξανά στο Περτούλι, πάμε για φαγητό κάπου και επιστρέφουμε κατά τις 6 το βράδυ στη Λαμία. Όποιος είναι από αλλού, ανάλογα. Περιμένω τη συμμετοχή σου”. Αυτό είναι το λιτό κείμενο που στάλθηκε για ενημέρωση στη λίστα. Λίγες οι συμμετοχές, μικρή και ευέλικτη ομάδα των πέντε: Βάσω, Κώστας, Γιάννης, Άλκης και Στέφανος.
Αφήσαμε τα αυτοκίνητα στο παρκινγκ του Χιονοδρομικού. Το ρέμα που διασχίζει το οροπέδιο ήταν φουσκωμένο γιατί είχε βρέξει την προηγούμενη. Ψάχνοντας βρήκαμε μια ξύλινη γέφυρα. Νερά παντού και ησυχία. Μόνο ο θόρυβος των ρυακιών και των ρεμάτων ακούγονταν• και η δική μας συζήτηση. Μια συζήτηση επί παντός. Κάποια στιγμή ανακαλύψαμε ότι η ανάγκη να πηγαίνουμε στα βουνά είναι μέσα στο DNA μας. Ειδικά, σε κάποιους από μας που “φάγαμε τα βουνά με το κουτάλι”, το περπάτημα γίνεται μηχανικά. Το ανέκδοτο λέει, οι Ευρυτάνες όταν περπατούν στην άσφαλτο στην Αθήνα, σηκώνουν το πόδι από συνήθεια να μην “πεδικλωθούν” από τις πέτρες. Άρα, το να πηγαίνουμε στα βουνά είναι σαν να πηγαίνουμε σπίτι. Ανακαλύψαμε ότι η αγριότητα του τοπίου είναι ανάγκη εσωτερική. Ότι τα δάση και τα βουνά δεν είναι χρήσιμα μόνο για την ξυλεία και ως πηγές νερού, αλλά και ως πηγές ζωής…για μας τους ανθρώπους του πολιτισμού…

Εδώ ήταν τα λημέρια του ιππικού του Γκένα. Κάπου εδώ είναι και το χωριό του Παλαιοκώστα, το Μυριόφυλλο, αλλά και το χωριό των παππούδων του Γιάννη, όπως και της φίλης από το face book, που μόλις είδε τις φωτογραφίες θυμήθηκε το χωριό της μητέρας της. Μεταφέρω τη συζήτηση, με την άδειά της:

«- Αααα, κοντά στο χωριό μου(πήγατε, εννοείται), στο χωριό της μητέρας μου δηλαδή, το Γοργογύρι...
- Ήταν πολύ όμορφη μέρα με εξαιρετικά χρώματα και ένα φιλόξενο βουνό. Όλα καλά στον Κόζιακα και στο Περτούλι…
- Έχω να πάω 25 χρόνια ακριβώς.
- Δες μια ευκαιρία... είναι πολύ όμορφα, από τις ομορφότερες περιοχές της Ελλάδας.
- Ναι το ξέρω, όταν ήμουν μικρή ανέβαινα κρυφά στο μικρό λόφο στους πρόποδες του Κόζιακα που βρισκόταν πίσω από το σπίτι του παππού μου (δεν μας άφηναν γιατί είχε ρεματάκι και φοβόταν η μαμά μην πνιγούμε) και έμοιαζε σαν να ήμουν σε άλλη χώρα... το πόσα όνειρα και πόσα παραμύθια έφτιαχνε το μυαλό σε εκείνη τη φύση με όλου του κόσμου σχεδόν τη βλάστηση και κάτι αδέσποτες αγελάδες εδώ κι εκεί, δεν φαντάζεσαι, εκεί επάνω έμαθα να ξεχωρίζω και τα άγρια μυρωδικά και χόρτα, εγώ το παιδί της πόλης…»

Είναι αργά πια για παραμύθια, όπως είναι αργά και για βατόμουρα και κορόμηλα. Την προηγούμενη φορά που ανεβήκαμε στον Κόζιακα, ήταν αρχές Σεπτέμβρη, είχαμε φάει τα βατόμουρα και τα κορόμηλα της αρκούδας. Πώς λέμε «φάγαμε το ξύλο της αρκούδας»…; Ο φίλος από το κοντινό χωριό, που πουλούσε ρίγανη στο δρόμο, μας ρώτησε αν συναντήσαμε καμιά αρκούδα ή έστω αν είδαμε καμιά «πατ’σιά» (πατησιά = πατημασιά, ίχνος). Διασκεδαστικός τύπος, αγνή μορφή της ορεινής Ελλάδας. Μας συμβούλεψε να μην πίνουμε τσίπουρο, αλλά κρασί. Όσοι πίνουν τσίπουρο χάνονται γρήγορα. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι κι ο παππούς μου έπινε τσίπουρο κλπ, αλλά ήταν ανένδοτος. Είχε φαίνεται αρκετά παραδείγματα να μου παραθέσει.

Εμείς τελικά δεν την είδαμε την αρκούδα του Κόζιακα… Έχουν ενδιαφέρον όμως οι οδηγίες της οργάνωσης «Αρκτούρος», που προειδοποιεί τους ορειβάτες να παίρνουν μεγαλύτερες προφυλάξεις όταν κυκλοφορούν τον χειμώνα σε τέτοιες δασώδεις περιοχές. Συμβουλεύει να έχουν πάνω τους κάτι που να κάνει θόρυβο, όπως μικρά καμπανάκια, έτσι ώστε να προειδοποιούν τις αρκούδες όταν πλησιάζουν, για να έχουν τον χρόνο να κρυφτούν και να μην τρομάξουν και γίνουν επιθετικές. Επίσης σε περίπτωση που πέσουν σε αρκούδα, καλό θα είναι να έχουν μαζί τους σπρέι πιπεριού, ώστε να τη διώξουν. Τα απομεινάρια της άγριας αρκούδας περιέχουν συνήθως καμπανάκια και μυρίζουν σαν πιπέρι...χα χα χα. Λοιπόν η αλήθεια είναι ότι σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να δείξουμε πανικό, ούτε απειλή, αλλά με ελαφρά βήματα να υποχωρήσουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα για να μη φοβηθεί το ζώο και κάνει το …αυτονόητο.

Στο μεταξύ, το δασωμένο τμήμα του βουνού έχει γεμίσει από βάτα και κορομηλιές… Κι αυτό είναι μια ακόμα ενδιαφέρουσα πλευρά που αφορά στην παρουσία της αρκούδας. Με την κινητικότητα που τη χαρακτηρίζει, λειτουργεί ακούσια σαν μεταφορέας - σπορέας φυτικών ειδών, μέσω των περιττωμάτων της. Με άλλα λόγια συμμετέχει ενεργά στην ανάπτυξη θάμνων και μικρών δέντρων με αποτέλεσμα να πυκνώνει ή αραιή βλάστηση του δάσους και έτσι από την αυξημένη πυκνότητα των φυτών, συγκρατείται καλύτερα το δασικό χώμα και το νερό. Να ένας ακόμα λόγος για την προστασία της αρκούδας.

Η συνολική διαδρομή στο βουνό από αυτό το μονοπάτι είναι πράγματι πέντε ώρες. Τρεις ώρες η ανάβαση και δύο η κατάβαση με χαλαρό περπάτημα. Να υπογραμμίσουμε όμως την έλλειψη σωστής σηματοδότησης. Χωρίς οδηγό και με ομίχλη είναι δύσκολη έως απαγορευτική η ανάβαση. Ανεβαίνοντας σε κάποιο σημείο το μονοπάτι διασταυρώνεται. Αυτό που οδηγεί στο Καταφύγιο, αριστερά και βόρεια, δεν έχει καθόλου σήμανση• κι εκεί γίνεται το λάθος. Συναντήσαμε τρεις νέους από το Βόλο που δεν μπόρεσαν να βρουν το μονοπάτι σ’ αυτό το σημείο και ταλαιπωρήθηκαν επιστρέφοντας.

Ανεβαίνοντας, σχεδόν κάθετα, συναντάμε τον δασικό δρόμο, ο οποίος με βορειοανατολικές τραβέρσες οδηγεί ψηλά σε μια στάνη. Από κει το καταφύγιο είναι πολύ κοντά, δεν φαίνεται, αλλά είναι ακριβώς πάνω και λίγο αριστερά από τη στάνη, στο οροπέδιο κάτω από την κορυφή. Το λέω γιατί, πριν τρία χρόνια ψάχναμε μια ώρα με τους φακούς κεφαλής να το βρούμε. Ήταν χωμένο στο χιόνι. Μια φορά την παθαίνεις.

Το καταφύγιο είναι σε υψόμετρο 1720 μ. Η ανακατασκευή του, μετά την καταστροφή που έπαθε από φωτιά το 1996, και ιδιαίτερα ο εξωτερικός χώρος δεν μας άρεσε. Δεν είναι απαραίτητο το τσιμέντο και η βρύση χωρίς νερό έξω από το καταφύγιο. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή και φροντίδα για το τι φτιάχνουμε και πώς το φτιάχνουμε στο βουνό και στα μονοπάτια. Οι πινακίδες στο μονοπάτι είναι σχεδόν όλες πεσμένες, αποτέλεσμα της πρόχειρης ίσως κατασκευής. Ας επιμένουμε περισσότερο στη σήμανση με μπογιά, διαφορετικά χρειάζεται συχνή συντήρηση.

Η κορυφή «Χατζηπέτρος» του Κόζιακα είναι η μεσαία, πάνω από το καταφύγιο, με υψόμετρο 1901 μ. Από δω έχεις υπέροχη θέα• από τον Όλυμπο και τον Κίσαβο, την Τριγγία πιο κοντά, τη Μαρόσα και το Αυγό απέναντι από το Νεραιδοχώρι και την Καράβα νοτιότερα προς τα Άγραφα. Κάποια στιγμή αγναντεύοντας το Περτούλι από ψηλά μας φάνηκε σαν το Chamonix στη Γαλλία. Μόνο το τελεφερίκ του λείπει…

Ο Κόζιακας λοιπόν, ένα πανέμορφο μακρόστενο βουνό, δασωμένο κατά το μεγαλύτερο τμήμα του, έχει στις ανατολικές και δυτικές πλευρές του πυκνά δάση με φυλλοβόλα, πιο ψηλά έλατα, σχηματίζοντας πανέμορφα μικρά οροπέδια με πολλά βότανα. Έχει και πλούσια πανίδα. Στις απρόσιτες ρεματιές του προσφέρει καταφύγιο σε ένα μικρό πληθυσμό από καφέ αρκούδες, λύκους, αγριόγιδα, λαγούς, αγριογούρουνα και άλλα ζώα. Έντονο είναι και το ορνιθολογικό του ενδιαφέρον. Για όλα αυτά έχει ενταχθεί στο δίκτυο των προστατευόμενων περιοχών Natura 2000.

Η Διακήρυξη του Τυρόλου βασίζεται στην ακόλουθη ιεραρχία αξιών(Από τη Διακήρυξη του Τυρόλου για τα Αθλήματα του Βουνού):
……………
- Προστασία της Φύσης - ως δέσμευση για να διασφαλιστεί η οικολογική αξία και ο φυσικός χαρακτήρας στις ορεινές περιοχές και στα αναρριχητικά πεδία παγκοσμίως. Αυτό περιλαμβάνει την προστασία των επαπειλούμενων ειδών χλωρίδας και πανίδας, τα οικοσυστήματα τους και το τοπίο.
…………..
- Σεβόμαστε τα μέτρα που λαμβάνονται για την προστασία της άγριας φύσης και ζωής στα βουνά και τα βράχια και φροντίζουμε να τηρούνται οι κανονισμοί και από τους συντρόφους μας. Αποφεύγοντας να κάνουμε θόρυβο ελαττώνουμε την παρενόχληση της άγριας ζωής”

Στέφανος Σταμέλλος
http://www.e-ecology.gr

Χειμερινό βουνό Ανάβαση στην Πυραμίδα, την κορυφή της Γκιώνας (28/3/2010)

2010-04-08T00:53:00.009+03:00

Λαμία, Απρίλης 2010

Μου αρέσει να ανεβαίνω στις κορυφές των βουνών και μου αρέσει να με λένε “κορυφάκια”. Όταν με ρωτάνε καμιά φορά, τους εξηγώ μιλώντας για το μάρκετινγκ και το στόχο, που λέει: “αν δεν ξέρεις πού θέλεις να πας, πώς θα ξέρεις ότι έφτασες εκεί”. Και ο στόχος, με απλά λόγια, είναι το τι θέλουμε να πετύχουμε, αυτό που μας υποχρεώνει να αναπτύξουμε τη στρατηγική μας για το πώς θα πετύχουμε τον στόχο…την κορυφή. Κάτι ανάλογο γίνεται και στη ζωή. Χειμερινό βουνό λοιπόν, με καιρό αίθριο έως άστατο, ομάδα μικρή και ευέλικτη, με ευκολία “στη στρατηγική και την τακτική”. Πρώτη φορά έρχεται μαζί μας η Μάρα, αλλά η πρωινή πολυλογία διώχνει τις αμηχανίες και βάζει τα πράγματα στη θέση τους.

Αλλαγή της ώρας, πρωινό ξύπνημα, μια ώρα μπροστά τα ρολόγια, και το θέμα είναι πώς θα ξεφύγουμε, ν’ αλλάξουμε την κουβέντα και την πρωινή σκέψη, που διαρκώς περιστρέφεται γύρω από την λεγόμενη “οικονομική κρίση” και τα προβλήματα. Μέρα καλή αλλά και …στο βάθος σύννεφα. Τα σύννεφα του μισθού, της σύνταξης, της ανεργίας. Μακάρι να φέρει χιόνι, και όχι βροχή… Το χιόνι θα το αντέξουμε, την καταιγίδα του ΔΝΤ δύσκολα.

Οι πρώτες δυσκολίες είναι για το ΡΕΝΩ, που του είπαμε ότι είναι τζιπ και το πίστεψε. Κολλήσαμε στα πρώτα χιόνια, αλλά βγήκαμε χωρίς αλυσίδες. Ποτάμια τα νερά• τα χιόνια λειώνουν. Νερό πηγή ζωής, οι πηγές του Μόρνου. Δέκα παρά είκοσι ξεκινάει η ανάβαση κόβοντας τις στροφές του δασικού δρόμου λίγο μετά τα Μνήματα, με στόχο φυσικά την κορυφή. Το λέμε και το ξαναλέμε, γιατί η ομάδα πρέπει να το εμπεδώσει και ν’ “ανεβεί” ψυχολογικά, αν και οι ενδορφίνες έχουν ήδη επηρεάσει την ψυχολογίας μας. Πολύ σύντομα φοράμε τα κραμπόν, γιατί ο κίνδυνος υπάρχει. Το χιόνι είναι πλέον παγωμένο κι ο αέρας δυνατός. Η σκέψη κατευθύνεται ίσια, στο βάραθρο μπροστά, και στην πρόσφατη απώλεια του ορειβάτη στα Βαρδούσια. “Ο άνθρωπος χρειάζεται δυσκολίες. Είναι απαραίτητες για την υγεία” όπως λέει ο Ελβετός ψυχίατρος Karl Jung.

Πάντα λέμε οι δυσκολίες στο βουνό διδάσκουν• και είναι αυτές που βοηθάνε να ξεπεραστούν φοβίες και υπερβολές. Πόσοι άνθρωποι δεν έχουν υψοφοβία, ακροφοβία ή δυσκολία να προσαρμοστούν στο ορεινό περιβάλλον, ακόμα ν’ αντιμετωπίσουν μια σάρα. Πόσους όμως δεν έχουμε δει να γίνονται άλλοι άνθρωποι με την δεύτερη, τρίτη ανάβαση. Και πόσους δεν έχουμε δει να τρέμουν στη μέση του βράχου ή στο παγωμένο λούκι. Έτσι και στη ζωή. Αλλά ξανά μπροστά…

Μπροστά μας πάνε τρεις φίλοι, με τα κραμπόν κι αυτοί: ο Παύλος, η Μαρία και ο Νίκος, παλιά μέλη του ΦΟΠ, αλλά τώρα ιππότες του βουνού, όπως κι εμείς. Γίναμε εξάδα χωρίς να το καταλάβουμε.

Και χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε στη Βαθειά Λάκα. Μεγαλείο η παγωμένη εικόνα της Πυραμίδας με τους βράχινους όγκους της, τα αναρριχητικά πεδία, δεξιά, και την Κόψη. “Όσο σοφιστικέ κι αν είναι, δεν μπορείς να απαρνηθείς ένα μεγάλο γρανιτένιο βουνό: μιλάει σιωπηλά στον πυρήνα της ύπαρξής σου” γράφει ο αμερικανός φωτογράφος της άγριας φύσης Άνσελ Άνταμς

Φωτογράφος του βουνού και της φύσης και ο Νίκος Καν., που είναι μαζί μας, με χορηγό το πάθος του για την φωτογραφία, όπως γράφει στην πολύ ωραία του ιστοσελίδα http://www.diafragma.gr Συνεχίζουμε στο Λούκι για το Διάσελο. Σε ορισμένα σημεία το χιόνι δεν είναι τόσο παγωμένο και σε “παίρνει μέσα”, κι άντε να βγεις. Προφανώς θέλει προσοχή, γιατί μπορεί το πόδι να παγιδευτεί. “Κι αν είναι ο λάκκος σου πολύ βαθύς, χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς”, μας λέει ο Βάρναλης. Κι εμείς το πιστέψαμε.

Βγαίνοντας στο Διάσελο ανάμεσα στην Πυραμίδα και στην Πλατυβούνα, αλλάζει ο ορίζοντας και η θέα. Εμείς για φωτογράφιση ανεβαίνουμε, όπως λέει συνήθως η Αγγελική. Η εικόνα και το τοπίο σε σπρώχνει για φωτογραφίες, παρά τις δυσκολίες και το πολύ κρύο, να βγάλεις δηλαδή γάντια και μηχανή. Κάτω η Χαράδρα της Ρεκάς και ένα εκτεταμένο οδικό δίκτυο, που έχει αλλοιώσει την αισθητική του βουνού και επιτρέπει την εύκολη και ανεξέλεγκτη πρόσβαση σε λαθροθήρες και παράνομους υλοτόμους, χαμηλότερα.. Ανοίγονται συνέχεια νέοι δρόμοι που συνδέουν μεταξύ τους τα δεκάδες εργοτάξια και τα μεταλλεία του βωξίτη. Οι επιπτώσεις αυτής της δραστηριότητας είναι ορατές, όχι μόνο αισθητικές, αλλά κυρίως επιπτώσεις στην σπάνια πανίδα και χλωρίδα του βουνού.

Κατ' αρχήν όλη η περιοχή Ρεκά - Βαθιά Λάκκα - Λαζόρεμα είναι ο τυπικός βιότοπος του Αγριόγιδου, αυτού του πανέμορφου και σπάνιου θηλαστικού, που στην Γκιώνα έχει βρει το κυριότερο καταφύγιό του στη Νότια Ελλάδα. Κανείς δεν ξέρει πόσα ακριβώς υπάρχουν ακόμα, αλλά είναι σίγουρο ότι διαρκώς λιγοστεύουν, κυρίως από το παράνομο κυνήγι. Ήμασταν τυχεροί αυτή τη φορά και απολαύσαμε την παρουσία τους, ψηλά, λίγο πιο κάτω από την κορυφή. Τα ίχνη τους ήταν παντού στο χιόνι. Ο Παύλος, που έκανε ανάβαση από την Κόψη, τα είδε από κοντά. Αλλά και ο λαγός, που πετάχτηκε μπροστά από τον Παύλο, μας άφησε για κάποια δευτερόλεπτα άναυδους παρακολουθώντας το φοβισμένο κατέβασμά του.

Τελικά κάναμε κάθετη ανάβαση από ανατολικά, σκαλί σκαλί στο μισοπαγωμένο χιόνι. Δεν κάναμε την νότια τραβέρσα. “Μην αποφεύγεις πάντα τις κακοτοπιές. Πολλές φορές είναι απαραίτητες για να αναδείξουν έναν ηγέτη” όπως έλεγε και ο Ντόναλντ Ράμσφελντ, το γεράκι του Πενταγώνου και “υπουργός του πολέμου”. Γι’ αυτό κι εμείς το πανηγυρίσαμε στην κορυφή, ως ηγέτες…

Στο βάθος ο Κορινθιακός και τα βουνά της Πελοποννήσου, ο Παρνασσός, η Οίτη, Τα Βαρδούσια και απέναντι τα χωριά της ορεινής Φωκίδας, ο Πανουργιάς, η Πυρά, το Μαυρολιθάρι, η Καστριώτισσα. Αφήσαμε τον Παύλο με τη Μαρία να συνεχίζουν με τραγούδια να πανηγυρίζουν για την ανάβαση στην πέμπτη ψηλότερη κορυφή της Ελλάδας (2.510μ)

Γρήγορη κατάβαση με άνεση στο μισοπαγωμένο χιόνι, κυνηγημένοι κι από τον αέρα
Όλα τα είχε η μέρα. Ψίχες χιονιού άρχισαν να πέφτουν, όταν απέναντι στα Βαρδούσια φαίνονταν καθαρά η χιονόπτωση.

Στέφανος Σταμέλλος
http://www.e-ecology.gr
http://e-onthemountain.blogspot.com

2009-12-19T22:50:00.001+02:00

Ο ταύρος της Καστριώτισσας με φόντο τα Βαρδούσια

Καλιακούδα από Ανιάδα, Καταφύγιο, κορυφή (8.11.2009)

2009-11-11T00:54:00.013+02:00

Δύο χιλιάδες ενενήντα οκτώ μέτρα (2.098μ) ξεκινώντας από το μηδέν (0) της Λαμίας είναι μια πρόκληση. Θα πάω «βρέξει χιονίσει», η απόφαση πάρθηκε, ακόμα και μόνος… “Η Καλιακούδα βουνό της Στερεάς Ελλάδας βρίσκεται στην Ευρυτανία και διαχωρίζει τους μεγάλους ορεινούς όγκους των Βαρδουσίων, του Τυμφρηστού και του Παναιτωλικού, ενώ θα μπορούσε να θεωρηθεί και τμήμα των παραπάνω βουνών”…, διαβάζω στη Βικιπαίδεια.

Πρωινό ξύπνημα, χαράματα, και στη Λαμία η βροχή είναι δυνατή. Σκέφτηκα, πού να πάω; Ομολογώ ότι ταλαντεύτηκα λίγο, αλλά κατά βάθος ήξερα ότι τίποτα δεν θα με κρατούσε. Παλεύω τη νύστα μου στο τιμόνι μασώντας τσίχλες και ανοίγοντας συνεχώς το παράθυρο. Κακή συνήθεια. Προσπαθώ να θυμηθώ το ποίημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου «Ρούμελη», αλλά συγκρατώ μόνο τους δύο πρώτους στίχους, ίσως επειδή μέσα τους βρίσκεται αυτό που με εκφράζει: «Τη μάνα μου τη Ρούμελη ν’ αγνάντευα το λαχταρώ, ψηλά που με νανούριζες καημένο Καρπενήσι». Παιδικές γλυκές αναμνήσεις έρχονται στο νου… τα πιο όμορφα έξι χρόνια της ζωής μου, αυτά του Γυμνασίου.

Περνάω την καινούργια παράκαμψη του Καρπενησίου πίσω από τον λόφο του Αγίου Δημητρίου, εκεί όπου έγιναν τον Γενάρη του 1949 οι μεγάλες μάχες «σώμα με σώμα» του Δημοκρατικού Στρατού με τον Κυβερνητικό Στρατό και την άμυνα της πόλης. Ο εμφύλιος σε όλο του μεγαλείο, με τις τεράστιες απώλειες εκατέρωθεν… Από τη μια ο αδερφός του πατέρα μου και από την άλλη ο αδερφός της μάνας μου. Νεκροί. Η ταινία «Ψυχή Βαθειά» του Παντελή Βούλγαρη, που είδαμε το προηγούμενο βράδυ, πηγαινοέρχεται στο μυαλό μου.

Εδώ ερχόμασταν τη νύχτα, μαθητές του Γυμνασίου, με τις φεγγαράδες του Ιούνη, για κεράσια πηδώντας τους φράκτες στα κτήματα της κοιλάδας του Καρπενησιώτη. Να φοβάσαι τον ίσκιο σου και τους αγροφύλακες, λέγαμε τότε. Σκίζαμε τα παντελόνια μας στα σύρματα για λίγα κεράσια.

Κατεβαίνοντας την ποταμιά, και πριν τη διασταύρωση για το Μικρό Χωριό, στρίβεις αριστερά περνώντας τον Καρπενησιώτη και τα χωριά Κλαυσί και Μουζίλο και φθάνεις τελικά στην Ανιάδα. Μιάμιση ώρα από τη Λαμία.

Η Ανιάδα είναι χτισμένη μέσα σε πυκνό ελατοδάσος σε υψόμετρο 1.100 μέτρων στις πλαγιές της Καλιακούδας και ανήκει στο Δήμο Ποταμιάς. Η ομορφιά της ευρυτανικής φύσης είναι διάχυτη παντού, ειδικά αυτήν την εποχή που το κίτρινο – κόκκινο της βελανιδιάς και της καστανιάς δένει με το βαθύ πράσινο του έλατου. Η Ανιάδα είναι και μια καλή βάση εξόρμησης για τη γύρω περιοχή. Από εδώ μπορεί κανείς να επισκεφτεί τα χωριά του Κρικελλοποτάμου, το Σέλο, τα Ψιανά, τα Δολιανά και την Κοντίβα, με το φαράγγι "Πάνταβρέχει", την κορυφή φυσικά της Καλιακούδας και πολλά άλλα μέρη.

Χωρίς πολλά, από την πλατεία του χωριού, ακολουθώ το τσιμεντένιο κατηφορικό δρόμο και στο τέρμα του βρίσκω το χαλασμένο μονοπάτι, στη συνέχεια το καλντερίμι που οδηγεί μέσα από βάτα και τσουκνίδες στο ρέμα, κάτω από το χωριό. Θέλει λίγη περιποίηση και σήμανση εδώ - είναι ολοφάνερη η απουσία. Περνώντας απέναντι και ανάμεσα σε βελανιδιές και καστανιές ανηφορίζω ελαφρά μπαίνοντας μέσα στα εγκαταλειμμένα χωράφια. Όμορφες εικόνες με τα γήινα χρώματα του φθινοπώρου και την κορνίζα της ομίχλης. Απέναντι τα αραιά σπίτια του χωριού με τις κόκκινες στέγες και ψηλά επάνω ίσα που διακρίνεται η απότομη κορυφή της Καλιακούδας, μέσα στην ομίχλη κι αυτή. Το ψιλόβροχο με συνοδεύει σε όλη σχεδόν τη διαδρομή.

Πολλά μανιτάρια, όλων των ειδών. Όσο ωραία είναι να τα βλέπεις, τόσο επικίνδυνα είναι να τα φας. Όμως το «κυνήγι» του μανιταριού, άρχισε, τελευταία και στην Ελλάδα, να αποκτάει όλο και περισσότερους φίλους. Διαβάζουμε ότι στα δάση της Ρωσίας μαζεύοντας μανιτάρια, κάποιοι δεν επιστρέφουν ποτέ πίσω, γιατί χάνονται. Αυτό συμβαίνει και με ορειβάτες, λιγότερο συχνά βέβαια, και κυρίως για τα παιδιά της ασφάλτου και των πόλεων. Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν σε χωριό δύσκολα χάνονται. Σήμερα πολλοί βασίζονται στην τεχνολογία και τα GPS. Όμως η φύση παραμένει φύση. Και μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία της τεχνολογίας, ο άνθρωπος χάνει σιγά-σιγά τα φυσικά του ένστικτα και τον αρχέγονο προσανατολισμό του…

Παρασύρομαι από τη μαγεία, έτοιμος να χαθώ ανάμεσα στο κίτρινο και το πράσινο, να γίνω ένα με τα ξυνόμηλα και τα τσάπουρνα, να σκαρφαλώσω πάνω στα δέντρα να αποφύγω τα τσακάλια και τους λύκους, την αρκούδα. Ο Αϊνστάιν έχει πει πως η φαντασία είναι η μεγαλύτερη δύναμη. Η φαντασία… Όχι η μόρφωση, ούτε τα χρήματα, ούτε η τύχη…

Φωτογραφίζω τη σαλαμάντρα, που βγήκε για το αργό της ταξίδι ανάμεσα στα βρεγμένα φύλλα. Περνώ και το δεύτερο ρέμα με το έντονο μουρμουρητό της κατεβασιάς και ανηφορίζω το σημαδεμένο μονοπάτι ανάμεσα σε άγριες μηλιές, άγριες τριανταφυλλιές και αγκορτσιές. Άγρια μήλα, κόκκινα αγκόρτσα και οι κόκκινοι καρποί της τριανταφυλλιάς. Ελάχιστες γκζάνες και κοτσύφια, η πτηνοσυντροφιά. Τύχη τα οικολογικά φιρίκια πεσμένα στο δασύ χορτάρι. Πλούσια τροφή από το πουθενά. Περνώ το εξοχικό σπίτι με το κρεμασμένο κρεβάτι στον έλατο, περνώ το αλώνι με τον στροερό και με φόντο το χωριό και την απέναντι ράχη, και ανηφορίζοντας μέσα στο δάσος των ελάτων, να την μπροστά μου η κατασκήνωση και πιο πάνω το Καταφύγιο, κλειστό, χωρίς ζωή.
Εδώ περίμενα να συναντηθώ με τους φίλους του ΕΠΟΣ ΦΥΛΗΣ, αλλά τους βρήκα τελικά στην κορυφή. Ανηφορίζοντας τη ρεματιά, σε ένα τοπίο ρημαγμένο από τη μπουλντόζα για να φτιαχτεί ο δρόμος που βγάζει στο διάσελο και κατεβαίνει στο χωριό Στουρνάρα (Δολιανά), πάνω από το Πάντα Βρέχει, θυμήθηκα ξανά το «Ψυχή Βαθειά» και τη φράση «έχω απώλειες», που επαναλάμβανε συνέχεια ο ανθυπολοχαγός. Έχουμε τις “απώλειες” της ανάπτυξης στο διαρκή ανταγωνιστικό και σπάταλο “εμφύλιο” πόλεμο του ανθρώπου με τη φύση. Αν ο δρόμος αφορούσε αιολικό πάρκο, θα είχαμε κινήσει γη και ουρανό…

Σε μια ώρα βρέθηκα στο Καταφύγιο, σε 40 λεπτά στο Διάσελο (1750 μ) και για την κορυφή χρειάστηκαν 2 ώρες και 20 λεπτά συνολικά από την Ανιάδα. Απότομη ανάβαση, με το μονοπάτι να ελίσσεται ανάμεσα στο βράχινο τοπίο με ελάχιστες τραβέρσες. Φτάνοντας στη ράχη συνεχίζεις στην κόψη και να η κορυφή και η κολώνα της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού. Εκεί βρίσκεται και η χαρούμενη παρέα, οι φίλοι του ΕΠΟΣ ΦΥΛΗΣ, ο Νίκος, η Πόπη… Φωτογραφίες και επιστροφή με γρήγορο κατέβασμα, παρά το γλιστερό της βρεγμένης μέρας και τη συνεχή βροχή. Βροχή ήσυχη όμως χωρίς αέρα, αντιμετωπίσιμη.

Σε μιάμιση ώρα βρέθηκα ξανά στην Ανιάδα, κουβαλώντας στις “αποσκευές” μου, εκτός από μερικά κιλά οικολογικά φιρίκια, μύριες τόσες πανέμορφες εικόνες.

Στέφανος Σταμέλλος
http://www.e-ecology.gr

ΟΛΥΜΠΟΣ: ΓΟΜΑΡΟΣΤΑΛΙ - ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΜΟΥΣΩΝ (7 & 8.08.09)

2009-08-16T15:15:00.018+03:00

“Αναλυτικότερα για τον Όλυμπο Παρασκευή 7/8. Φεύγουμε από Λαμία Παρασκευή μεσημέρι στις 12. Φθάνουμε Πριόνια κατά τις 3.30 και ανεβαίνουμε από το Μονοπάτι "Γομαροστάλι", ανηφορική ανάβαση επίπονη γύρω στις 4 - 4.30 ώρες. Φθάνουμε 8μμ στο Οροπέδιο και μένουμε το βράδυ στο καταφύγιο του “Κάκαλου”. Την άλλη μέρα κάνουμε κορυφή Μύτικα και επιστρέφουμε από του Ζολώτα. Σάββατο βράδυ επιστροφή στη Λαμία. Αν θέλουμε κάνουμε μπάνιο στην Πλάκα Λιτοχώρου ή Πλαταμώνα. Περισσότερα για το καταφύγιο εδώ http://www.olympus-climbing.gr/index.html"

Αυτό ήταν το μήνυμα που στάλθηκε σε όλους τους φίλους, που δηλώνουν κατά καιρούς τη διάθεση για περιπλανήσεις στο βουνό. Τελικά πείστηκε μόνο ο Aλκης και ο Aρης. Αιτία ήταν οι ζέστες, η Παρασκευή που ήταν εργάσιμη και το ότι στο πρόγραμμα βάλαμε ν' ανέβουμε ένα καινούργιο μονοπάτι, που έπρεπε να ψάξουμε να το βρούμε και το οποίο ανοίχτηκε πριν από λίγο καιρό. Το “Γομαροστάλι”. Αυτό σε ορισμένους φάνηκε ελαφρώς δύσκολο. Σταλίζω: ξεκουράζομαι το μεσημέρι σε σκιά (μόνο για ζώα). Aρα εδώ ξεκουράζονται τα γομάρια; Ή επειδή στο ξεκίνημά του είναι η θέση που ξεκουράζονται τα γομάρια, τώρα μόνο τα μουλάρια, που έχουν οι αγωγιάτες για τα καταφύγια; Δεν ρωτήσαμε τον Στύλα…

Για το μονοπάτι μας είχε μιλήσει ο Μιχάλης πέρυσι στο καταφύγιο “Κάκαλος”, αλλά και ο Βασίλης στα “Κρεβάτια”. Η αφετηρία του είναι στα Πριόνια, ακριβώς πριν την ξύλινη γέφυρα του Ενιπέα, δεξιά, εκεί που δένουν τα μουλάρια οι αγωγιάτες. Έχει μπλε σήμανση στο μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής του. Είναι στην πλαγιά του Ολύμπου, που μπορεί κανείς να την προσδιορίσει γεωγραφικά ακριβώς πάνω από το Πριόνια με κατεύθυνση βορειοδυτική προς το Οροπέδιο των Μουσών. Ανάμεσα δηλαδή στο Καταφύγιο “Σπήλιος Αγαπητός” και την Πετρόστρουγκα. Η διαδρομή είναι η πιο σύντομη για να φτάσει κανείς στο Οροπέδιο, αλλά είναι ανηφορική και αρκετά επίπονη Ξεκινώντας το μονοπάτι είναι στενό με συνεχείς ανηφορικές τραβέρσες μέσα στο δάσος, δάσος κυρίως με πεύκα και οξιές. Αυτή την εποχή έχει πολλά λουλούδια και πολλά βότανα με ωραίες μυρωδιές. Έχει και άγριες φράουλες. Ένα είδος ρίγανης με ανοιχτό μωβ χρώμα λουλουδιών και έντονη μυρωδιά, μας τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή.
Ο Άρης και ο Άλκης στην πρώτη λάκα

Εμείς προχωράμε και τραγουδάμε! Η αδρεναλίνη και η διάθεση ανεβαίνει μαζί με τις ποσότητες της ενδορφίνης. Η ενδορφίνη, οπιούχος ουσία, εκκρίνεται από τον εγκέφαλο κατά τη σωματική κόπωση. Αυτό που πρακτικά μας προσφέρει είναι ένα φυσικό “ανέβασμα” στη διάθεση και μια αντοχή απέναντι στην κούραση. Και όχι μόνο αυτό: η αντοχή αυτή αποκτά έναν μαζοχιστικό χαρακτήρα καθώς με την έκκριση της ενδορφίνης εντείνεται το αίσθημα του σούπερμαν που κρύβεται μέσα μας. Κατά συνέπεια αυξάνεται η προσπάθεια, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η έκκριση της ενδορφίνης, κοκ. Είναι ο φαύλος κύκλος της κούρασης και της ηδονής (στοιχεία από το ιντερνετ).

Προχωράμε παρέα με το σύννεφο. Το σύννεφο είναι και καλό, γιατί δεν έχουμε ιδιαίτερη ζέστη, μας κρύβει όμως και την θέα, που μας λείπει. Όταν καθαρίζει λίγο, βλέπουμε κάτω τη ρεματιά του Ενιπέα και στο βάθος το Λιτόχωρο. Κάποιες φορές φαίνεται το πράσινο ταμπλό κάτω από τον Καλόγηρο και σιγά σιγά, όσο ανεβαίνουμε, εμφανίζεται και η κορυφή του Καλόγηρου.

Ξαναέφερα τη συζήτηση για το “γιατί ανεβαίνουμε στα βουνά”. Και μάλιστα τι είναι αυτό που μας κάνει τώρα να συνεχίζουμε κάτι τόσο κουραστικό. Το έφερα με τρόπο για να ακούσω γνώμες. Ο Aλκης επέμεινε ότι ένας από τους λόγους είναι και η αυτοεπιβεβαίωση και η αυτοπεποίθηση που αποκτούμε ότι «μπορούμε». Ναι, η αυτοπεποίθηση είναι πολύ σημαντική για να νιώθουμε ισορροπημένοι και να πορευόμαστε με μια σχετική σιγουριά. Είναι εφόδιο για μια καλή ζωή, για την ψυχική και σωματική μας υγεία. Επίσης, λέει ο Aλκης, ότι νοιώθουμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι που δεν μπορούν εύκολα να το κάνουν οι άλλοι. Η διάθεση να ξεχωρίζουμε. Μ' αυτό με καθάρισε! Τι το µθελες βρε φίλε; Είμαι τόσο εγωιστής και δεν το ήξερα;

Ο Aρης, ο μικρός της παρέας, έδωσε τη νεολαίστικη απάντηση: Εμείς οι νέοι θέλουμε να ζήσουμε από κοντά αυτό που η ζωή στις πόλεις σήμερα μας στερεί: Τη φύση, την αγριάδα, την ομορφιά, να νοιώσουμε το ρίσκο. Κλεισμένοι μέσα στα σπίτια, στις πόλεις δεν έχουμε την ευχέρεια να ζήσουμε κοντά στη φύση. Γίναμε μηχανές καλοκουρδισμένες, που όλα τα κάνουμε μηχανικά. Ξεχάσαμε πως κοντά στη φύση βρίσκεται το μυστικό της ήσυχης και ήρεμης ζωής.

Δεν έδωσα καμιά απάντηση γιατί είχα στο νου, αυτό που έγραφα για τα Βαρδούσια: “Δεν υπάρχει απάντηση”. Στο μυαλό μου τριγύριζαν οι λέξεις: πάθος, πόθος, λαγνεία, ηδονή, κόλλημα, απληστία της ανθρώπινης φύσης, εμπειρίες, περιέργεια.
επιστρέφοντας από την εξερεύνηση για το μονοπάτι με τα κίτρινα σημάδια
Στις δύο ώρες περίπου βγαίνουμε σε ανοιχτή λάκα, σε μια ράχη. Το σύννεφο δεν μας αφήνει να δούμε πολλά. Παρατηρούμε ότι φεύγει άλλο μονοπάτι νοτιοδυτικά με κίτρινα σημάδια. Μάλλον πρέπει να συναντάει το κλασικό μονοπάτι για το καταφύγιο “Σπήλιος Αγαπητός” (Ζολώτα). Μικρή ξεκούραση και συνεχίζουμε την κόψη με λιγότερα σημάδια τώρα, αλλά το μονοπάτι συνεχίζει να ξεχωρίζει. Παρατηρούμε τους κορμούς των πεύκων. Έχουν κάνει όλα μια ελαφριά κούρμπα χαμηλά, μάλλον από την πίεση του χιονιού. Τεράστιοι κορμοί δέντρων είναι πεσμένοι στο έδαφος, που δείχνει ότι τους προηγούμενους αιώνες αναπτύχθηκαν πολύ μεγάλα πεύκα. Δεν το έχω προσέξει αυτό σε άλλες αναβάσεις του Ολύμπου. Παίζουμε με τις φωτογραφικές μηχανές και τη νεκρή φύση. Ιδανικό θέμα για θεματική έκθεση.εδώ ο Άλκης με τη φωτογραφική του μηχανή
απομεινάρι κορμού με εντυπωσιακό ανάγλυφο
Τα αγριοκάτσικα ξάφνιασαν τον Aρη, που πήγαινε μπροστά. Πρόλαβε και τα φωτογράφισε. Συνεχίζουμε στην κόψη, παρέα με τα λίγα ρόμπολα. Απέναντί μας, βόρεια, φαίνεται καθαρά η Σκούρτα, ο Λαιμός και το πέρασμα του Γιόσου. Ανεβαίνοντας στην κόψη, και πίσω το ταμπλό του Καλόγηρου. Ελπίζω να μη μου φαίνεται η κούρασηΤώρα δεν έχουμε σημάδια, ούτε ξεχωρίζει μονοπάτι. Έχουμε μόνο τα λόγια του Μιχάλη “ακολουθούμε την κόψη”. Αρχίζουν τα σαθρά και οι πέτρες. Σε λίγο αναγνωρίζουμε μέσα από το σύννεφο αριστερά και απέναντι το καταφύγιο “Σπήλιος Αγαπητός” (Ζολώτα) και πιο ψηλά τα Ζωνάρια και τον Μύτικα.
Ο Άλκης λίγο πριν την τελική ανάβαση, στην κόψη
Αρχίζει η δύσκολη τελική ανάβαση με προσοχή στις πέτρες. Τώρα έχουμε σημάδια αλλά μόνο για την κατεύθυνση, γιατί πρόκειται για λούκι με μπόλικα σαθρά και κίνδυνο να φύγουν πέτρες για το κεφάλι. Υπάρχει και η εναλλακτική λύση, όπως μας είπε ο Μιχάλης αργότερα: να φύγει κανείς δεξιά προς το Λαιμό και να ανέβει πιο εύκολα από πιο ομαλό λούκι.
Ο Άρης, το παλλικάρι μας, ανεβαίνοντας το λούκι
Βγαίνουμε στο οροπέδιο και μπροστά μας ανοίγεται η πιο εντυπωσιακή, η γνωστή σε όλους, εικόνα του βουνού. Ο Θρόνος του Δία, ο Προφήτης Ηλίας, ανάμεσά τους η Τούμπα και τα δυο καταφύγια: του “Αποστολίδη” και του “Κάκαλου” και φυσικά το όμορφο ανάγλυφο του Οροπεδίου των Μουσών.

Συνολική ανάβαση 4.30 ώρες, χωρίς φορτσάρισμα. Θέλει λίγη προσοχή στη σήμανση μετά τη μέση περίπου, ιδιαίτερα για τις άσχημες μέρες και την ομίχλη. Να σημανθεί το τμήμα από την κόψη και πάνω για τους ίδιους λόγους και να μπει ένα συρματόσχοινο στην τελική ανάβαση. Νερό δεν έχει η διαδρομή, όπως άλλωστε όλες οι αναβάσεις του Ολύμπου.

Στέφανος Σταμέλλος
http://www.e-ecology.gr

Βαρδούσια, από Αθανάσιο Διάκο Καταφύγια, Λούκι του Λιονταριού, Κόρακας επιστροφή από Κοπρισιές

2009-08-13T23:18:00.011+03:00

Διαβάζοντας στην ιστοσελίδα του ΕΟΣ Αθηνών το κείμενο του T TOOLE «Γιατί σκαρφαλώνουμε στα βουνά», με ευκολία μπορώ να πω ότι πράγματι είναι μια άσκοπη ερώτηση. Και αναπάντητη ίσως. Κι όπως λέει το κείμενο, το ανέβασμα στο βουνό «ήταν πάντοτε ένα μυστήριο». O Πωλ Βαλερύ έγραφε "Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τι τραγουδάει, γιατί τραγουδάει, και τι είναι αυτό που το κάνει να τραγουδάει, δεν θα τραγούδαγε". Παραφράζοντας θα μπορούσαμε να πούμε: "Αν ένας ορειβάτης μπορούσε να πει με ακρίβεια γιατί σκαρφαλώνει στα βουνά και τι είναι αυτό που τον κάνει να σκαρφαλώνει, δεν θα ανέβαινε".
Δείτε και μια άποψη, που ίσως καλύπτει τους περισσότερους: << ... κάποια στιγμή μάθαμε να αγαπάμε το βουνό, για τον απλούστατο λόγο ότι κατάφερε να βγάλει από μέσα μας τον καλύτερο εαυτό μας, μας ύψωσε, έστω και για μια και μόνο πολύτιμη στιγμή, πάνω από τη συνηθισμένη ζωή και μας έδειξε την ομορφιά της απλότητας και μια δύναμη και αγνότητα που δεν θα είχαμε γνωρίσει ποτέ αν δεν είχαμε αντιμετωπίσει το βουνό με εντιμότητα και δεν είχαμε παλέψει με πάθος μαζί του.>>

Τα γράφω αυτά με αφορμή το πρόσφατο ανέβασμα στα Βαρδούσια. Ανέβασμα, σκαρφάλωμα στο βουνό, ή κάπως έτσι. Αλλά κυρίως ήταν μια δοκιμασία και μια «ευκαιρία» “να παλέψω με πάθος μαζί του”. Όταν είσαι μόνος σου με το βουνό, σου βγαίνουν διάφορα πάθη και κρυφές διαθέσεις. Και προπαντός απελευθερώνεσαι από τις πιθανές καταπιέσεις των άλλων. Κάνεις ό,τι θέλεις! Είσαι και αρχηγός και οδηγός βουνού. Ειδικά όταν το ανέβασμα γίνεται γρήγορα, παίρνεις και γρήγορες αποφάσεις και το μυαλό δουλεύει με άλλες ταχύτητες. Έχεις την ελευθερία να αποτύχεις, να πανηγυρίσεις για την επιτυχία σου, για τους χρόνους σου, και να νοιώσεις πιο έντονα την ευθύνη για σένα. Όταν είσαι με άλλους, συνήθως νοιώθεις την ευθύνη για κείνους, κυρίως, ή είσαι συνυπεύθυνος για ό,τι συμβεί. Και μέσα από όλα αυτά γίνεσαι πιο ώριμος, πιο έμπειρος.

…Από το πρωί φαίνεται η μέρα. Νύσταζα στην οδήγηση…και ήταν τόσο νωρίς ακόμα. Οκτώ παρά δέκα στον Αθανάσιο Διάκο (1.100μ) και ξεκίνησα γρήγορα με στόχο να ανέβω στον Κόρακα (2.495μ) πριν πιάσουν οι μεγάλες ζέστες.

“Όλος ο κόσμος έλαμπε σαν μια νεροσταγόνα
πρωί στα πόδια του βουνού”
λέει ο Οδυσσέας Ελύτης. Μαζί με όλα τα άλλα το μυαλό τρέχει και στους ποιητές. Απέναντι σχεδόν κάθετες οι πλαγιές και μέσα από τη νεροσταγόνα φαίνεται το βουνό σα γίγαντας. Κι εγώ στα πόδια του, καθώς ανεβαίνω για τον Προφήτη Ηλία. Τα Βαρδούσια θεωρούνται ένα από τα πιο άγρια κι εντυπωσιακά βουνά της πατρίδας μας και έχουν ιδιαίτερα σκληρό ανάγλυφο με άγριες και απότομες κορφές.

οι βράχοι καλόγεροι με κρύα μαλλιά
κόβουνε σιωπηλοί της ερημιάς τον άρτο.
συνεχίζει ο Ελύτης, κι εγώ συνεχίζω ν’ ανεβαίνω περνώντας τον Προφήτη Ηλία στα 45 λεπτά. Και με τη ζέστη ν’ ανεβαίνει κατακόρυφα. Περνάω από δίπλα τις τσαγιές και τις αφήνω να μαζέψω το τσάι στην επιστροφή. Οι στροφές στον αγροτικό δρόμο φεύγουν γρήγορα. Και τα σκυλιά, που καρτερούν στη στάνη, κάνουν το καθήκον τους κι αυτά απειλώντας τον βιαστικό επισκέπτη. Το γαύγισμα είναι κουραστικό σήμερα και δεν πληρώνεται καλά. Ή πληρώνεται όπως και τόσα άλλα. Με ένα κομμάτι ψωμί. Γι’ αυτό δείχνουν βαριεστημένα

Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του
Πολλές οι εικόνες. Και τα μάτια πράγματι ορθάνοιχτα, γρήγορες ματιές ολόγυρα, να μη χαθεί καμιά. Περνώ τα καταφύγια από αριστερά. Το νερό τρέχει άφθονο στην πηγή. Δοκιμάζω να πιω και να γεμίσω ξανά το παγούρι. Κρύο νερό, γάργαρο. Στη συνέχεια ακολουθεί το φιδωτό ανέβασμα στα Σκόρδα Πιτιμάλικου και στο καλά σημαδεμένο μονοπάτι. Σε λίγες μέρες, 18 - 19 Ιουλίου, θα γίνονταν η Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση. Δεν ξέρω αν έγινε αναφορά στην Συνάντηση για τις μεθοδεύσεις ορισμένων να γίνει χιονοδρομικό κέντρο στα Βαρδούσια. Ελπίζουμε τα σχέδια της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Φωκίδας, και όχι μόνο, να σταμάτησαν, ύστερα από την πρώτη απόρριψη της Προμελέτης από τις Υπηρεσίες του ΥΠΕΧΩΔΕ. Δείτε εδώ τη συζήτηση για τα νέα χιονοδρομικά στην Ελλάδα http://oxi-xionodromika.blogspot.com/ Ακούστηκε ότι έγινε όμως εκτεταμένη συζήτηση για τις απειλές της Γκιώνας και της Οίτης από τη μεταλλευτική δραστηριότητα και τα νέα σχέδια των Μεταλλευτικών Εταιρειών στην περιοχή.Το καταφύγιο του ΕΟΣ Άμφισσας και πέρα το βουνό της Χωμήριανης

Με τον ΕΟΣ Λαμίας, πριν από αρκετά χρόνια, προσπαθούσαμε, με πολύ χιόνι είναι αλήθεια, να βρούμε τις Πόρτες. Είναι το πέρασμα για το Μέγα Κάμπο, το οροπέδιο πριν την κορυφή. Πηγαίναμε ψάχνοντας. Διαλυθήκαμε στην ανηφόρα κι ο καθένας πήγαινε όπου ήθελε. Τέτοια ομάδα! Ψάχνοντας, θυμάμαι, βρέθηκα στο Λούκι του Λιονταριού και το πέρασα καρφώνοντας μόνο το πιολέ και σέρνοντας το σώμα μου πάνω στον πάγο. Έ, γι’ αυτό τώρα είπα να επαναλάβω το Λούκι του Λιονταριού, χωρίς αυτή τη φορά χιόνι και πάγο. Έχει τη δυσκολία του, αλλά…
χιόνι και λουλούδια στον Μέγα Κάμπο
Συνάντησα τον Πεζοπορικό Όμιλο Αθηνών στο Μέγα Κάμπο. Κατέβαιναν από την κορυφή, τον Κόρακα. Γιόρτασαν το βράδυ στο καταφύγιο του ΕΟΣ Άμφισσας τα 60 χρόνια ζωής του ΠΟΑ. Βουνό, με γλέντια και διασκέδαση και με ορχήστρα παρακαλώ! Τα φανταχτερά πολύχρωμα λουλούδια του οροπεδίου απασχόλησαν τη φωτογραφική μου μηχανή με φόντο τις χιονούρες και την κορυφή. Τελικά ανέβηκα στον Κόρακα σε τρεις ώρες από τον Αθανάσιο Διάκο. “Έφερα τη ζωή μου ως εδώ” θέα από την κορυφή

Το σύννεφο έφθασε απειλητικά. Επιστροφή από τις Κοπρισιές. Γρήγορο κατέβασμα και μικρές στάσεις για φωτογραφίες. Η πηγή, στη μέση περίπου της διαδρομής από τις Κοπρισιές, είναι από τις πιο πλούσιες σε νερό των Βαρδουσίων στα 1800 μέτρα περίπου. Το νερό κατεβαίνει βουίζοντας. Με ξάφνιασε το χαμηλό πέταγμα της πέρδικας και των μικρών πουλιών της. Παλιότερα λέγαμε για τις διμούτσουνες οχιές. Και το μυαλό μου πήγαινε και σ’ αυτές, όλο και κάποια μπορεί να είναι στο δρόμο μου. Ευτυχώς δεν ήταν στην τύχη μου, γιατί θέμα τύχης είναι όλα τελικά. Ίσα που πρόλαβα να μαζέψω μερικές χεριές από το τσάι, που είχα δεί ανεβαίνοντας. Η βροχή ήταν απότομη αλλά όχι δυνατή. Φοβήθηκα και έφυγα τρέχοντας κατηφορίζοντας τις σάρες κάτω από το λόφο του Προφήτη Ηλία. Τα λείρια (Lilium Chalcedonicum - Λείριο το χαλκηδονικό), δύο κόκκινα πανέμορφα λουλούδια, ήταν η αιτία να σπάσω τη φωτογραφική μου μηχανή. Μου έπεσε στη μοναδική πέτρα. τα δύο λουλούδια (Lilium Chalcedonicum - Λείριο το χαλκηδονικό)

Έφυγα χωρίς να περιμένω τους φίλους από τον ΠΟΑ να κατέβουν. Η Βαρβάρα ακόμα με ψάχνει στο βουνό. Φοβήθηκε μήπως έφαγα τη βροχή και τους κεραυνούς ψηλά. Τελικά ήμουνα τυχερός γιατί η δυνατή μπόρα ήρθε όταν έφθασα στην Παύλιανη. Φαγητό με κεραυνούς και καταιγίδα.
Γι’ αυτές όλες τις μικρές συγκινήσεις και τα απρόσμενα, τις γρήγορες αποφάσεις και την κούραση, βουνό σε λατρεύω!

Στέφανος Σταμέλλος

Γιατί σκαρφαλώνουμε στα βουνά;

2009-07-06T20:57:00.002+03:00

Τ. TOOLE
(από την ιστοσελίδα του ΕΟΣ Αθηνών)

Οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι σκαρφαλώνουν στα βουνά ήταν πάντοτε ένα μυστήριο. Για τον μη ορειβάτη είναι μια άσκοπη και χωρίς, νόημα δραστηριότητα. Μπορεί από την πολυθρόνα του να θαυμάσει ως ένα σημείο το θάρρος και την αντοχή του ορειβάτη, αλλά δεν λυπάται όταν αυτό το θάρρος έχει σαν αποτέλεσμα το θάνατο ή σοβαρό τραυματισμό. Απλά χαμογελάει μόνος του με την ευαρέσκεια αυτού που προείδε τις αναπόφευκτες συνέπειες και είχε τη λογική να μην ασχοληθεί με παρόμοιες δραστηριότητες.

Για τον ορειβάτη, ακόμη κι όταν κρέμεται πάνω από ένα ιλιγγιώδες κενό, οι λόγοι αποτελούν εξ ίσου ένα μυστήριο. Αν σταματούσε για μια στιγμή και επιχειρούσε μια λογική εξήγηση της έμμονης αυτής δραστηριότητας του, θ' αναγκαζόταν να συμφωνήσει με τον μη-ορειβάτη, ότι δεν εξυπηρετεί κανένα πρακτικό σκοπό. Η απάντηση ότι προσφέρει ευχάριστη άσκηση σε όμορφο περιβάλλον, δεν είναι εξήγηση, γιατί συχνά η δυσφορία ή ακόμα και η ταλαιπωρία, που νοιώθει κανείς, αντισταθμίζει με το παραπάνω ό,τι ευχάριστο μπορεί να υπήρξε και η ομορφιά είναι τις περισσότερες φορές κρυμμένη πίσω από ένα μονότονο γκρι, ή ακόμα μερικές φορές άσχημο βράχο ή πυκνή ομίχλη και δυνατή βροχή.

Λένε μερικές φορές ότι τα βουνά θέτουν μια πρόκληση στο περιπετειώδες πνεύμα του ανθρώπου. Ίσως να είναι αλήθεια, αλλά τότε και η πιο μονότονη και ανιαρή ζωή, μπορεί να είναι γεμάτη προκλήσεις. Ολόκληρη η ιστορία του ανθρώπινου γένους αποτελείται από την ανταπόκριση του ανθρώπου σε τέτοιες προκλήσεις. Και, λέγοντας ανθρώπου, εννοούμε τους κοινούς ανθρώπους, γιατί αυτοί είναι που κάνουν την ιστορία, όχι τους λεγόμενους «μεγάλους άντρες» οι οποίοι απλώς πλέουν με το ρεύμα και τυχαία λόγω θέσεως στο ρυάκι, συμβαίνει να αντανακλούν τις λαμπρότερες ακτίνες του ήλιου της προόδου.

Υπάρχει πρόκληση στο να βρει κανείς τη θέση του στην κοινωνία. Υπάρχει πρόκληση στο επάγγελμα που διαλέγει ν' ακολουθήσει. Υπάρχει πρόκληση στο να κρατήσει ενωμένη μια οικογένεια, ενάντια σε εξωτερικές δυνάμεις που απειλούν να τη διαλύσουν. Υπάρχει πρόκληση στο ν' αναθρέψει αυτή την οικογένεια, ώστε να κληρονομήσει και να βελτιώσει το μέλλον που αυτός προσπαθεί να δημιουργήσει. Υπάρχει πρόκληση σ' αυτές και πολλές άλλες δραστηριότητες παραπάνω από αρκετές για ν' απασχολήσουν και τους πιο περιπετειώδεις ανθρώπους για αρκετές ζωές, χωρίς να χρειαστεί να καταφύγουν στη δημιουργία νέων προκλήσεων που αλλιώς δεν θα υπήρχαν.

Όταν βλέπω τριγύρω τους φίλους μου και συζητάω μαζί τους αναγκάζομαι να συμπεράνω ότι δεν έχουν κανένα γνήσιο λόγο για τον οποίο να θέλουν να σκαρφαλώνουν στα βουνά και συχνά το κάνουν μόνο σαν αποτέλεσμα κάποιου τυχαίου γεγονότος.

Όταν σκέφτομαι μερικούς ανθρώπους, ειδικά, από τους οποίους πολλοί είναι ανάμεσα στους πιο έμπειρους ειδικούς του αθλήματος, συνειδητοποιώ ότι θα μπορούσαν εξ ίσου καλά να είχαν διαπρέψει στο ποδόσφαιρο, στο γκολφ, στο τένις, την ιστιοπλοΐα ή σε κάποιο άλλο, τελείως άσχετο, πεδίο δράσης.

Σε κάποια τέτοια στιγμή, είδαν μπροστά τους ένα λόφο ή ένα βράχο αντί για μια μπάλα, ένα γήπεδο γκολφ, μια ρακέτα του τένις ή ένα κότερο. Ξόδεψαν ενέργεια και το διασκέδασαν, με αποτέλεσμα να ξαναγυρίσουν για να επαναλάβουν την εμπειρία. Πολύ γρήγορα ήρθαν σ' επαφή με άλλους, που έκαναν το ίδιο και μέσα σε μερικές ώρες, ή πιθανόν και λεπτά, δημιουργήθηκαν καινούργιοι φίλοι: φίλοι, που είχαν μια πολύ πιο μεταδοτική σοβαρή συμπεριφορά προς το άθλημα τους.

Η επίδραση απλώθηκε γρήγορα και οι καινούργιοι βρέθηκαν μέλη μιας ανθίζουσας αδελφότητας, τόσο πολύ που έφτασαν να πιστεύουν ότι πάντα ήθελαν να γίνουν ορειβάτες
και ότι τίποτα άλλο δεν θα μπορούσε να τους έχει ικανοποιήσει. Από κει και πέρα, η πρόοδος τους θ' ακολουθούσε ένα σχέδιο που θα διέφερε από τον έναν στον άλλο, μόνο στις λεπτομέρειες του.

Γρήγορα θα μάθαιναν ότι οι αναβάσεις διέφεραν σε δυσκολία, από την εύκολη σαν σκάλα, μέχρι το πραγματικά αδύνατο και με τη γνώση αυτή θα ερχόταν η συνειδητοποίηση μιας έντονα ανταγωνιστικής ατμόσφαιρας, ένα κλίμα ανταγωνιστικότητας, όχι όπως ίσως θα περίμεναν μεταξύ ανθρώπου και βουνού, αλλά μεταξύ ανθρώπου και ανθρώπου, θα άρχιζαν να μετρούν την αξία του, όχι ανάλογα με το πόσο καλά έκαναν μια συγκεκριμένη διαδρομή, αλλά με σύγκριση των επιτυχιών τους μ' αυτές των άλλων.

Όσο κι αν σκαρφάλωναν, θα συνειδητοποιούσαν ότι πρέπει να φτάσουν ένα ορισμένο ψηλό επίπεδο ανταγωνιστικότητας και να το συντηρούν τακτικά, πριν γίνουν γενικά αποδεκτοί σαν κανονικά μέλη. Η αφοσίωση του θα μεγάλωνε μέχρι να φτάσουν το επίπεδο αυτό. Τότε, θα έβλεπαν μπροστά τους την επίλεκτη ομάδα που περιελάμβανε τους αναγνωρισμένους δασκάλους του αθλήματος: αυτούς που σταθερά ανέβαιναν στα πιο ψηλά επίπεδα, σε κομμάτια βράχου που φαίνονταν φυλαγμένα μόνο γι' αυτούς, θα ήταν τα ονόματα αυτών των λίγων που θα είχαν ακούσει σε συζητήσεις ή διάβασαν περιοδικά γιατί αυτοί πετύχαιναν εκεί που λίγοι επιχειρούσαν να πάνε ή ίσως εκεί που κανείς άλλος δεν είχε πετύχει πριν από αυτούς.

Ίσως θα προσπαθούσαν να μπουν στην ομάδα αυτή ή το πιθανότερο θα είχαν αναγνωρίσει το επίπεδο της σαν ανώτερο των δυνατοτήτων τους και θα αρκούνταν ικανοποιημένοι στο να ενισχύσουν τις ήδη κερδισμένες θέσεις τους. Όποια εκλογή κι αν έκαναν θα έφταναν στο δικό τους επίπεδο επιτυχίας, θα το κρατούσαν για ένα - δυο χρόνια και μετά θ' άρχιζαν να πέφτουν κάτω απ' αυτό, όπως οι ζωές τους θα έπαιρναν νέες διευθύνσεις και υποχρεώσεις.

Μπορεί να έκαναν μια προσπάθεια να κρατηθούν για λίγο ακόμα, αλλά θα το έβρισκαν όλο και πιο δύσκολο. Θα έβρισκαν τον εαυτό τους να σέρνεται αργά προς τη μέση ηλικία, ρίχνοντας ένα ακόμα πιο νοσταλγικό βλέμμα πίσω, σε μια σύντομη περίοδο της ζωής τους στην οποία γεύτηκαν μια γλυκιά ελευθερία, που όμως, δεν είχε καμιά σχέση με ό,τι επρόκειτο να συμβεί (αργότερα).

Κατά την περίοδο αυτή, η αναρρίχηση βράχων και βουνών φαίνονταν σαν αυτοσκοπός, αλλά το αναδρομικό βλέμμα της ωριμότητας θα έδειχνε αυτό που πραγματικά ήταν: μια σύντομη απόδραση από τις έγνοιες, ένα πρόσκαιρο διάλειμμα ανάμεσα στο άγχος της εφηβείας και τις ευθύνες της ενηλικίωσης, ένα ευχάριστο λιβάδι στο οποίο είχαν ξεμείνει και περιπλανηθεί άσκοπα μέχρι που το ρεύμα της ανθρωπότητας, που περνούσε τους τράβηξε πίσω, μέσα στο πλήθος.

Όμως, υπάρχουν μερικοί, ίσως όχι περισσότεροι από ένας - δυο σε κάθε γενιά, που δεν φαίνονται ν' ακολουθούν το σχέδιο. Δεν αφήνουν τον εαυτό τους ούτε να παρασυρθεί από το κεντρικό ρεύμα, ούτε να στριφογυρίζει στις δίνες, αλλά βλέπουν τη ζωή τους να προχωρεί σε μια κατεύθυνση της δικής τους επιλογής και διαλέγουν το δρόμο τους προσεκτικά από τη μια πέτρα που πατούν στην επόμενη. Μερικές φορές κολυμπούν στη μέση του ποταμού. Άλλοτε πλατσουρίζουν σε νερά λιμνάζοντα. Ποτέ, όμως, χωρίς σκοπό. Βλέπουν κάθε κίνηση να οδηγεί σ' ένα συγκεκριμένο στόχο, ο οποίος από τη στιγμή που θα επιτευχθεί, γρήγορα ξεχνιέται για χάρη του επόμενου. Οι στόχοι αυτοί, μπορεί φαινομενικά να έχουν σημασία μόνο για το ενδιαφερόμενο άτομο, αλλά όταν επιτευχθούν, αλλάζουν, αν και πολύ ελαφρά, την κατεύθυνση που ακολουθεί το πολύ νερό του ποταμού.
Νιώθω συχνά, ότι αν ένας αρκετά μεγάλος αριθμός ανθρώπων ήταν έτοιμος να ενεργήσει κατ' αυτόν τον τρόπο, τότε ίσως, να μπορούσε ν' αλλάξει κι ολόκληρη η πορεία του ποταμού.

Δείτε και προπαντός ακούστε

2009-04-02T16:46:00.002+03:00

Playing For Change | Song Around The World "Stand By Me" from Concord Music Group on Vimeo.

Άγραφα - Ανάβαση στο Βουτσικάκι (2154μ) 21-22/2/2009

2009-03-03T00:57:00.009+02:00

Όλα ήταν άσπρα και παγωμένα και το χιόνι κατέβαινε μέχρι τη λίμνη. Ήπιαμε έναν καφέ στον ωραίο ξενώνα και συνεχίσαμε για το καταφύγιο με τα πόδια, αφήνοντας τα αυτοκίνητα στην είσοδο του χωριού. Ο δρόμος Νεράιδα – Καταφύγιο είναι έξι χιλιόμετρα. Παγωνιά παντού.

Το Βουτσικάκι ανήκει στα Άγραφα και στην οροσειρά της νότιας Πίνδου. Δεσπόζει πάνω από τη Λίμνη Πλαστήρα, τη γνωστή τεχνητή λίμνη που το επίσημό της όνομα είναι λίμνη Ταυρωπού. Σχηματίστηκε το 1959 με την κατασκευή του φράγματος στον ποταμό Ταυρωπό ή Μέγδοβα, η δε ιδέα για την κατασκευή της αποδόθηκε μετέπειτα στον στρατιωτικό και πολιτικό Νικόλαο Πλαστήρα, απ’ τον οποίο πήρε και το όνομα.

Η Λίμνη Πλαστήρα είναι περίπου 20 χιλιόμετρα από την Καρδίτσα. Κάναμε από βόρεια το κύκλο της Λίμνης και ανεβήκαμε στη Νεράιδα, ένα όμορφο χωριό, στο οποίο παραθέριζε ο Νικόλαος Πλαστήρας. Η Νεράιδα είναι σε υψόμετρο 1150 μ. μέσα στα έλατα με μια καταπληκτική θέα προς τη λίμνη και το Θεσσαλικό κάμπο.

Τα έργα της ορεινής οδοποιίας συνεχίζονται. Έγινε η παράκαμψη της Νεράιδας και στρώθηκε με άσφαλτο η μισή διαδρομή μέχρι το καταφύγιο. Πάντα θα βρίσκουν το λόγο οι άνθρωποι να ρίχνουν άσφαλτο στα βουνά. Όσους και να ρωτήσεις το θεωρούν αυτονόητο. Προπαντός δεν λερώνονται τα πολύτιμα αυτοκίνητά τους.Εμείς με τα πόδια, αραιά, ανάλογα με τη διάθεση για εκτόνωση και διαφορετικές ταχύτητες. Ο καθένας στη μοναξιά του. Κι αν μέσα στην μοναξιά και την ερημιά, σου επιτεθούν οι λύκοι; “Οι λύκοι επιτίθενται σε ανθρώπους σπάνια και μόνον αν τους ξαφνιάσεις και αισθανθούν παγιδευμένοι”. Λύκε σε φοβάμαι, λύκε σ’ αγαπώ…

Το νέο “ορειβατικό καταφύγιο Αγράφων” βρίσκεται σε υψόμετρο 1.540 μ στην περιοχή "Καραμανώλη". Πέτρινο κτίριο με κεντρική θέρμανση, τζάκι, κουκέτες, κουβέρτες, κουζίνα, τουαλέτες,. άνετη τραπεζαρία, που μπορεί να φιλοξενήσει μέχρι 25 άτομα. Αυτή τη φορά γέμισε με το παραπάνω. Ακόμα και στο διάδρομο στήθηκαν κρεβάτια. Ήταν η σχολή ορειβασίας με τον Λάζαρο Μποτέλη, εκπαιδευτή ορειβασίας και αναρρίχησης, με 25 ορειβάτες από τη βόρεια Ελλάδα.
Παλιότερα θυμάμαι μόνο το παλιό ξύλινο καταφύγιο του Δασαρχείου Καρδίτσας. Τα πράγματα αλλάζουν. Τώρα, εκτός από το καινούργιο καταφύγιο, λειτουργεί και το καταφύγιο του Ορειβατικού Χιονοδρομικού Ομίλου Καρδίτσας με δυνατότητα φιλοξενίας 17 ατόμων, με στοιχειώδη εξοπλισμό και με αναφορές στο χιονοδρομικό κέντρο. Το μικρό χιονοδρομικό είναι το “κερασάκι στην τούρτα” για την “ανάπτυξη” της περιοχής. Η αλήθεια είναι ότι σίγουρα η λειτουργία του επιδοτείται. Τα έσοδά του δεν νομίζω να επαρκούν για τη φροντίδα και τη συντήρησή του. Τα περισσότερα έξοδα, αν δεν κάνω λάθος, τα αναλαμβάνει η νομαρχία ή η Αναπτυξιακή μέσα από διάφορα προγράμματα. Λένε ότι όλες οι επιχειρήσεις των χιονοδρομικών κέντρων στην Ελλάδα είναι ζημιογόνες… Γιατί να αποτελεί εξαίρεση;Μετά την νόστιμη μακαρονάδα με τις ειδικές σάλτσες της Λένας και της Ξανθής, ο ύπνος έπρεπε να είναι βαρύς. Αλλά αυτά τα ροχαλητάαααα… χαλάνε διαθέσεις. Τις ωτοασπίδες μου… το σιγαστήρα σου….Να βγώ έξω, να αλυχτήσω με τους λύκους…

Η πρωινή αναχώρηση ήταν “μέχρι εκεί που θα μπορέσουμε ή θα μας επιτρέψει το βουνό”. Για καλό και για κακό πήραμε και τη φωτογραφική μηχανή, αν χρειαστεί να σκηνοθετήσουμε μια κορυφή, για τους άπιστους. Αλλά να που το βουνό μας επέτρεψε κι αυτή τη φορά να σπαταλήσουμε λίγο από την ησυχία της κορυφής του. Να αγγίξουμε λίγο, απαλά, τις άκρες του και τις χιονισμένες του πλαγιές.

Σε αντίθεση με τις τόσες τεχνικές γιορτές, που κάποιοι εφευρίσκουν, αυτή η ανάβαση ήταν μια αληθινή γιορτή μέσα στη φύση. Ήταν τα ανεπανάληπτα παιχνίδια του χιονιού, τα κρύσταλλα που κρέμονταν από τα κλωνάρια, οι χιονόμπαλες των μικρών ελάτων… Ηδονοβλεψίες κι εμείς της χιονισμένης φύσης σε κοντινό πλάνο, γιατί η ομίχλη δεν άφηνε πολλά περιθώρια για μακριά. Σε μια ώρα ήμασταν στο μνημείο του ανεμοπτεριστή, που χάθηκε πριν λίγα χρόνια. Η “πλάτη” με τις δύο κορυφές, την Τέμπλα (1808 μ) και δεξιά την Πετσαλούδα (1824 μ) είναι μακρινάρι. Ευτυχώς, να λέμε την αλήθεια, που τα παιδιά της σχολής άνοιξαν το δρόμο το προηγούμενο απόγευμα. Αλλιώς μάλλον θα ήταν μια αποτυχημένη προσπάθεια. Το χιόνι ήταν πολύ. Σε πολλά σημεία πρέπει να περνούσε το ένα μέτρο.

Αρχίζουμε να κατεβαίνουμε για το διάσελο – ή σέλα όπως λέει ο Κωστής. Εδώ το χιόνι είναι λίγο, γιατί έχει δυνατούς ανέμους. Ευτυχώς δεν είχε αέρα, γιατί άντε να βρεις τα ίχνη. Στο μεταξύ το χιόνι άρχισε να πέφτει ψιλό και πυκνό “Πού πάω, πού πάμε σε τέτοιους καιρούς”; Αλλά γιατί να φοβηθούμε; Δεν ακολουθούμε τα χνάρια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, αλλά τα χνάρια φίλων ορειβατών σε μια ζεστή φιλική ατμόσφαιρα. Και δεν πρόκειται για καμιά “συνάντηση κορυφής” των 27 ηγετών της Ευρώπης, αλλά για μια “συνάντηση στην κορυφή” ενός φιλικού για μας βουνού.

Να και η κόψη! Προσέξτε εδώ. Από δω μην κοιτάτε. Ή είμαστε κορυφάκηδες ή δεν είμαστε… Υποσχεθήκαμε κορυφή…δεν σταματάμε εδώ. “Είμαστε Ρεαλιστές Επιδιώκουμε Το Αδύνατο! Ε.Ρ.Ε.Τ.Α” Να και η κορυφή! Δυστυχώς δεν έχουμε ορατότητα. Μόνο με τη φαντασία μας “βλέπουμε” τα γύρω βουνά. Βορειοδυτικά η Καζάρμα και νοτιοανατολικά το Μπορλέρο. Νοτιοδυτικά η Νιάλα …και μέσα στην μακαριότητά μας καμαρώνουμε ότι είμαστε οι μοναδικοί. Ήμασταν οι μοναδικοί στην κορυφή στο Βουτσικάκι για κείνη τη μέρα. Λίγο είναι;; Πόσες είναι οι μοναδικότητες που εξασφαλίζουμε κάθε μέρα;
Φωτογραφίες και ξανά κάτω. Γλιστράει τώρα…τι να τα κάνεις τα κραμπόν. Ξανά ανέβασμα μετά το διάσελο. Αμάν αυτή η ανηφόρα Τώρα το χιόνι πέφτει πιο πυκνό Καμιά φορά η επιστροφή γίνεται γλυκιά. Συνολική διάρκεια 5,5 ώρεςΧαιρετάμε το Βασίλη, τον υπεύθυνο του Καταφυγίου, και φεύγουμε γρήγορα με το φόβο του χιονιού. Μη μας κλείσει στη Νεράιδα και ποιος βάζει αλυσίδες Εδώ παπάς, εκεί παπάς, εδώ πατάς, εκεί πατάς, πόσες φορές μέτρησες τον πάγο κάνοντας σπαγγάτο…Χώρια το μάτιασμα του Δημήτρη. Μακριά από γαλανομάτη στο χιόνι και στον πάγο…

Μοναδικό τρέξιμο, προπόνηση στον παγωμένο δρόμο, πρώτη φορά το κάνω με σακίδιο και αθλητική …ορειβατική μπότα. Η σκέψη τρέχει το ίδιο με τα πόδια. Το Βουτσικάκι απέκτησε κι άλλους φίλους και θαυμαστές.

Στέφανος Σταμέλλος

ΛΟΥΤΡΑ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ ΠΡΟΣ ΚΑΛΛΙΔΡΟΜΟ 11.1.2009

2009-01-16T00:28:00.013+02:00

Χρειάζεται πότε πότε καμιά μοναχική πορεία. Η επιλογή για το Καλλίδρομο έγινε για να υπάρχει η δυνατότητα γρήγορης επιστροφής και για να ολοκληρωθεί μια διαδρομή, που την έχουμε αφήσει στη μέση δύο φορές ως τώρα. Και αυτή τη φορά δυστυχώς έμεινε στη μέση. Είχα την ελπίδα ότι θα συναντήσω ή θα έριχνε χιόνι. Να το χαρώ λίγο. Αλλά δεν…. Γενικά δεν ήταν η καλύτερη μέρα για βουνό… Καιρός με ψιλόβρεχο, μούχλα και λάσπη, σύννεφα και ομίχλη ψηλότερα, με όχι και τόσο καλή ορατότητα.

Το μονοπάτι ξεκινάει από τα Λουτρά Θερμοπυλών. Δεν είναι σημαδεμένο. Ακολουθεί τον μαύρο πλαστικό σωλήνα του υδραγωγείου. Στην αρχή είναι χωματόδρομος, μετά γίνεται μονοπάτι μέσα στην πυκνή βλάστηση, έτοιμο να κλείσει, πλησιάζει στο ρέμα και το φαράγγι, ακολουθεί δύσκολη ανηφόρα μέσα σε κοτρώνες και βράχια στο πλάι του φαραγγιού και ξαναμπαίνει στο δάσος μέχρι να φθάσει στον δασικό δρόμο. Ο δασικός δρόμος έρχεται από ψηλά και εξυπηρετεί κατά κύριο λόγο τώρα τους κυνηγούς και τους λαθροϋλοτόμους.

Η βλάστηση είναι πλούσια, κυρίως με αειθαλή: Πικροδάφνες, κουμαριές, σχίνα, πουρνάρια, φιλίκια, αριές, ορισμένα πεύκα γύρω από τα θερμά, τα έλατα ψηλότερα, αναρριχόμενα αγράμπελη και κισσό, και πολλοί θάμνοι: κουνούκλες και ασφάκες, θυμάρια, άγρια χόρτα και όλων των ειδών τα βότανα: ρίγανη, άγριες μέντες, φουσκλούνια, φασκομηλιές, τσουκνίδες κά. Ψηλότερα βελανιδιές με το ιδιαίτερο χρώμα τους αυτή την εποχή, το καφέ. Μαζί με τα πλατάνια στις ρεματιές, είναι το μόνα σχεδόν φυλλοβόλα της περιοχής.Ανεβαίνοντας άκουσα τις πρώτες τουφεκιές, που βούιξαν τα ρέματα. Αναγκάστηκα να βγάλω τη σφυρίχτρα για να μη γίνω… αγριογούρουνο. Οι φωνές και τα χουχουτά που ακολούθησαν, μαζί με τις απανωτές τουφεκιές θύμιζαν “απάτσι”. Στην αρχή νόμισα ότι το σκότωσαν το αγριογούρουνο και πανηγυρίζουν. Μετά κατάλαβα ότι όλα αυτά ήταν στην τακτική για να “σηκώσουν” τα γουρούνια, που πιθανόν να κάνανε “λούφα”…Ο γνωστός άγριος πόλεμος των κυνηγών με τη φύση.

Βγαίνοντας στο δασικό δρόμο συνάντησα τον πρώτο πολεμιστή – κυνηγό, ο οποίος μου είπε ότι έχει πολλά καρτέρια στο δρόμο και άρα είναι επικίνδυνο να συνεχίσω. Συνέχισα λίγο προσεκτικά με τη σφυρίχτρα και με πολύ άγχος. Με τραβούσε η θέα του χιονιού ψηλά, αλλά και το όμορφο δάσος της βελανιδιάς με τα λίγα σκούρα καφέ φύλλα και η όμορφη θέα προς τον κάμπο και τον Μαλιακό, οι εκβολές του Σπερχειού, το Λιβάρι, οι δαντελωτές ακτές.Τα όμορφα δέντρα, όμορφα κόβονται…παράνομη υλοτομία;;

Βγήκα πάνω από το βράχο, ακριβώς πάνω από τις θερμές πηγές. Η θέα, λες και είσαι σε αεροπλάνο. Κάτω τα “έργα”. Ο ΠΑΘΕ, ο Ε65 και τα έργα του ΟΣΕ, που άλλαξαν την εικόνα της περιοχής και την ανακάτεψαν κυριολεκτικα. Το μνημείο του Λεωνίδα, τα εγκαταλελειμμένα πια ξενοδοχεία του ΕΟΤ και οι θερμές πηγές να αχνίζουν. Παραπέρα το χωριό Θερμοπύλες. Μια αίσθηση από “αρχαία σκουριά”, ο Λεωνίδας, ο Ξέρξης, ο Εφιάλτης… Όμως τελικά τη σκέψη μου την τράβηξε αυτό το “βάρβαρο”, που ζούσα γύρω μου. Δεν μπορούσα να ηρεμίσω, να χαρώ τις εικόνες, να απολαύσω το ελαφρύ θρόισμα των φύλλων, να ακούσω το βουητό του ρέματος - το τραγούδι των Αμαδρυάδων και σε κάθε περίπτωση να μου κάνει τη χάρη να πεταχτεί και κανένας κότσυφας.…Αναγκάστηκα να επιστρέψω. Έπρεπε να ρισκάρω πολύ να συνεχίσω, αφού σε κάθε στροφή είχαν καρτέρι. Ήμουνα σε ξένο έδαφος, σε εμπόλεμη ζώνη…

Γύρισα από τα ίδια. Στην επιστροφή έκανα και λίγο βοτανική. Λέω να κάνω σιγά σιγά τον βοτανικό μου κήπο με τα αντιπροσωπευτικά είδη της χλωρίδας μας. Κάτι θα καταφέρω…Τα γίδια μόνο μέσα στα ξενοδοχεία δεν μπήκαν… Έπιναν το ζεστό νερό μέσα από το φράχτη. "Το πίνουν γιατί είναι αλμυρό" μου λέει ο τσοπάνος... Δεν το ήξερα… Ζώα και άνθρωποι απολαμβάνουν τις θερμές πηγές, ο καθένας με τον τρόπο του…Να λοιπόν μια ακόμα χρήση του θερμού νερού, εκτός από τη γεωθερμία… Να ποτίζουμε τα ζώα μας

Στην εικόνα των σκουπιδιών στα Λουτρά θυμήθηκα το παρακάτω σχόλιο, που είχα βρει στο http://www.astrologicon.org και το είχα ξαναδημοσιεύσει:“Σκουπίδια, σκουριασμένα σίδερα, τσιμεντάρισμα κλπ, συνθέτουν την εικόνα της εγκατάλειψης του "έλαμωρετώραδενβαριέσαιναπούμ" που μας χαρακτηρίζει ως ραγιάδες.

Ντροπή στους δημότες της περιοχής........Δεν θα μπορούσε δηλαδή ο δήμος της περιοχής να είχε φτιάξει κάπως το μέρος;

Δεν θα ήταν όμορφο, τα νερά πριν χυθούν - χαθούν στην θάλασσα να έπεφταν σε μία (πετρόκτιστη) πισίνα, όπως γίνεται και με τα θερμά λουτρά της Αριδαίας;

Δεν θα ήταν όμορφο γύρω από την πισίνα αυτή να υπήρχαν φυτεμένα δένδρα, λίγο πιο πέρα από την πισίνα να υπήρχε κάποια καφετερία με τραπεζάκια και γενικά ένας όμορφος χώρος που και κόσμο να τραβάει, και χρήμα να αποφέρει στην περιοχή;

Δεν βαριέσαι σου λέει καημένε. Αυτά είναι για πολιτισμένους ανθρώπους.
Μήπως θα ήταν καλύτερα να το πάρει κάποια ξένη εταιρεία να το εκμεταλλευτεί, αφού εμείς είμαστε ανάξιοι, και να προσλάβει και μερικούς Έλληνες για κηπουρούς ή καθαρίστριες ...”

ΘΕΟΔΩΡΙΑΝΑ - ΚΑΤΑΦΙΔΙ (2393μ) 25 Οκτ - 28 Οκτ 2008

2008-11-03T14:49:00.007+02:00

Στα Θεοδώριανα βρεθήκαμε ψάχνοντας για ξενώνα στην περιοχή των Τζουμέρκων. Ο Ευκλείδης και η Ειρήνη είχαν παρακαλέσει να συναντηθούμε σ' αυτή την περιοχή της Πίνδου. Το είχαν τάξει στον εαυτό τους. Για μας, ήμασταν η μικρή ορειβατική ομάδα των Οικολόγων Πράσινων. Τα Τζουμέρκα ανήκουν στην κεντρική Πίνδο και μαζί με την Κακαρδίτσα(2.469μ) αποτελούν τα Αθαμάνια όρη. Οι πιο γνωστές κορυφές τους είναι το Καταφίδι (Πυραμίδα, όπως τη λένε οι ντόπιοι) με υψόμετρο 2.393 μ και η Στρουγκούλα με 2.112 μ. Είναι η δεύτερη φορά που επισκεπτόμαστε τον ευρύτερο χώρο και μάλιστα αυτή την εποχή. Μια περιοχή που ανήκει κυρίως στο νομό Aρτας, αλλά και στους νομούς Ιωαννίνων και Τρικάλων.

Σχεδόν πάντα στέκομαι πραγματικά εντυπωσιασμένος μπροστά στο μοναδικό μεγαλείο των βουνών της πατρίδας μας. Η μοναδικότητα του καθένα αποτυπώνεται στη λεπτομέρεια. Και οι “λεπτομέρειες” στα Τζουμέρκα είναι πολλές. Οι μεγάλες ορθοπλαγιές, τα πλούσια νερά και οι καταρράκτες, τα όμορφα χωριά χωμένα μέσα στο πράσινο, και ειδικά τώρα το Φθινόπωρο τα γήινα χρώματα με τις αποχρώσεις του καφέ, του κίτρινου και του πράσινου, αλλά και οι χαμογελαστοί, ζεστοί και φιλόξενοι άνθρωποι.

Η ποικιλία και οι λεπτομέρειες επιβεβαιώνουν την αίσθηση της ομορφιάς με ελευθερία. Και όλα “μιλάνε”. Με γλέντι και χορό, με περηφάνια και καμάρι, με χαμόγελο και καλοσύνη, με ζεστασιά και φιλοξενία. Φύση και άνθρωποι “δικοί μας”, λες και είμαστε κάθε μέρα μαζί.

“Ό,τι ζεις στην έκσταση ποτέ δε θα μπορέσεις να το στερεώσεις σε λόγο. Όμως μάχου ακατάπαυτα να το στερεώσεις σε λόγο. Πολέμα με μύθους, με παρομοίωσες, με αλληγορίες, με κοινές και σπάνιες λέξες, με κραυγές και με ρίμες να του δώσεις σάρκα, να στερεώσει!” Λέει ο Καζαντζάκης στην ΑΣΚΗΤΙΚΗ. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι μπορεί ο καθένας με ευκολία, και μάλιστα με κανόνες περιηγητικούς, να περιγράψει όλα αυτά. Πόσο μάλλον εγώ. Κι έχοντας μόνο την ορατή πλευρά των πραγμάτων…Όμως υποσχέθηκα… Αυτή δε την φορά δεν μπορώ να αποφύγω τις αναφορές στον Καζαντζάκη. Ο Ευκλείδης μας τον “έφερε” μαζί του από την Κρήτη. Πρέπει να τον τιμήσουμε.

Πώς πάμε.
Στα Θεοδώριανα μπορεί κανείς να πάει είτε από την Aρτα (84 χιλ), είτε από τα Γιάννενα, είτε από τα Τρίκαλα (85 χιλ). Εμείς ακολουθήσαμε την Εθνική Οδό Τρικάλων – Aρτας, περνώντας την Πύλη, και πριν την Ελάτη στρίψαμε αριστερά προς Στουρναρέικα – Βαθύρεμα - Μεσοχώρα. Περάσαμε το φράγμα της Μεσοχώρας και ο δρόμος μας έβαλε στις νέες σήραγγες. Βρεθήκαμε ξαφνικά στη διασταύρωση προς Νεράιδα - Θεοδώριανα και σε περίπου ένα χιλιόμετρο είδαμε την πινακίδα που οδηγεί αριστερά προς Θεοδώριανα Σε δύο χιλιόμετρα περάσαμε τη γέφυρα δίπλα απ' το παλιό μονότοξο γεφύρι και σε λίγο ήμασταν στο χωριό με τα περισσότερα νερά στην Ελλάδα, όπως θέλουν να υπερηφανεύονται οι ίδιοι οι κάτοικοι.

Στο χωριό
Το χωριό απλώνεται στην πλαγιά σε υψόμετρο από τα 900 έως 1100 μέτρα περίπου. Πέτρινα σπίτια, καλοδιατηρημένα, πλακόστρωτοι στενοί δρόμοι, πλακόστρωτη κεντρική πλατεία, τα δέντρα. Είχαμε “κλείσει” δωμάτια στον ξενώνα “ΑΛΩΝΙ” ψηλά στο χωριό, δίπλα στο παλιό αλώνι. Πολύ καλή θέα, ζεστό οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον, καθαροί περιποιημένοι χώροι, διάθεση για εξυπηρέτηση από την Ελένη και το Χρήστο. Σπιτικό φαγητό, μαρούλια και ντοματάκια από τον κήπο, νόστιμες τηγανίτες και ο γλυκός τραχανάς της Ελένης με γάλα. Όλα υπέροχα, όπως λέει και η Ειρήνη.

Οι καταρράκτες
Φτάνοντας φύγαμε αμέσως για να προλάβουμε να απολαύσουμε μέρα τους καταρράκτες στη θέση “Σούδα”, δύο χιλιόμετρα, μισή ώρα περίπου με τα πόδια από το χωριό. Το μισό της διαδρομής είναι σε χωματόδρομο και το άλλο μισό περίπου σε μονοπάτι καλά διατηρημένο. Εντυπωσιακό το θέαμα των 28 μέτρων που πέφτει το νερό, με βουητό, στο ρέμα της Aσπρης Γκούρας και το θέαμα των κάθετων βράχων.

Το βράδυ στον ξενώνα
Επιστροφή για Βραδινό στον ξενώνα με τη συντροφιά της Ελένης. Η Ελένη, ακούραστη, θέλει να μας τα πει όλα για το χωριό της. Μαζί τραγουδήσαμε το τραγούδι της Κωστηλάτας “ψηλά στην Κωστηλάτα / στα κρύα τα νερά / χορεύουν τα κορίτσια / μαζί με τα παιδιά” Μας έκανε και μάθημα χορού, γιατί το τραγούδι αυτό χορεύεται στην πλατεία στο πανηγύρι σαν “ειδικός” χορός. Μας τραγούδησε και το τραγούδι που έγραψε η ίδια, και το τραγουδάει ο Κιτσάκης, το “ψηλά στα Θεοδώριανα / σιμά στην Κωστηλάτα / γεννήθηκε η αγάπη μου / ξανθιά γαλανομάτα” Μας εξήγησε πώς χορεύεται ο παραδοσιακός δικάγγελος και τρικάγγελος χορός στο πανηγύρι του 15Αύγουστου στην πλατεία του χωριού

Ιστορικά και άλλα
Με το Χρήστο συζητήσαμε για την ιστορία του χωριού και ιδιαίτερα για τη νεώτερη Για την κατοχή και το στρατηγείο των Εγγλέζων, τον βομβαρδισμό του χωριού από τους Γερμανούς και το θάνατο των έξι κοριτσιών που σκάλιζαν στα χωράφια, για τον Aρη με τους 800 μαχητές του ΕΛΑΣ που πέρασαν έναν ολόκληρο χειμώνα στο χωριό ονομάζοντας τα Θεοδώριανα “μικρό Καναδά”, για τον “καπεταν Παλιούρα” το δεξί χέρι του Aρη, που αυτοκτόνησε στις αρχές του εμφυλίου.

Μας είπε για τις 13.000 πρόβατα που ανεβαίνουν κάθε καλοκαίρι στις πλαγιές από τα χειμαδιά. Για τις εξήντα πηγές και το εργοστάσιο εμφιάλωσης, που πρόκειται να γίνει. Ιδιαίτερα μας μίλησε για τις προθέσεις και τις μεθοδεύσεις εταιρείας για κατασκευή δύο υδροηλεκτρικών εργοστασίων, για τις αντιδράσεις του χωριού και τον πολύ σημαντικό ρόλο του Συλλόγου “ΟΡΕΙΝΟΙ” σ' αυτόν τον αγώνα και γενικότερα στον αγώνα για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και την θεσμοθέτηση της ευρύτερης περιοχής των Τζουμέρκων ως Εθνικού Πάρκου.

Η ανάβαση στο Καταφίδι (Πυραμίδα)
Ξυπνήσαμε πρωί πρωί και ξεκινήσαμε την ανάβαση με ελαφριά συννεφιά και με το φόβο της βροχής, γιατί ψηλά τα σύννεφα σκέπαζαν τις κορυφές. Ακολουθήσαμε τον χωματόδρομο προς τον ξενώνα “ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ” και συνεχίσαμε με κατεύθυνση την Κωστηλάτα. Ο ξενώνας “ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ” έχει τρία δωμάτια και ταβέρνα. Υποτίθεται ότι έγινε καταφύγιο για ορειβάτες, αλλά ήταν μια κακή επιλογή. Λογικά έπρεπε να γίνει ψηλότερα προς την Κωστηλάτα… Απέναντι και χαμηλότερα το γήπεδο, που κατασκευάστηκε σε δύσκολο έδαφος με κατολισθήσεις. Ψηλότερα φαίνεται το μοναχικό έλατο με τα τεράστια κλωνάρια, στο οποίο φθάσαμε σε 50' περίπου κόβοντας τις τραβέρσες του δρόμου. Πολλές καρυδιές, κορομηλιές, ξινομηλιές, γκορτζιές, κρανιές, έλατα, κέδρα, κουτσουπιές, λίγες βελανιδιές, πουρνάρια και κερασιές, τα δέντρα.

Μονοπάτι δεν μπορέσαμε να βρούμε. Επιλέγουμε τη λύση του χωματόδρομου με κάποια κοψίματα. Είμαστε στα λιβάδια της Κάτω Κωστηλάτας. Η Κωστηλάτα έχει έκταση 10.000 στρεμμάτων περίπου, ανήκει στον Αναγκαστικό Συνεταιρισμό Ακινήτου Θεοδωριάνων και βόσκουν σ' αυτή περίπου 5.000 πρόβατα. Το μοναδικό κοπάδι που έμεινε πίσω ακόμα, και δεν έφυγε για τα χειμαδιά, είναι αυτό της Γιώτας με τα δύο σκυλιά. Φωνάξαμε μήπως μας ακούσει, αλλά άδικα. Όμως οφείλουμε κι από δω να την ευχαριστήσουμε για την πολύ νόστιμη παραδοσιακή χορτόπιτά της. Για μας μπαμπανέτσα ή μπλανό ή πλαστό ή μπατσαριά.

Γέλια, ανέκδοτα, πειράγματα, ιστορίες, η κούραση, το δέος, η απόλαυση, ανάκατα συναισθήματα. Συναντήσαμε μερικά κτηνοτροφικά σπίτια, στάνες και ποτίστρες σε όλη σχεδόν τη διαδρομή. Ο χωματόδρομος έχει πάθει μεγάλες ζημιές από την τελευταία νεροποντή. Έγινε μια μερική αποκατάσταση στο πρώτο τμήμα πριν την Κιάφα, ίσως για να φορτωθούν τα πρόβατα στα φορτηγά για τα χειμαδιά. Περνάμε την Κιάφα στα 1800 μ, συνεχίζουμε απέναντι στον Καλόγερο στα 1950 μ και μετά από ορισμένες τραβέρσες βρισκόμαστε περίπου στα 2250, κάτω από την κορυφή. Αφήνουμε το χωματόδρομο λίγο πριν το διάσελο και κάνουμε κάθετη ανάβαση βγαίνοντας στην κόψη με το απότομο προς την άλλη μεριά. Είμαστε σε ομίχλη και κάτω φαίνεται ένας ωκεανός τα σύννεφα και η …ψυχή στην κούλουρη. Τι σκέφτεσαι; πόσο φοβάσαι; Πεινάς και δεν το λες;

“Διαλέγω τον ανήφορο, γιατί κατά κει με σπρώχνει η καρδιά μου. «Απάνω! Απάνω! Απάνω!” φωνάζει η καρδιά μου, και την ακολουθώ μ' εμπιστοσύνη”.

“Αγάπα τον κίντυνο. Τι είναι το πιο δύσκολο; Αυτό θέλω! Ποιο δρόμο να πάρεις; Τον πιο κακοτράχαλον ανήφορο. Αυτόν παίρνω κι εγώ. Ακλούθα μου!” ΑΣΚΗΤΙΚΗ του Καζαντζάκη Τι είναι η ζωή; Ένα βουνό, ένα ανέβασμα και ένα κατέβασμα ή αυτό που λέει και ο Καζαντζάκης: “Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο• καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο• το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή”.

Συνεχίζουμε στην κόψη. Ευτυχώς που δεν φυσάει. Στην κορυφή στα 2.393 μέτρα διαπιστώνουμε ότι είναι πράγματι “πυραμίδα”, γιατί οι πλευρές της είναι κάθετες. Η ορατότητα πολύ χαμηλή έως ελάχιστη. Τα καταφέραμε.

Επιστροφή από το ίδιο. Ομίχλη, κρύο, μυρωδιές βοτάνων, πού και πού το πέταγμα κάποιου πουλιού. Σ' όλη τη διαδρομή ένα δύο κοπάδια με πέρδικες. Σκελετοί ζώων διάσπαρτοι παντού. Θύματα της αρκούδας και του λύκου; Μάλλον οι αρρώστιες, που είναι αιτία για τις απώλειες, τη φύρα. Η ζημιά της μπουλντόζας στη συνέχεια του ορεινού ανάγλυφου είναι εμφανής, με άμεσο τον κίνδυνο να γίνουν οι δρόμοι χαντάκια. Γενική παρατήρηση: Δρόμοι παντού. Είμαστε στην εποχή της πολυτέλειας, της κακώς νοούμενης ανάπτυξης, του “τα θέλω όλα τώρα”. Δρόμοι υποτίθεται για τους κτηνοτρόφους, αλλά περισσότερο ίσως για τους κυνηγούς. Δεν υπάρχει πια απάτητο μέρος για τους κυνηγούς. Το σίγουρο είναι ότι πολλοί απ' αυτούς τους δρόμους θα εγκαταλειφθούν σύντομα, αφού προηγηθεί η μείωση της ορεινής κτηνοτροφίας και απαγορευτεί το κυνήγι στο Εθνικό Πάρκο, γιατί το θέλουμε εμείς οι οικολόγοι… που “πετάμε” μέχρι και αρκούδες, εκτός από φίδια και λύκους, τρομάρα μας…

Ήταν μια χαλαρή ανάβαση εννιά ωρών (5 ανάβαση, 4 κατάβαση) με πολλές στάσεις απολαμβάνοντας τη διαδρομή, μια και όλη η μέρα ήταν δική μας. Κανονικά ο χρόνος είναι κατά δύο ώρες τουλάχιστον λιγότερο. Η οικογενειακή ατμόσφαιρα του ξενώνα μας ξεκούραζε ακόμα και σα σκέψη κατά τη διάρκεια της επιστροφής.

Εκτός από την βελτίωση των δρόμων πρόσβασης στο χωριό (και από το Αθαμάνιο και από την Νεράιδα), η βασική μας παρατήρηση εξαντλείται στην βελτίωση των μονοπατιών. Είναι απαραίτητο για τους ορειβάτες να γίνει μια υποδειγματική σήμανση της ανάβασης στην Πυραμίδα, αλλά και των άλλων μονοπατιών γύρω από το χωριό. Είναι απαραίτητο, και για την νοικοκυρεμένη εικόνα του χωριού, να εκδοθεί ένα τουριστικό έντυπο και να μοιράζεται στους επισκέπτες δωρεάν με τον χάρτη της περιοχής, τα αξιοθέατα, τα μονοπάτια, την ιστορία κλπ Αυτό δεν είναι δύσκολο να γίνει και δεν απαιτούνται μεγάλες δαπάνες. Θέλουμε ήπια διαχείριση του περιβάλλοντος και ήπιες μορφές ανάπτυξης με όρους βιωσιμότητας. Προστατεύουμε τους φυσικούς πόρους, που είναι για την περιοχή το έδαφος, το νερό, το δάσος. “Προσέχουμε για να έχουμε”. Όχι στα Υδροηλεκτρικά, ναι στη θεσμοθέτηση του Εθνικού Πάρκου, όχι στο κυνήγι. Οι προτάσεις και οι παρατηρήσεις μας έχουν έναν στόχο: να υπηρετήσουν, να διορθώσουν και να αποδείξουν ότι οι ορεινοί όγκοι και τα χωριά μας έχουν ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

Στέφανος Σταμέλλος
ορειβάτης, Λαμία

Τα πρώτα χιόνια στα βουνά. Η νέα ορειβατική περίοδος άρχισε καλά

2008-09-21T20:26:00.009+03:00

Πολύ καλά ξεκίνησε η νέα ορειβατική περίοδος με χιόνια (δεν το περιμέναμε) στα βουνά μας! Δείτε τη χιονισμένη Λιάκουρα στον Παρνασσό. Μια ορειβασία γεμάτη εκπλήξεις από Κελάρια, Γεροντόβραχο, Λιάκουρα με πολύ ομίχλη και χιόνι.
Όσοι δεν προλάβατε να το χαρείτε, χάσατε!!
Το βουνό συνεχίζει να είναι για μας πεδίο ιδανικό, τόπος ανάτασης του σώματος και της ψυχής μας

ΑΘΩΣ (2.033μ) 23-26/7/2008 ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΡΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

2008-08-10T15:34:00.008+03:00

Ήταν μια ξαφνική πρόταση από τον Κώστα η επίσκεψη στον Άθω, στο Άγιο Όρος. Πολλές φορές είχε περάσει από τη σκέψη μου, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις. Ο χρόνος, η καλή παρέα, οι καιρικές συνθήκες. Αυτή τη φορά υπήρχαν όλα, άρα δεν μπορούσα να αρνηθώ. Κι έτσι βρεθήκαμε η μικρή παρέα των τεσσάρων το βράδυ της Τετάρτης στη Θεσσαλονίκη, γιατί έπρεπε την επόμενη το πρωί να είμαστε στην Ουρανούπολη.

Δεν είμαι ίσως ο κατάλληλος να γράψω αυτά που πολλοί θα ήθελαν για το Όρος. Το Άγιο Όρος, ως λίκνο της ορθοδοξίας και ιερός τόπος για πολλούς. Η δική μας επίσκεψη ήταν περισσότερο ορειβατική και λιγότερο θρησκευτική. Πολλά πράγματα που θα διαβάσετε, δεν είναι απαραίτητο να εκφράζουν ακριβώς τις σκέψεις και τις απόψεις του γράφοντα, γιατί υπάρχουν και ορισμένα, που πρέπει να τα δει κανείς κάτω από το πρίσμα της φιλοξενίας, του σεβασμού στον ιδιαίτερο χαρακτήρα της περιοχής και προπαντός να τα δει κάτω από το πρίσμα του τι αντιπροσωπεύει για πολλούς σήμερα η ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Γίνεται προσπάθεια να μείνει το κείμενο μακριά από κρίσεις και προσωπικές απόψεις.

Το Όρος, πέρα από οτιδήποτε άλλο, έχει μια τεράστια πολιτισμική, ιστορική και γραμματειακή αξία, έναν αμύθητο πολιτιστικό και ιστορικό πλούτο και εκφράζει έναν άλλο κόσμο στην κυριολεξία. Έρχεται από το παρελθόν και προσπαθεί να κρατήσει το παρόν του σαν μια συνέχεια. Θεωρείται κέντρο του ορθόδοξου μοναχισμού και κέντρο διατήρησης και συντήρησης πλούσιου υλικού, μουσείο μοναδικού θησαυρού ελληνικής τέχνης και γραμμάτων.

Φθάσαμε στην Ουρανούπολη κατά τις 8.30 το πρωί και πήγαμε κατ’ ευθείαν να πάρουμε τα διαμονητήρια (κόστος 25 ευρώ το άτομο) Η επίσκεψη στο Aγιο Όρος επιτρέπεται όπως είναι γνωστό, σύμφωνα με τον Καταστατικό χάρτη, το Τυπικό της Μοναστικής Πολιτείας, μόνο στους άντρες. Στις γυναίκες δεν επιτρέπεται ούτε η προσέγγιση στις ακτές του Όρους. Οι Έλληνες επισκέπτες πρέπει να έχουν μαζί τους ταυτότητα και απαραιτήτως τα διαμονητήρια (Τηλέφωνο για έκδοση διαμονητηρίων 2310252575). Η δήλωση πρέπει να γίνει τουλάχιστον 2 μήνες πριν, καθώς και ο ακριβής αριθμός των επισκεπτών και των στοιχείων τους, και οι οποίοι δεν πρέπει να ξεπερνούν τους πέντε Οι αλλοδαποί επισκέπτες γίνονται δεκτοί σε περιορισμένο αριθμό ημερησίως, γύρω στους δέκα. Έτσι λένε τα χαρτιά

Φύγαμε με το μικρό φεριμπώτ “ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ” στις 09.45 για τη Δάφνη (εισιτήριο 7 ευρώ το άτομο) Η πρώτη εμπειρία να ταξιδεύεις ανάμεσα μόνο σε άντρες, χωρίς την παρουσία του θηλυκού. Σκέψεις ανάκατες για το αλάτι της γης, το ένστικτο της αναπαραγωγής, το αφύσικο και τη φύση σε καταπίεση

Σε δύο ώρες περίπου φθάσαμε στη Δάφνη και αναχωρήσαμε με το “ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ” (εισιτήριο 4,40 ευρώ) για τον προορισμό μας, τον Αρσανά (λιμανάκι) των Καυσοκαλυβίων. Από κει αρχίζει το περπάτημα στις 2.30 το μεσημέρι, ανεβαίνοντας ένα ανηφορικό μονοπάτι με καλντερίμι και σκαλιά. Η ζέστη στο ζενίθ…φορτωμένοι με τα σακίδια των 15 και 18 κιλών ο καθένας

Σε 25 λεπτά βγήκαμε στη σκήτη των Καυσοκαλυβίων και κατευθυνόμαστε στο αρχονταρίκι, στο Κυριακό, όπου είχαμε την πρώτη καλή φιλοξενία και μας προσφέρθηκε από τον μοναχό καφές, κουλούρι και νερό. Συνεχίζουμε το μονοπάτι. Ένα αρκετά ταλαιπωρημένο από τα μουλάρια - κι αυτά όλα αρσενικά - που με τη συνοδεία των αλβανών εργατών κουβαλάνε τα υλικά και τα τρόφιμα για τις απομακρυσμένες σκήτες και για τα έργα που γίνονται στην πλευρά αυτή του Όρους

Σε δύο ώρες περίπου φθάνουμε στον Αγιο Νείλο. Μια σκήτη με μερικές «καλύβες» - σπίτια μοναχών και βρύση με άφθονο νερό. Κατεβήκαμε στη σπηλιά όπου ασκήτεψε ο Άγιος Νείλος. Τα σκαλιά έχουν γίνει ωραία με πέτρα στο βράχο με φόντο το απέραντο γαλάζιο του Αγαίου. Βλέπουμε νοτιοανατολικά στο βάθος τα μικρά νησιά των ανατολικών Σποράδων και δεξιά τη χερσόνησο της Σιθωνίας. Η θέα είναι επιβλητική. Ανεβαίνοντας ξανά, βρεθήκαμε σε μια συκιά για ένα σύκο δροσερό, το φρούτο της εποχής.

Περνώντας τα μουλάρια, ακούστηκε η ρήση του προφήτη: κάποτε θα φθάσουν οι άνθρωποι να είναι φορτωμένοι σαν τα μουλάρια. Και να, εμείς τώρα έτσι φαντάζαμε. Φορτωμένοι όπως ήμασταν με τα σακίδια των 15 και 18 κιλών…

Διαπιστώνουμε πολύ γρήγορα τη δουλειά που κάνουν οι αλβανοί εργάτες στο Όρος. «Ο άγιος αλβανός». Στα μονοπάτια, στις ανακατασκευές και συντηρήσεις των μονοπατιών, των κτιρίων και των μονών γενικά. Και βέβαια με τη συνεισφορά της «αγίας ευρωπαικής ένωσης» και των ΚΠΣ

Φεύγουμε από τον Άγιο Νείλο στις 4.30, ντάλα ο ήλιος, για τη Μονή Μεγίστης Λαύρας. Το μονοπάτι ανηφορικό ανάμεσα σε πουρνάρια κατά το πλείστον και σχίνα. Περάσαμε τη σάρα με τις κοτρόνες και σε μία ώρα φθάνουμε στον αυχένα. Απέναντί μας ξεχωρίζουν αρκετά η Θάσος και η Λήμνος και κάτω, στο ακρωτήρι, η σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, όπου και η Σπηλιά του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη. Όπως μας είπε αργότερα ο ηγούμενος της Μεγίστης Λαύρας, είναι κλειδωμένη, γιατί κάηκε δύο φορές από τα κεριά, που τα αφήνουν αναμμένα οι προσκυνητές. Τώρα για να πάει κανείς πρέπει να πάρει το κλειδί από τον υπεύθυνο της σκήτης.

Η Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου Μεγίστης Λαύρας είναι ρουμάνικη και απέχει γύρω στη μισή ώρα από την κυρίαρχη μονή. Είναι σε στυλ μοναστηριού. Στη θέση της ήταν μέχρι το 1854 Κελί του Τιμίου Προδρόμου με μοναχούς καταγόμενους από τη Χίο. Η Μεγίστη Λαύρα με έγγραφό της επέτρεψε τη μετατροπή του Κελιού σε Σκήτη. Με Πατριαρχικό Σιγίλιο το 1856 επί Πατριάρχου Κυρίλλου Ζ΄ τελικά επικυρώθηκε η ίδρυση και η κοινοβιακή οργάνωση της Σκήτης από Μολδαβούς μοναχούς. Εγκαινιάστηκε το 1866. Σήμερα εγκαταβιούν 25 μοναχοί Ρουμανικής καταγωγής. Το Κυριακό της Σκήτης είναι αφιερωμένο στη βάπτιση του Χριστού. Έχει μήκος 30 και ύψος 18 μέτρα. (πηγή el.wikipedia.org)

Κατηφορίζουμε ελαφρά το καλντερίμι μέσα στο πυκνό δάσος. Κάποια στιγμή το βρίσκουμε χαλασμένο, γιατί το κατάστρεψε η χιονοστιβάδα που κατέβηκε από τον Άθω και “κούρεψε” εντελώς τα δέντρα, γεμίζοντας με κορμούς το μονοπάτι. Ίχνη από αγριογούρουνα μας δείχνει ότι σε όλο το Όρος υπάρχουν αρκετά από αυτά, όπως είναι επόμενο, γιατί υπάρχει και πυκνό δάσος και αρκετή τροφή από τα αγριοκάστανα και τους βολβούς του δάσους.

Τηλεφωνεί ο καλόγερος στον συνάδελφό του στο άλλο μοναστήρι και τον καλεί για φαγητό. Έβγαλα ένα πουρναρόψαρο, του λέει, έλα να το φάμε…(ανέκδοτο;; του Κώστα)

Συναντάμε τον αμαξιτό δρόμο και περνάμε καμιά τρακοσαριά μέτρα τσιμέντο. Μια παραφωνία, που σχολιάστηκε αρνητικά από όλους μας. Αυτοκίνητα πηγαινοέρχονται, τα περισσότερα 4Χ4 τζιπ. Τελικά το αυτοκίνητο κατέκτησε και το Άγιο Όρος με αρκετές δυσάρεστες επιπτώσεις στο φυσικό τοπίο. Όλα τα μοναστήρια έχουν πια αυτοκινητόδρομο και αυτοκίνητα. Όπως μας είπε χαρακτηριστικά ο ηγούμενος της Μεγίστης Λαύρας, “εκεί που πριν λίγα χρόνια είχαμε ένα αυτοκίνητο για όλα τα μοναστήρια, τώρα έχουμε 4-5 το καθένα και πάλι δεν μας φτάνουν”. Οι μπουλντόζες, τα διάφορα σκαπτικά μηχανήματα και οι γερανοί είναι ακόμα σε πολλούς αρσανάδες ή κοντά στα μοναστήρια. Αυτοκίνητα, ηλεκτρικό ρεύμα, κινητά τηλέφωνα, και τώρα κομπιούτερς και Internet, η εισβολή της τεχνολογίας στο Όρος.

Η συντήρηση και η αναπαλαίωση των μοναστηριών επέβαλαν ίσως την παρουσία όλων αυτών των μηχανημάτων και επόμενα τη διάνοιξη των δρόμων. Ίσως σε πολλές περιπτώσεις θα μπορούσε να αποφευχθεί. Η συντήρηση θεωρείται αναγκαία και επιβεβλημένη. Σε ένα μεγάλο βαθμό έγινε. Όμως σε πολλά μοναστήρια συνεχίζεται με κονδύλια του Γ’ ΚΠΣ και θα συνεχιστεί και στο Δ’ ΚΠΣ, όπως μας τόνισε και ο ηγούμενος.

Η Μονή Μεγίστης Λαύρας

Φθάνουμε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας, στον προορισμό μας, στις 6.30 ακριβώς, σε 4 ώρες απ’ τον Αρσανά των Καυσοκαλυβίων. Πλησιάζοντας μας συναρπάζει η εικόνα της επιβλητικής Μονής. Στο μυαλό μου έρχεται η ιστορία των 1000 και πάνω χρόνων της, που διάβασα στα διάφορα sites, με τις καλές και τις κακές της στιγμές, τους αγώνες με τους πειρατές. Δείγμα ο πύργος, ως το τελευταίο προπύργιο της άμυνας. Όπως είναι γνωστό το μεγαλύτερο κίνδυνο που αντιμετώπιζαν οι μονές, ήταν αυτός των πειρατών. Οι περισσότεροι κατακτητές σεβάστηκαν τον μοναχικό βίο και τα μοναστήρια. Και ειδικά του Αγίου Όρους, ήταν στο απυρόβλητο.

Γύρω από τη Μονή είναι αρκετές καλλιέργειες, κυρίως αμπέλια, ελιές, κηπευτικά της εποχής, ακόμα και θερμοκηπίου. Πηγαίνοντας στο Αρχονταρίκι, ο υπεύθυνος μας παροτρύνει να πάμε κατ’ ευθείαν στον εσπερινό, μετά στην Τράπεζα για φαγητό και στη συνέχεια να μας δείξει πού θα κοιμηθούμε. Αρχίζω να περιεργάζομαι τη Μονή. Εκτός από μένα, οι άλλοι είχαν επισκεφθεί πολλές φορές το Μοναστήρι. Άρα ο “περίεργος” ήμουνα εγώ. Τα κτίρια, ο πύργος, το Ηγουμενείο, ο ναός, η τράπεζα, το αρχονταρίκι, τα κελιά, τα τεράστια δέντρα.

Η λειτουργία του εσπερινού με την παρουσία των επισκεπτών και αρκετών μοναχών έγινε με τη γνωστή κατάνυξη. Για μένα ήταν εντυπωσιακό γιατί έμοιαζε με θεατρικό δρώμενο. Οι μοναχοί ανάμεσα στους προσκυνητές, να μπαινοβγαίνουν, να ανεβάζουν και να κατεβάζουν τα καντήλια, να σβήνουν τα κεριά, να σηκώνονται και να κάθονται στα στασίδια κρατώντας το κομποσκοίνι, να περνάνε και να ασπάζονται τις εικόνες. Στο τέλος, ανακοινώθηκε στους επισκέπτες ότι μπορούν, όσοι θέλουν, να προσκυνήσουν τα λείψανα των αγίων, που βρίσκονται στη Μονή. Η συνέχεια στην Τράπεζα για το φαγητό με την παρουσία του ηγουμένου, όλων των μοναχών και των επισκεπτών. Μερικές φορές μου ερχόταν στο μυαλό το “Όνομα του Ρόδου” του Ουμπέρτο Έκο και το αντίστοιχο ιταλικό μοναστήρι των Βενιδικτίνων, που περιγράφει ο συγγραφέας

Το νόστιμο φαγητό – φασουλάκια με κολοκυθάκια (τουρλού), ψωμί, σαλάτα ντομάτα, φέτα, κρασί, καρπούζι – ήταν σερβιρισμένο σε μαρμάρινα τραπέζια των 10 περίπου ατόμων. Κατά τη διάρκεια του φαγητού ένας μοναχός διάβαζε από τον άμβωνα αποσπάσματα από γραπτά Αγίων. Τελειώνοντας το φαγητό πήγαμε στο Αρχονταρίκι, όπου ενημερωθήκαμε για τον χώρο που θα κοιμηθούμε. Κρεβάτια σε δωμάτιο των 15 περίπου ατόμων με καθαρά σεντόνια, τουαλέτες και μπάνια κάτω και νιπτήρες χωρίς καθρέφτες.

Την άλλη μέρα το πρωί κατά τις 7.30 στον όρθρο. Το καμπανάκι χτύπησε κανονικά στις τέσσερεις. Πολλοί επισκέπτες πρέπει να πήγαν εκείνη την ώρα μαζί με τους μοναχούς για την λειτουργία του όρθρου. Υποψιάζομαι ότι οι μοναχοί έχουν ανάλογη “υπηρεσία” και ο καθένας έχει το ρόλο του στη διάρκεια της λειτουργίας. Ποιος θα έχει τον κεντρικό ρόλο, ποιοι τον ρόλο του ψάλτη, ποιοι θα ψάλουν το απολυτίκιο κλπ.

Μετά τον όρθρο, ακολούθησε η Τράπεζα. Είναι το κυρίως γεύμα – πιλάφι με γαριδόζουμο, σαλάτα αγγουροντομάτα, ελιές, παραδοσιακό ψωμί, πεπόνι, κρασί και γλυκό τυλιγμένο – πάλι με την παρουσία όλων, του ηγουμένου, των μοναχών και των επισκεπτών. Πάλι κατά τη διάρκεια του φαγητού ένας μοναχός διάβαζε κείμενα αγίων.

Αμέσως μετά επισκεφθήκαμε τον ηγούμενο στο ηγουμενείο. Ο ηγούμενος Πρόδρομος είναι απλός, ζεστός, δραστήριος και φιλόξενος. Με τρόπο μας ενημέρωσε για τις δραστηριότητες της Μονής, τα έργα συντήρησης, αλλά και γενικότερα απάντησε σε ερωτήσεις μας σχετικά με το Άγιο Όρος και τις μονές. Από τα είκοσι μοναστήρια στο Όρος, τα δεκαεννιά είναι μεν με το “παλιό” ημερολόγιο, αλλά δεν είναι “παλαιοημερολογίτικα”, άλλωστε ανήκουν στο Πατριαρχείο, το οποίο είναι με το “καινούργιο”. Παλαιοημερολογίτικο είναι μόνο η μονή Εσφιγμένου, οι μοναχοί του οποίου δεν αναγνωρίζουν τον Πατριαρχείο. Οι μονές δεν εισπράττουν τίποτα από τους επισκέπτες. Τα έσοδα από τα διαμονητήρια τα διαχειρίζεται η Κοινότητα του Όρους για τις δικές της υποχρεώσεις. Βέβαια η κάθε μονή έχει αρκετά έσοδα από τα μετόχια στη Χαλκιδική και αλλού στην Ελλάδα. Στο βιβλίο επισκεπτών της Μονής καταγράφονται περίπου 15.000 επισκέπτες το χρόνο. Πούτιν, Καραμανλής και άλλες προσωπικότητες της πολιτικής, όλοι από δω περάσανε και θα περάσουν…

Μου έκανε εντύπωση οι προσπάθειες που καταβάλουν στη Μονή για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών με τη μικρή υδροηλεκτρική μονάδα. Συγκεντρώνεται το νερό ψηλά σε μεγάλη υδατοδεξαμενή και από κει, με αγωγό και αρκετή κλίση, το νερό έρχεται στη μονάδα δίπλα στο μοναστήρι, όπου παράγεται το ρεύμα. Βέβαια τώρα το καλοκαίρι ενισχύεται και με τη γεννήτρια πετρελαίου.

Δεχθήκαμε τα δώρα και τις ευχές του ηγουμένου και αναχωρήσαμε κατά τις 11 και 15΄ με προορισμό την κορυφή του Άθω. Ξεκινάμε σχεδόν από μηδέν υψόμετρο για να φθάσουμε στις 7 το απόγευμα στα 2.033 μέτρα της κορυφής μετά από 8 ώρες περίπου. Φορτωθήκαμε για φαγητό ένα καρπούζι, ντομάτες, ελιές και ψωμί (ξερό, ό,τι απέμεινε από την Τράπεζα)

Η διαδρομή για την κορυφή

Η διαδρομή ξεκινάει νοτιοδυτικά προς Καυσοκαλύβια. Το τμήμα αυτό της δυτικής πλευράς του Όρους το λένε “έρημο”, γιατί δεν έχει αμαξιτούς δρόμους. Κι εδώ είναι και τα περίφημα “καρούλια”, τα ασκηταριά των μοναχών στο βράχο. Φθάνοντας στον αυχένα (μια ώρα περίπου από τη Μονή) παίρνουμε το μονοπάτι προς Αγία Άννα. διασχίζοντας το πυκνό δάσος με τις καστανιές, βελανιδιές, οξιές, σκλήθρα, αριές, πλατάνια στις ρεματιές. Μια μικρή ζούγκλα. Από άποψη χλωρίδας το Άγιο Όρος χαρακτηρίζεται για την πυκνή του βλάστηση. Αφθονούν σε μεγάλο βαθμό η καστανιά, η οξιά, η δρύς, το πουρνάρι, η κουμαριά κ. ά. καθώς και άπειρα πλήθη βοτάνων.

Σταματήσαμε στα Καλά Νερά. Μια πυκνοδασωμένη περιοχή με αρκετά νερά, όπου πριν 5-6 χρόνια, όπως λέει ο Κώστας, η χιονοστιβάδα “ξύρισε” κυριολεκτικά όλα τα δέντρα. Η αναδάσωση είναι πλέον πολύ πυκνή και πλούσια σε όλα τα είδη. Φάγαμε το καρπούζι, γεμίσαμε κρύο νερό, και συνεχίσαμε φθάνοντας, σε 4 ώρες από τη Μονή, στο Σταυρό, υψόμετρο 850 μέτρα περίπου. Είναι η διασταύρωση προς Κερασιά, Αγία Άννα και κορυφή. Έχει νερό με λάστιχο. Μέχρι εδώ μας ακολουθεί και το τηλεφωνικό καλώδιο, που σχεδόν έρπον συνεχίζει το δρόμο του για την Κερασιά.

Παίρνουμε ξανά το κακοτράχαλο ανηφορικό μονοπάτι στο πυκνό πουρναρόδασος. Το μονοπάτι βγαίνει στην αρχή λίγο ανοιχτά, αριστερά, με θέα τη Σιθωνία, τη Σκήτη της Αγίας Άννας και τη Μικρή Σκήτη και πιο πέρα τους αρσανάδες των Μονών Αγίου Παύλου, Αγίου Διονυσίου και Αγίου Γρηγορίου. Δεν φαίνονται οι μονές.

Λίγη στάση στην Καστανιά για ξεκούραση με τον ιδρώτα να στάζει, και φθάνουμε στην Παναγιά, στα 1500 μέτρα περίπου σε 2,5 ώρες από το Σταυρό. Εδώ εργάζεται ένα μεγάλο συνεργείο με αλβανούς μαστόρους για την ανακατασκευή της εκκλησίας. Κατασκευάζεται μεγάλος ναός με βοηθητικούς χώρους, που θα λειτουργεί και ως καταφύγιο. Εικόνα εργοταξίου. Είκοσι τέσσερεις μαστόροι και εργάτες. Παντού σκόρπια εργαλεία, υλικά και … μπόλικα σκουπίδια, πεταμένα στα πρανή. Ό,τι χειρότερο μπορούσα να δω σ’ αυτό το υψόμετρο.

Για την κορυφή, τα υπόλοιπα 500 περίπου μέτρα υψομετρική, είναι μια απότομη σχετικά ανάβαση στο γυμνό με πολλές τραβέρσες για φορτωμένα αρσενικά μουλάρια, όπως εμείς. Με τον Κώστα το κάναμε μια ανάσα σε μια ώρα ακριβώς με όλες τις τραβέρσες. Το έχει κάνει λέει ο Κώστας και 35 λεπτά χωρίς σακίδιο, και κόβοντας τις τραβέρσες. Τελικά Κώστα είσαι καλός ορειβάτης…

Στην κορυφή του Άθω

Φθάσαμε στην κορυφή κατά τις 7. Μαζί μας έφθασε και ένας Ρώσος, επισκέπτης του Όρους, με τον οποίο “συγκατοικήσαμε” το βράδυ μέσα στο ναΐσκο. Δεν ήξερε γρι ελληνικά ούτε αγγλικά. Άντε να συνεννοηθείς…Ξαναθυμηθήκαμε τα “σπασίμπα” και “νταβάρις” Λένε ότι το Όρος για τους Ρώσους είναι ό,τι τα Ιεροσόλυμα για τους άλλους ορθόδοξους ή η Μέκκα για τους Μωαμεθανούς… Αυτό σημαίνει ότι θα ανεβεί αρκετά η επισκεψιμότητά του τα επόμενα χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ταμπέλες στην Ουρανούπολη είναι στα ελληνικά και στα Ρώσικα…Άντε αυτά να τα έλεγες πριν 20 χρόνια...

Κι εδώ συνεργείο αλβανών για ανακατασκευή του μικρού ναού και για να γίνει μεγάλος και επιβλητικός. Επικίνδυνο… Ίσως δεν έπρεπε. Συνήθως στις κορυφές θέλουμε ένα μικρό και ταπεινό εκκλησάκι, χωρίς πολλά… Άλλωστε οι κορυφές δεν είναι να μένει κανείς πολύ. Χάνουν έτσι την αίγλη τους και τη γοητεία. Τα καταφύγια συνήθως γίνονται χαμηλότερα, όπως, ας πούμε, η Παναγιά. Συζητήσαμε με τους αλβανούς, οι οποίοι έρχονται 15 χρόνια οι περισσότεροι στο Όρος και έχουν συνεργαστεί με τα περισσότερα μοναστήρια και τις Σκήτες. Οι ίδιοι δηλώνουν μωαμεθανοί. Μια ειρηνική συνεργασία των δύο θρησκειών στο επίπεδο της μαστορικής και της τέχνης. Όλα γίνονται…

Θαυμάσαμε τη δύση του ηλίου πάνω από τη Χαλκιδική και τη σκιά του Άθω στο Αιγαίο. Απέραντο γαλάζιο. Από τα παράλια της Καβάλας, τη Θάσο και τη Λήμνο μέχρι τις Σποράδες, τον Όλυμπο και τον Κίσσαβο, τη Σιθωνία, την Αμουλιανή, τη Διώρυγα του Ξέρξη και το Παγγαίο. Ξαπλώσαμε σχετικά νωρίς με τους υπνόσακους στο κρύο τσιμέντο, αφού έξω φύσαγε και έκανε αρκετό κρύο. Προσέχαμε να μη χτυπήσουμε τον Ρώσο με τα πόδια μας. Και πώς να διαμαρτυρηθεί ο άνθρωπος. Τη νύχτα μπαινόβγαιναν 2-3 μολδαβοί μοναχοί με τους φακούς, ψάχνοντας κι αυτοί καμιά γωνιά να κοιμηθούν. Ήρθαν αργά…

Η Σκήτη της Αγίας Άννας

Το πρωί, αφού απολαύσαμε την ανατολή, φύγαμε κατά τις 7 στο κατηφορικό, δύσκολο για τα γόνατα, μονοπάτι. Στο Σταυρό πήραμε το μονοπάτι για την Αγία Άννα και μετά από ένα τέταρτο περίπου ξεκίνησε η απότομη κατηφόρα και τα σκαλιά. Βάλθηκε να τα μετράει ο Κώστας. Δεν τον ρώτησα πόσα τα έβγαλε. Φθάσαμε στην Σκήτη της Αγίας Άννας, ένα πανέμορφο μπαλκόνι πάνω από τη θάλασσα. Στο Κυριακό είχαμε την καλή φιλοξενία του λαϊκού, που υπηρετεί εθελοντικά τους επισκέπτες – τσίπουρο, λουκούμι, καφέ και νερό τα κεράσματά του.

Η Σκήτη της Αγίας Άννας βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά του Αγίου Όρους, μισή ώρα από τη Νέα Σκήτη και μια ώρα από τη Μονή Αγίου Παύλου. Το Κυριακό της είναι αφιερωμένο στην Θεοπρομήτορα Αγία Άννα. Το 1686 ο Ματθαίος, πνευματικός του βοεβόδα Σερμπάν Καντακουζηνού (1678-88) και κτήτορας του κελλιού Άγιος Γεώργιος στην Προβάτα, αφιερώνει στη Σκήτη το πόδι της Αγίας Άννας. Υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας
Η Μικρά Αγία Άννα βρίσκεται σε απόσταση 15 λεπτών από τη σκήτη. Αποτελείται από επτά καλύβες. Εδώ μόνασε ο μεγάλος υμνογράφος της Εκκλησίας Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης. (πηγή el.wikipedia.org)

Συνεχίσαμε με τον Κώστα για τη Μονή Αγίου Παύλου, αφού συμφωνήσαμε με τον έτερο Κώστα και τον Βαγγέλη να συναντηθούμε στο καραβάκι αλλάζοντας το πρόγραμμά μας λόγω μικρού τραυματισμού του Κώστα. Το μονοπάτι συνεχίζει μέσα στο πουρναρόδασος με μπόλικη ζέστη αλλά με θέα τη θάλασσα.. Κακή εντύπωση ξανά τα σκουπίδια πεταμένα κοντά στον οικισμό στα απόκρημνα βράχια και μέσα στα πουρνάρια, δίπλα στο μονοπάτι. Γενικά υπάρχει θέμα με τα σκουπίδια στο Όρος. Στην κορυφή σκουπίδια, στην Παναγιά, στο Σταυρό γεμάτη η ξεραμένη ποτίστρα με σκουπίδια, στην Αγία Άννα ανεξέλεγκτη χωματερή …Μα και η «αγία μπουλντόζα» που έκανε τη δουλειά της φτιάχνοντας τους δρόμους για τα μοναστήρια, τα στείρα τα πέταξε κάνοντας μικρές σάρες πληγώνοντας το τοπίο.

Κάτω στη θάλασσα, εκτός από τα δύο καραβάκια, ταχύπλοα συνδέουν τις μονές με την Δάφνη και την Ουρανούπολη. Για να κλείσει κανείς θέση σ΄ αυτά πρέπει να τηλεφωνήσει έγκαιρα. Φθάσαμε στον αρσανά του Αγίου Παύλου σε 45 λεπτά περίπου, όπου και περιμέναμε το καραβάκι για την επιστροφή στη Δάφνη και Ουρανούπολη.

Μια όμορφη ορειβατική και πολιτιστική εμπειρία και μια απομυθοποίηση του Όρους. Είναι η εξαιρετική γεωγραφική θέση, είναι το άγριο και όμορφο τοπίο, η θέα του γαλάζιου και ο πλούτος των μονών, που σε κάνει να σκέφτεσαι την επόμενη επίσκεψη.

Στέφανος Σταμέλλος
http://www.e-ecology.gr

Βελούχι: Τσάι του βουνού

2008-07-15T19:16:00.003+03:00

Το μάζεμα του τσαγιού στο Βελούχι είναι μια παλιά συνήθεια για όλους τους κατοίκους των παρατυμφρήστιων περιοχών. Στις πλαγιές του βουνού υπήρχε και υπάρχει άφθονο το τσάι. Είναι ένα αφέψημα για τους χειμερινούς κυρίως μήνες, απαραίτητο σε κάθε σπίτι των ορεινών αυτών χωριών. Με λίγη ζάχαρη, ανακουφίζει και στις περισσότερες των περιπτώσεων, με το ψωμί, "τριψάνα" όπως λέμε, ήταν και είναι ένα καλό πρωινό, ακόμα και βραδυνό...

Τσάι του βουνού
Το γνωστό τσάι του βουνού απαντάται σε όλα τα ελληνικά βουνά αλλά και σε χέρσους τόπους. Είναι πολύ διαδομένο και δημοφιλές ρόφημα στην Ελλάδα και απαντά σε αρκετά τοπικά είδη, όπως το τσάι του Παρνασσού ή τσάι του Βελουχιού, της Πελοπονήσου, του Αγίου Ορους και του Αιγαίου.
Ηδη από την αρχαιότητα ο Διοσκουρίδης το χρησιμοποιούσε ως θεραπευτικό των πληγών και πιστεύεται ότι είναι ευεργητικό για τα αιμοφόρα αγγεία της καρδιάς.
Το τσάι του βουνού έχει πεπτικές , θερμαντικές, τονωτικές και αποτοξινωτικές ιδιότητες. Συνιστάται κατά των κρυολογημάτων, των ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος και του ουροποιητικού συστήματος. Οι θεραπευτικές του ιδιότητες βοηθούν ακόμη στην καταπολέμηση των παθήσεων των τριχοειδών αγγείων και της καρδιάς, χάρη στις λεγόμενες φλαβονοειδείς ουσίες που περιέχει. Τέλος, το αφέφημα με λεμόνι και μέλι είναι αντισηπτικό και μαλακώνει το λαιμό.

Sideritis raeseri: (Boiss & heldz.) Κοινώς λέγεται τσάι του Παρνασσού ή τσάι του Βελουχιού. Είναι πολυετής πόα, ύψους μέχρι 40 εκ. Ο βλαστός είναι λεπτός, χνοώδης, απλός και σπάνια διακλαδισμένος, λίγο ξυλώδης στη βάση. Τα κατώτερα φύλλα είναι έμμισχα και τα ανώτερα άμισχα λογχοειδή, λίγο πριονωτά με άσπρο χνούδι, και άνθη έντονα κίτρινα στις ακραίες ταξιανθίες. Ευδοκιμεί σε ορεινές περιοχές και σε χωράφια ασβεστούχα, πετρώδη, μέτριας γονιμότητας, ξηρικά.

Κοινό χαρακτηριστικό των ειδών αυτών αλλά και γενικά του γένους SideritisL. είναι ότι πρόκειται για φυτά ιδιαίτερα προσαρμοσμένα για να επιβιώνουν σε απόκρημνες βραχώδεις περιοχές με υψόμετρο άνω των 1000 μέτρων. Τα είδη αυτά είνα ιδιαίτερα ανθεκτικά στην ξηρασία και στις χαμηλές θερμοκρασίες. Δεν απαιτούν πλούσια εδάφη και προτιμούν θέσεις, με ελαφρό έδαφος όχι ιδιαίτερα βαθύ, όχι συνεκτικό, με άφθονο ήλιο. Συναντώνται ιδιαίτερα σε σχισμές βράχων, όπου ελάχιστα είδη φυτών θα μπορούσαν να επιβιώσουν(Γκόλιαρης 1984).

Από την ανάβαση στον Όλυμπο, 7,8 και 9 Ιουλίου 2008.

2008-07-10T23:54:00.014+03:00

Διαδρομή: Από καταφύγιο "Κρεβάτια", Κόψη Μπαρμπαλά - οροπέδιο Μουσών - Μύτικας με διανυκτέρευση στο καταφύγιο "Κάκαλος"

Στο καταφύγιο "Κρεβάτια" κάναμε πολύωρη συζήτηση με τον υπεύθυνο του καταφυγίου, τον Βασίλη Μαμούρη, ο οποίος μας είπε πολλά για το Δίκτυο Μονοπατιών του Βορείου Ολύμπου.

Μας είπε για ένα 8σελιδο φυλλάδιο του δήμου Δίου, με τα μονοπάτια του βουνού, το οποίο ο δήμος ευελπιστεί να κυκλοφορήσει γρήγορα και να δοθεί έτσι ώθηση στον ορειβατικό τουρισμό της περιοχής. Πρόκειται για ένα δίκτυο μονοπατιών που θα ενώνει το καταφύγιο «Κρεβάτια» με την Πετρόστρουγκα. Αναφέρθηκε επίσης στην παράνομη υλοτομία και στο παράνομο κυνήγι αλλά και στην προβληματική συνύπαρξη ορειβατών και κυνηγών, στην αλόγιστη κατασκευή δρόμων στην πλευρά του βουνού που ανήκει στη Θεσσαλία. Αναφέρθηκε στην πρόσφατη ΗΜΕΡΙΔΑ που έγινε στο Λιτόχωρο και στην οποία δόθηκε η υπόσχεση από τον παριστάμενο Υφυπουργό Γεωργίας τον κ Κιλτίδη για την απομάκρυνση του στρατοπέδου και του πεδίου βολής, όπως επίσης να σταματήσει η όποια μεθόδευση για χιονοδρομικό Κέντρο στο Λειβαδάκι. Μαζί συζητήσαμε επίσης τους προβληματισμούς μας για τον τρόπο που διοργανώνεται το Olympus Marathon.

Τέλος μας έδωσε ένα σχεδιάγραμμα και το χάρτη του μονοπατιού, που ακολουθήσαμε στην επιστροφή.

Επιστροφή: Οροπέδιο Μουσών - Πετρόστρουγκα - Μαστορούλι - Παπά Αλώνι - Ρέμα Παπά - καταφύγιο "Κρεβάτια"

ΟΧΙ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΤΗ

2008-06-27T11:54:00.000+03:00

ΟΧΙ ΜΕΤΑΛΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΙΤΗ

ΓΡΑΜΜΕΝΗ ΟΞΙΑ – ΔΙΑΣΧΙΣΗ ΒΑΡΔΟΥΣΙΩΝ – ΑΘ ΔΙΑΚΟΣ

2008-06-10T20:54:00.009+03:00

“Επειδή η άνοιξη περνά και εμείς εδώ στην Αθήνα δεν την καταλαβαίνουμε …” έγραψε ένα φίλος για να δικαιολογήσει γιατί μας έστειλε τις φωτογραφίες από την όμορφη πορεία - διάσχιση Γραμμένη Οξιά (καταφύγιο) – Βαρδούσια – Αθανάσιος Διάκος. Να μια αλήθεια που χρειάζεται να τη μελετήσουμε. Γιατί τελικά δεν καταλαβαίνουμε την άνοιξη οι σύγχρονοι άνθρωποι – κάτοικοι των πόλεων; Πόσο σημαντικό είναι αυτό;

“Δεν υπάρχει ένα ειρηνικό μέρος στις πόλεις των λευκών ανθρώπων. Δεν υπάρχει τόπος όπου μπορείς ν' ακούσεις τα φύλλα που αναπτύσσονται την άνοιξη, ή το θρόισμα των φτερών κάποιου εντόμου. Αλλά μπορεί να γίνεται έτσι, γιατί είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω. Ο θόρυβος των πόλεων φαίνεται μόνο να προσβάλλει τα αυτιά. Και τι ενδιαφέρον υπάρχει πια στο να ζεις, αν δεν μπορείς να ακούσεις τη μοναχική κραυγή του κοκκινολαίμη ή τις συζητήσεις των βατράχων στα έλη τη νύχτα. Είμαι ένας ερυθρόδερμος και δεν καταλαβαίνω.” Από την απάντηση του Αρχηγού των Ινδιάνων του Σιάτλ στον πρόεδρο της Αμερικής

Βρεθήκαμε στο καταφύγιο της Γραμμένης Οξιάς στα 1740 μέτρα 48 φίλοι ορειβάτες. Σκοπός ν’ απολαύσουμε την άνοιξη ορειβατικά. Να νοιώσουμε λίγο “ερυθρόδερμοι”. Να ακούσουμε το αηδόνι το βράδυ και τον σπίνο το πρωί. Να ακούσουμε το θρόισμα της οξιάς και να απολαύσουμε το άρωμα των απίθανων λουλουδιών. Ορειβάτες από τον Πεζοπορικό Όμιλο Αθηνών (ΠΟΑ), τον ΕΟΣ Αθηνών κι εμείς …οι φίλοι της Βαρβάρας.

Η Γραμμένη Οξιά θεωρείται το μικρό αδελφάκι των ‘’γιγάντων’’ που την περιβάλλουν: Βαρδούσια, Γκιώνα και Βελούχι. Είναι ένα ενδιαφέρον βουνό με πυκνή δασοκάλυψη, ομαλές πλαγιές και εξαιρετική ομορφιά. Το δάσος της θεωρείται ως το νοτιότερο δάσος οξιάς στην Ευρώπη.

Το απόγευμα του Σαββάτου ανεβήκαμε στη Σαράνταινα (1923 μ), την κορυφή της Γραμμένης Οξιάς. Μια ώρα περίπου ανάβαση από το καταφύγιο και μία ώρα επιστροφή. Σύμφωνα με την παράδοση πήρε το όνομά της από τους σαράντα ανθρώπους, που πέθαναν κοντά στο σημείο αυτό, όταν, γυρίζοντας από γάμο στο χωριό Γραμμένη Οξιά, έπεσαν σε χιονοθύελλα

Οι ορέξεις ορισμένων για την…ανάπτυξη έφθασε ως τα δω. Το real estate “παίζει” παντού. “Προτείνουμε την δημιουργία χιονοδρομικού κέντρου στην περιοχή μεταξύ του ορειβατικού καταφυγίου Οξυάς και της κορυφής “Σαράνταινα”, στη βόρεια πλευρά της κορυφογραμμής όπου η χιονοκάλυψη είναι ισχυρή και μακράς διάρκειας.” Είναι ένα μικρό απόσπασμα από την εισήγηση στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Φθιώτιδας τον Απρίλιο του 2006. Αυτό που ξέρουμε μέχρι τώρα είναι ότι το ΝΣ Φθιώτιδας προχωράει στη μελέτη για το χιονοδρομικό κέντρο…

Το καταφύγιο ανακαινίστηκε πριν λίγα χρόνια και η διαχείριση έχει ανατεθεί από την Ομοσπονδία στον Κλαουδάτο. Πριν την ανακαίνιση, η ευθύνη της διαχείρισης ανήκε στον ΕΟΣ Λαμίας, ο οποίος σήμερα κρατάει το καταφύγιο της Οίτης. Το καταφύγιο της Γραμμένης Οξιάς είναι το μόνο καταφύγιο στη Φθιώτιδα σε καλή κατάσταση. Δυστυχώς το καταφύγιο της Οίτης, αλλά περισσότερο του Καλλίδρομου, δεν είναι σε καλή κατάσταση. Αυτό μας επιτρέπει να μιλάμε για ορειβατική εγκατάλειψη των βουνών μας, σε αντίθεση με τη Φωκίδα, που διατηρεί δύο καταφύγια στα Βαρδούσια και ένα στη Γκιώνα. Δεν έχει σημασία σε ποιον ανήκει το κάθε καταφύγιο, γιατί τα βουνά ανήκουν σε όλους μας.

Μ’ αυτές τις σκέψεις και τις συζητήσεις και με τη νόστιμη μακαρονάδα του καταφυγίου, κύλησε όμορφα η βραδιά για να πάμε για ύπνο σχετικά νωρίς στη σκηνή μας. Γιατί το πρόγραμμα έχει αναχώρηση στις έξι, που σημαίνει εγερτήριο τουλάχιστον στις 5.30

Πράγματι στις 5.30 όλοι στο πόδι και αναχώρηση από τη διασταύρωση στο διάσελο στις 6 και 20’ Το μονοπάτι ξεκινάει με ανηφόρα, μέσα από τις αραιές οξιές στην αρχή και την πυκνή βλάστηση, με κατεύθυνση νοτιοανατολικά. Ανεβαίνουμε στην πρώτη κορυφή, η κορυφή 1713, απέναντι από το καταφύγιο. Συνολικά η διαδρομή έχει δεκατρία γεωγραφικά υψομετρικά, άρα δεκατρείς κορυφές.

Συνεχίζουμε στην κορυφογραμμή με κατεύθυνση νότια έχοντας μπροστά μας στο βάθος διαρκώς τον όγκο των Βαρδουσίων. Αριστερά και ανατολικά είναι ο Γουλινάς(1467μ) πάνω από τη Σπερχειάδα, λίγο πιο νότια η Οίτη (2152μ) και μακριά μας απέναντι η Όθρης. Βόρεια φαίνεται το περήφανο Βελούχι(2315μ) (εξού και το “Βελούχι μου περήφανο και Οξιά ζωγραφισμένη” των δημοτικών μας τραγουδιών) και λίγο δεξιότερα με δυσκολία ξεχωρίζουν οι ανατολικές κορυφές των Αγράφων. Νοτιοδυτικά και απέναντι το χωριό η Αρτοτίνα (1350μ) και δυτικά ξεχωρίζουν μερικά σπίτια του χωριού της Γραμμένης Οξιάς. Ο ορίζοντας δεν επιτρέπει πολλά πράγματα.

Οι αρχηγοί μας εναλλάσσονται στην κεφαλή της πορείας κρατώντας αργή την κίνηση για να μην σπάσει. Μετά την κορυφή 1713 πρέπει να προσέξει κανείς γιατί μπορεί να πάρει κατά λάθος την κορυφογραμμή νοτιοδυτικά, η οποία οδηγεί στο χωριό της Γραμμένης Οξιάς. Η πορεία ανεβαίνει και κατεβαίνει κρατώντας τη διαδρομή διαρκώς πάνω από τα 1600 μέτρα.

Περνάμε την κορυφή Πύργος, τα Παλούκια, την 1604 και την Πολεμίστρα, περνάμε τη Μηλιά (1784μ) και το Ομαλό στο πλάι, από δυτικά, ανεβαίνουμε την Τσελίκαινα έχοντας απέναντί μας και ανατολικά τα Ζερέλια των Μαρμάρων, το όμορφο οροπέδιο με τις λίμνες. Σε κάποιο διάσελο εκεί σκοτώθηκε στις 21 Ιούνη 1949 ο καπετάν Διαμαντής, διοικητής της ΙΙ Μεραρχίας του ΔΣΕ

Κατεβήκαμε να περάσουμε το Σινάνι (2054μ) από δεξιά, δυτικά, στα τυφλά χωρίς μονοπάτι μέσα στο πυκνό δάσος, κρατώντας όμως σταθερά το ύψος, σύμφωνα και με το GPS. Κάτω το Καρυώτικο ρέμα, οι πηγές του Εύηνου, και απέναντί μας οι κορυφές των Δυτικών Βαρδουσίων Πάνω Ψηλό(2160μ) και Κάτω Ψηλό(2220μ), Γιδοβούνι (2065μ), Πλάκα – Πυραμίδα(2247μ) και Αλογόραχη (2264μ), απόκρημνες και δύσβατες, που παραμένουν σχετικά άγνωστες για τον περισσότερο ορειβατικό κόσμο.

Ακριβώς κάτω από το Σινάνι συναντάμε τα πρώτα αμυδρά κόκκινα σημάδια και το μονοπάτι αρχίζει να ξεχωρίζει. Πέφτουμε πάνω στη στάνη και στην πρώτη βρύση - ποτίστρα. Από δω ξεκινάει ο δασικός δρόμος και τα δύσκολα. Γιατί η κούραση μετά από τόσες ώρες αλλά και η πορεία στο χαλίκι είναι ένας δύσκολος συνδυασμός για τον ορειβάτη. Ευτυχώς μόνο που ανανεώσαμε όλοι το νερό και γεμίσαμε τα παγούρια μας.

Συναντάμε το Ε4 που έρχεται από την Αρτοτίνα Είναι μπροστά και δεξιά το Τυροκομείο, πάνω ψηλά τα καταφύγια και οι Πόρτες και αριστερά το Βουνό της Χωμήριανης (2298μ). Περνάμε τον Σταυρό, τη διασταύρωση για τα καταφύγια, και κατηφορίζουμε για τον Προφήτη Ηλία με τη γνωστή σε όλους διαδρομή. Περνάμε τον Προφήτη Ηλία και ακολουθώντας το Ε4, να ο Αθανάσιος Διάκος! Τίποτα...

Η διαδρομή είναι στις 10 ώρες, 30 περίπου χιλιόμετρα, δεν έχει μεγάλες υψομετρικές διαφορές, αλλά πολλά σκαμπανεβάσματα, όπως λέει ο φίλος μου ο Νίκος ο vardousiomanis

Στέφανος Σταμέλλος

Φωτογραφίες από την ανάβαση στη Γκιώνα, 8.6.08

2008-06-08T21:18:00.009+03:00

το αγριοκάτσικο της Γκιώνας

στην κορυφή

Οίτη: Καστανιά – κορυφή Αετός (1697μ)

2008-05-31T00:08:00.007+03:00

18/5/2008

Αρκετοί είναι οι Σύλλογοι, ιδιαίτερα από την Αθήνα, που ενδιαφέρονται για μονοήμερες διαδρομές ορεινής πεζοπορίας, τέτοιες που να ταιριάζουν σε όλους, ακόμα και σε αρχάριους. Διαδρομές για νέους πεζοπόρους που θα ήθελαν να γνωρίσουν το βουνό, αλλά και για παλιούς, που τους ενδιαφέρει μια χαλαρή, ήπια πεζοπορία για αναψυχή και να βρεθούν κοντά στη φύση με φίλους συνοδοιπόρους. Η Οίτη προσφέρεται για τέτοιες διαδρομές, γιατί είναι ένα όμορφο και ήπιο βουνό και γιατί είναι στο κέντρο της Ελλάδας, κοντά στην Αθήνα και δίπλα στον άξονα της Εθνικής Οδού.

Η κορυφή Αετός είναι στα βορειοδυτικά της Οίτης με υψόμετρο 1697 μέτρα, η δε Καστανιά Υπάτης είναι ένα ορεινό χωριό μέσα στο πράσινο και είναι ένα από τα ψηλότερα της Οίτης, σε υψόμετρο 1040 μέτρα.

Με τον ΕΟΣ Σπάτων γνωριστήκαμε πριν κάποια χρόνια στα Βαρδούσια. Άνθρωποι με ανοιχτή καρδιά, με τα αστεία τους και με ένα απέραντο χαμόγελο Αυτή τη φορά ήρθαν φορτωμένοι με τις χαρούμενες διαθέσεις τους ζωγραφισμένες στα πρόσωπά τους. Φαίνεται ότι δεν τους απογοήτευσαν οι απανωτές στροφές από τα Λουτρά Υπάτης για Υπάτη, Καπνοχώρι, Μονή Αγάθωνος, Λυχνό και Καστανιά

Ξεκινάμε την ανάβαση από την εξοχική κατοικία, που συναντάμε στο δρόμο Καστανιάς - Νεοχωρίου, την οποία παρακάμπτουμε από αριστερά παίρνοντας το μονοπάτι. Αποφεύγουμε έτσι τα 1,2 περίπου χιλιόμετρα της ασφάλτου από την Καστανιά. Διαφορετικά θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την πλατεία της Καστανιάς, όπου ακριβώς πάνω από το χωριό βρίσκουμε βρύση με άφθονο νερό και αμέσως μετά τη δεύτερη στροφή φεύγει ο δασικός χωματόδρομος για τον Εθνικό Δρυμό, για το καταφύγιο και τις Λιβαδειές. Αυτή είναι μια από τις δύο βασικές εισόδους του Εθνικού Δρυμού. Η ομάδα μας είναι 23μελής. 19 των Σπάτων και τέσσερις εμείς.

Ελάχιστα τα κόκκινα σημάδια της ορειβατικής σήμανσης. Όμως είναι αρκετές οι λευκές ταινίες του Μαραθώνιου της Οίτης, που γίνεται κάθε χρόνο τον Σεπτέμβριο. Ο Μαραθώνιος, που ξεκινάει από την Υπάτη, περνάει κάτω ακριβώς από τον Αετό κι ανεβαίνει στον Πύργο (2152μ), την ψηλότερη κορυφή της Οίτης, κατεβαίνει ξανά στην Υπάτη αφού ανεβαίνει στην Αλύκαινα (2051μ), στο Γρεβενό(2116μ) και περνάει από Λιβαδειές, Περδικόβρυση, Αμαλιόλακα, Αμαλιόβρυση και Ροδοκάλου.

Αμέτρητα τα λουλούδια, οι γλάστρες στον κήπο της φύσης. Πιο ενδιαφέρον έχουν αυτά που φυτρώνουν στο βράχο ή στο πουθενά. Βλέπεις τη δύναμη του σπόρου να φυτρώνει και να δίνει τόση ομορφιά από το τίποτα. Όσο πιο μικρό, τόσο και πιο όμορφο. Βρισκόμαστε εκτός Εθνικού Δρυμού. Τώρα που η ορεινή κτηνοτροφία αραιώνει στην Οίτη, θα μπορούσε η περιφερειακή ζώνη του Δρυμού να διευρυνθεί και να υπάρξει ένα καθεστώς μερικής προστασίας σε ό,τι αφορά την πανίδα και τη χλωρίδα. Η Ελλάδα συνολικά έχει πολύ μικρό ποσοστό προστατευόμενων δασικών εκτάσεων σε σχέση με άλλες χώρες, αν και διαθέτει την πιο πλούσια χλωρίδα. Ειδικά η Οίτη είναι μια εξαιρετική περίπτωση.

Στο 1,5 χιλιόμετρο περίπου, στις Κορομηλιές, συναντάμε την ποτίστρα, η οποία δεν έχει πάντα νερό γιατί η υδρομάστευση χρειάζεται συντήρηση. Η παρουσία της οχιάς στο δρόμο απασχόλησε για λίγο την ομάδα. Ήταν ακόμα επηρεασμένη από το κρύο της νύχτας και δεν είχε ανεβάσει τις άγριες διαθέσεις της. Περνάμε τη σάρα, όπου στις 12 Απριλίου 1936 χάθηκαν τα τρία κορίτσια από το Νεοχώρι. Κατέβαιναν για τον κάμπο και στην απότομη σάρα παρασύρθηκαν από χιονοστιβάδα καταλήγοντας στο βάθος του Παθενορέματος. Βγαίνουμε στην Πάθενα (1460 μ), όπου συναντάμε ξανά το δρόμο για το Νεοχώρι, ένα διάσελο με μοναδική θέα στα Βαρδούσια, τη Γκιώνα και τη Γραμμένη Οξιά.

Από το διάσελο της Πάθενας κινούμαστε νότια ακολουθώντας στην αρχή το δασικό δρόμο και στη συνέχεια το ανηφορικό μονοπάτι. Μπροστά μας το Ζηρέλι, το μικρό οροπέδιο, ακριβώς κάτω απ’ τον Αετό. Φτάνοντας κάτω από τον κώνο της κορυφής ανεβαίνουμε με σχετική δυσκολία προς το βράχο. Οι πιο τολμηροί θα δοκιμάσουν να ανεβούν στο βράχο, αλλά θέλει προσοχή, γιατί έχει αρκετά σαθρά. Μέχρι εδώ ο χρόνος (από το εξοχικό) είναι δύο ώρες περίπου χαλαρό περπάτημα. Από την Καστανιά, να προσθέσουμε μισή ώρα παραπάνω.

Από δω μπορούμε να συνεχίσουμε κατεβαίνοντας τον Αετό από δεξιά και με κατεύθυνση νοτιοδυτικά, συναντάμε τον δασικό δρόμο πάνω από τα Μνήματα, ένα οροπέδιο - λιβάδι. Περνάμε τη μικρή ράχη και κατηφορίζοντας συναντάμε τη βρύση, κάτω απ’ το δρόμο, η οποία ανακατασκευάστηκε το 2000 με δαπάνη του Νεοχωρίτη Γκιάτη Αναστασίου. Δεξιά και απέναντι το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, που πανηγυρίζει κάθε χρόνο στις 29 Ιουνίου, στη γιορτή της στρούγκας, συγκεντρώνοντας τους κατοίκους του Νεοχωρίου και όχι μόνο. Είμαστε χαμηλά κάτω από το Βλίτο, στα δεξιά μας ορθώνεται ο στιβαρός όγκος του Ζαμπιοτσούμαρου, ενώ στα ριζά του κυλάει το ρέμα και παράλληλα το αυλάκι, που φέρνει το νερό χαμηλότερα, στα νεοχωρίτικα κήπια. Συνολικός χρόνος μέχρι εδώ τρεις ώρες.

Η επιστροφή γίνεται από το ίδιο. Χρόνος επιστροφής δύο ώρες περίπου. Συνολικός χρόνος πέντε ώρες.

68η Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση στην Οίτη ενστάσεις και προτάσεις

2008-05-22T12:18:00.002+03:00

Η 68η Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Ορειβασίας - Αναρρίχησης (Ε.Ο.Ο.Α.), όπως πληροφορηθήκαμε, θα γίνει φέτος στην Οίτη στις 19 και 20 Ιουλίου. Κάθε χρόνο οι ορειβάτες όλης της Ελλάδας την ημέρα της γιορτής του προστάτη τους Προφήτη Ηλία συναντιούνται σε κάποια κορυφή της Ελλάδας. Φέτος αποφασίστηκε να γίνει στην Οίτη με ευθύνη της Ομοσπονδίας και διοργανωτή τον ΕΟΣ Λαμίας. Η Συνάντηση λέγεται ότι θα γίνει στις Λιβαδειές, στο γνωστό σε όλους μας οροπέδιο, στον Πυρήνα του Εθνικού Δρυμού. Επειδή δεν βγήκε ακόμα κάποια επίσημη ανακοίνωση, σπεύδουμε να προλάβουμε ορισμένα πράγματα σε ό,τι αφορά το βουνό της Οίτης και τον Εθνικό Δρυμό

Ο Κανονισμός Λειτουργίας του Εθνικού Δρυμού (Υ.Α.164467/2731/9-7-1985, Φ.Ε.Κ. 458 Β/85) αναφέρει, εκτός των άλλων: «Η παραμονή επιτρέπεται από την ανατολή μέχρι τη δύση του ηλίου. Εξαιρούνται τα μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου που μπορούν να διανυκτερεύουν στο ιδιωτικό τους οίκημα»(εννοεί εδώ το καταφύγιο του ΕΟΣ Λαμίας, στη θέση “Τράπεζα”) Επίσης αναφέρει ότι «κατά την παραμονή στο Δρυμό δεν επιτρέπεται:
- Η στάθμευση σε χώρους άλλους από τους ειδικούς χώρους στάθμευσης αυτοκινήτων ή τις ειδικές διαπλατύνσεις των δρόμων
- Η κατασκήνωση με οποιαδήποτε μορφή (τροχόσπιτα, σκηνές κλπ) στον πυρήνα του Δρυμού»

Με μια απλή εκτίμηση, σύμφωνα με τις προηγούμενες Συναντήσεις και τις ιδανικές συνθήκες της Οίτης (στο κέντρο της Ελλάδας, πάνω στον άξονα της Εθνικής Οδού, 3 ώρες από Αθήνα και 4 από Θεσσαλονίκη), ο αριθμός των ορειβατών, που θα έρθουν, μπορεί να ξεπεράσει και τις δύο χιλιάδες. Αναλογιστείτε τι μπορεί να σημαίνει αυτό σε αυτοκίνητα, σκηνές, φωτιές, σκόνη, θόρυβο κλπ. Παραθέτουμε εδώ μια αναφορά του ΕΟΣ Πάτρας, ο οποίος ήταν ο διοργανωτής της 66ης Συνάντησης στο Παναχαικό. «Το Σάββατο το απόγευμα πλήθος ορειβατών ανέβαινε για την Π.Ο.Σ. Άλλοι με αυτοκίνητα, με μίνι τύπου λεωφορεία, με μηχανάκια και ποδήλατα ακολούθησαν το δρόμο ως το καταφύγιο. Πάνω στο βουνό οι υπεύθυνοι διοργανωτές με ασύρματους επικοινωνούσαν μεταξύ τους και κατεύθυναν τον κόσμο, που ερχόταν ως αργά το βράδυ, για το σημείο που έπρεπε να κατασκηνώσουν.»

Διαφωνώντας γενικά με τον θεσμό των Πανελλήνιων Ορειβατικών Συναντήσεων στο βουνό και για να προλάβουμε ορισμένα παρατράγουδα, λέμε ότι πρέπει να σκεφθούν οι διοργανωτές, αν θα πρέπει να γίνει η Συνάντηση στις Λιβαδειές. Θα μπορούσε να γίνει έξω από τα όρια του Δρυμού, για παράδειγμα στον Αετό ή στο Λουπάκι ή ακόμα και στην Καταβόθρα. Αν τελικά αποφασιστεί να γίνει στις Λιβαδειές θα πρέπει:
- Να μην γίνει η ανάβαση με αυτοκίνητα Τα αυτοκίνητα να μείνουν έξω απ’ τον ΕΔ
- Να μην υπάρξει ούτε μία φωτιά στο βουνό, ακόμα και έξω από τον Δρυμό.
- Να μην λειτουργήσουν μεγαφωνικές εγκαταστάσεις και γεννήτριες
- Να ληφθούν αυστηρά μέτρα τήρησης του Κανονισμού Λειτουργίας σε ό,τι αφορά την πανίδα και τη χλωρίδα, τη ρύπανση, το θόρυβο και τους χώρους κατασκήνωσης
Σε κάθε περίπτωση η ευθύνη ανήκει σε όλους και ιδιαίτερα στις δασικές υπηρεσίες και στον Φορέα Διαχείρισης του ΕΔ και φυσικά στους διοργανωτές της Συνάντησης

Στέφανος Σταμέλλος
Ορειβάτης, μέλος των Οικολόγων Πράσινων

Το Διεθνές Ορειβατικό Μονοπάτι Ε4

2008-05-15T08:53:00.007+03:00

Το Διεθνές Ορειβατικό Μονοπάτι Ε4 κινδυνεύει, όπως γράφτηκε σε αρκετά ορειβατικά έντυπα, από τους επιπόλαιους οδηγούς των 4Χ4, που θεωρούν ότι όλα είναι για ισοπέδωση, αρκεί η ρόδα τους να τα πατάει. Σε πολλά σημεία όμως το Μονοπάτι κινδυνεύει να χαθεί ή γίνεται δύσκολο αναγνωρίσιμο, όπως για παράδειγμα στον Παρνασσό, από το 51 προς το Γερολέκα. Επίσης στην Ευρυτανία, στην περιοχή της Άμπλιανης, η σήμανση έχει περιοριστεί, ιδιαίτερα η μεταλλική. Σ' αυτό βοηθάνε και οι "φίλοι" μας οι κυνηγοί, που τα βάζουν στο σημάδι. Δείτε την πρόσφατη φωτογραφία...

Βαρδούσια: Κοπρισιές - Κόρακας (2495 μ)

2008-04-23T00:20:00.018+03:00

Σαββατοκύριακο 19/4 - 20/4/2008
Ένα βουνό. Για ν’ ανεβεί. Να ανανεώσει τη σχέση του με τη φύση. Να επιβεβαιώσει τη δυνατότητα ότι μπορεί. Να ανεβάσει σφυγμούς και να ιδρώσει. Να αθληθεί. Να ξεφύγει από την καθημερινότητα. Ν’ αγγίξει τα όριά του και, αν είναι δυνατόν, να τα ξεπεράσει λίγο. Να απολαύσει το γλυκοχάραμα, τον καθαρό και ευωδιαστό αέρα. Αυτά, μαζί με την ψυχική και σωματική του ισορροπία, τη γλυκιά και αγνή συντροφιά, είναι τα ελάχιστα ίσως που ζητάει ο απλός ορειβάτης. Αυτόν, που συναντάμε συνήθως στις κυριακάτικες εξορμήσεις. Λέμε ο «απλός» γιατί υπάρχει και ο «σύνθετος», αυτός που επιδιώκει την κατάκτηση μιας κάποιας ψηλής κορυφής, που επιδιώκει την περιπέτεια, τον αγώνα, τον καλό αγώνα και την ολοκλήρωση. Ο καθένας βέβαια έχει τη δική του απάντηση στο «τι είναι η ορειβασία» για τον ίδιο. Συνήθως οι απαντήσεις έχουν μικρές αποκλίσεις. Τότε λέμε ότι «η ομάδα έδεσε»!.

Ήμασταν μια «δεμένη» ομάδα των δώδεκα «απλών» ορειβατών, που ξέραμε τι θέλουμε. Η επικοινωνία έγινε δύο μέρες πριν. Πάντα τελευταία στιγμή, που σημαίνει ότι είμαστε σε ετοιμότητα και το ζητάει η ψυχή μας. Άντε τώρα να ήταν τίποτα δύσκολοι, «τώρα που μας το λες, κι εγώ θέλω μια βδομάδα να το προγραμματίσω» κλπ. Φέξε μου και γλίστρησα!.

Κατασκηνώσαμε το Σάββατο το απόγευμα στον Προφήτη Ηλία, πάνω από τον Αθανάσιο Διάκο, στα 1460 μέτρα περίπου. Οι περισσότεροι ανέβηκαν με τα αυτοκίνητα. Με τον Χρίστο, τον μικρό, προτιμήσαμε να το ανεβούμε με τα πόδια ακολουθώντας το μονοπάτι. Μια γρήγορη ανάβαση τελικά, χωρίς σακίδια, είναι 45 λεπτά μόνο. Για την ιστορία τα ονόματα (τα μικρά, για τα προσωπικά δεδομένα. Άντε να ζητήσεις από όλους την άδεια δημοσιοποίησης του ονόματός τους, δεν ξέρεις πώς θα το πάρει…): Αγγελική, Αλέκα, Βάσω, Δήμητρα, Άλκης, Άρης, Αποστόλης, Δημήτρης, Νίκος, Στέφανος, Χρίστος και ο Χρίστος ο μεγάλος. Πολλές οι απουσίες, αδικαιολόγητες και δικαιολογημένες. Οι απόντες ξέρουν τι χάνουν. Αυτή η εποχή είναι από τις καλύτερες για το βουνό. Τα χιόνια λειώνουν, τα νερά τρέχουν, λουλούδια παντού, τα πιο εντυπωσιακά χρώματα, οι ευωδιές, τα πουλιά, ο κούκος, η φύση σε πλήρη ανασυγκρότηση αναγεννιέται.

Το απόβραδο επισκεφτήκαμε το κεφαλόβρυσο, λίγο πιο πέρα, όπου είναι και η υδρομάστευση για την ύδρευση του χωριού. Το νερό ξεπηδάει από το βράχο. Όπως κατεβαίνει από το βουνό, σε κάποιο σημείο χάνεται και βγαίνει ξανά με εντυπωσιακό τρόπο, με πίδακα αφρίζοντας και με το γνωστό θόρυβο, συνεχίζει το κατέβασμά του για τον Μόρνο.

Ξεκινήσαμε το πρωί στις 8 ακολουθώντας το Ε4, προς τα καταφύγια. Μετά τα 500 μέτρα περίπου και πριν το μνήμα του «κυνηγού», ανεβαίνουμε στη ράχη ακολουθώντας το μονοπάτι, που σύμφωνα με το χάρτη, είναι η διαδρομή «Κοπρισιές - Κόρακας». Συνεχίζουμε νοτιοδυτικά και με λίγες τραβέρσες ανεβαίνουμε σχετικά εύκολα στο πρώτο οροπέδιο. Η εικόνα είναι εκπληκτική. Έχουμε μπροστά μας το βραχώδες ανάγλυφο. Δεξιά είναι το «Πλάι του Γκιώνη», που καταλήγει στην απότομη κορυφή 2.413 μ, αριστερά τα χαμηλότερα βράχια και στο βάθος, ψηλά, η κορυφή του Κόρακα στα 2495 μ. Μπροστά μας το γνωστό λούκι με αρκετή κλίση, που συνήθως το συναντάμε παγωμένο, γιατί δεν το βλέπει ο ήλιος όλη τη μέρα. Μπαίνουμε στο χιόνι και τραβερσάρουμε προς το βράχο για να μη φορέσουμε κραμπόν. Ο Δημήτρης και η Αλέκα προτίμησαν την ασφάλεια του παγωμένου χιονιού με τα κραμπόν. «Αντρίκια» ανάβαση, λέει...

Ανεβαίνουμε με προσοχή το βράχο, γιατί είναι αρκετά εκτεθειμένος, και φθάνουμε στο δεύτερο οροπέδιο. Εδώ το χιόνι είναι περισσότερο, αλλά εύκολο. Διασχίζουμε το λούκι κι ανεβαίνουμε κάνοντας το τελευταίο δύσκολο χιονισμένο κομμάτι με αρκετή κλίση. Ευτυχώς το χιόνι μας κρατάει καλά χωρίς κραμπόν. Μπροστά μας και αριστερά είναι η κορυφή του Κόρακα και δεξιά το Πλάι του Γκιώνη.

Βγαίνουμε στο Μέγα Κάμπο και χωρίς να το πολυκαταλάβουμε είμαστε κάτω από τον Κόρακα συναντώντας το μονοπάτι, που έρχεται από τις Πόρτες. Φθάσαμε στην κορυφή σε 3,30 ώρες. Είναι μια όμορφη μέρα και η θέα από την κορυφή του Κόρακα μας αποζημιώνει.

Η επιστροφή έγινε από την ίδια διαδρομή. Η σκέψη για τις Πόρτες απορρίφθηκε γρήγορα, γιατί χωρίς κραμπόν ήταν επικίνδυνο. Για να επιστρέψουμε από το Ασανσέρ, δεν βόλευε να ξανανεβούμε στον Προφήτη Ηλία, που είχαμε τα αυτοκίνητα. Οι μικρότεροι της παρέας καταχάρηκαν το κατέβασμα στο χιόνι με τσουλήθρες και βουτιές. Συνολική διάρκεια 6 ώρες (3,30 ανάβαση, 2,30 κατάβαση)

Άλλη φορά πρέπει να παραγγέλνουμε τα φασόλια, δεν τα βρίσκεις στις ταβέρνες των χωριών. Όχι ότι δεν φάγαμε, αλλά λέμε…Το κόκκινο κρασί δεν λείπει ποτέ. Δεν μπορώ να καταλάβω αυτούς που πίνουν μπύρα.

Στέφανος Σταμέλλος

Έγινε σήμερα ο 1ος Ορεινός Αγώνας Τρεξίματος "Ανοπαία Ατραπός"

2008-04-13T22:13:00.017+03:00

Με μεγάλη επιτυχία έγινε σήμερα ο 1ος Ορεινός Αγώνας Τρεξίματος "Ανοπαία Ατραπός" (το Μονοπάτι του Εφιάλτη)στο Καλλίδρομο. 142 αθλητές από όλη την Ελλάδα που πήραν μέρος έμεινα ενθουσιασμένοι τόσο από την όμορφη διαδρομή, όσο και από τη διοργάνωση του αγώνα. Δείτε ορισμένες φωτογραφίες σαν μια πρώτη δημοσίευση του αγώνα. Θα ακολουθήσει αναλυτικότερη παρουσίαση τόσο των αποτελεσμάτων όσο και των λεπτομερειών του αγώνα

Η γραμματεία του αγώνα

1ος Ορεινός Αγώνας "Ανοπαία Ατραπός" στον Καλλίδρομο

2008-03-27T20:36:00.006+02:00

13 Απριλίου 2008

Ο Σύλλογος Αθλημάτων Μεγάλης Διάρκειας «Τραχίνα», προκηρύσσει τον 1ο Ορεινό Αγώνα Τρεξίματος 16χλμ. με την ονομασία «Ανοπαία Ατραπός». Ο αγώνας θα γίνει την Κυριακή 13 Απριλίου σε μονοπάτια του ελατοσκέπαστου όρους Καλλίδρομο. Η διαδρομή είναι ιστορική καθώς είναι αυτή που χρησιμοποίησε ο Εφιάλτης για να οδηγήσει τους Πέρσες πίσω από τις Θερμοπύλες.

Δηλώσεις συμμετοχών

Η δήλωση συμμετοχής θα γίνεται ηλεκτρονικά στο trachina.runners@gmail.com ή στα τηλέφωνα 6932271106 και 6932352546 μέχρι την Πέμπτη 10/04/08.

Η γραμματεία του αγώνα θα είναι στο άγαλμα του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, όπου θα είναι και ο τερματισμός. Οι αθλητές που θα συμμετέχουν θα πρέπει να συγκεντρωθούν στον ίδιο χώρο. Εκεί υπάρχει αρκετός χώρος για τη στάθμευση των οχημάτων. Με λεωφορείο του συλλόγου θα μεταφερθούν στο σημείο της εκκίνησης η οποία θα δοθεί στις 11:00. Τα δρομολόγια των λεωφορείων θα ανακοινωθούν την Παρασκευή 11/04/08 με νέα ανακοίνωση στο διαδίκτυο.

Περιγραφή διαδρομής.

Το συνολικό μήκος της διαδρομής είναι 16χλμ. από τα οποία το 80% είναι μονοπάτια και το 20% δασικοί δρόμοι. (Το αρχικό μήκος της, σύμφωνα με την πρώτη ανακοίνωση, θα ήταν 21χλμ. Τελικά προκειμένου ο αγώνας να είναι καθαρά ορεινού τύπου αλλά και απόλυτα ταυτισμένος με την ιστορική διαδρομή αφαιρέθηκαν τμήματα δασικών δρόμων.) Η συνολική θετική υψομετρική είναι 510μ.

Η εκκίνηση του αγώνα θα γίνει σε υψόμετρο 630μ. δίπλα από την Ι.Μ. Δαμάστας. Αρχικά η διαδρομή κινείται για 2,1χλμ. σε δασικό δρόμο και στη συνέχεια σε μονοπάτι. Κερδίζει γρήγορα ύψος οπότε το μονοπάτι ελίσσεται ανάμεσα σε έλατα και φτάνει σε υψόμετρο 980μ. Εκεί ξανασυναντά δασικό δρόμο και λιβάδια.. Για 1χλμ. η διαδρομή κινείται σε δασικούς δρόμους και διέρχεται από το ψηλότερο σημείο της τα 1060μ. Από εδώ ξεκινά μια συνεχή κατηφόρα με μικρά μόνο ανεβάσματα. Το τοπίο είναι πανέμορφο καθώς ολόκληρη η διαδρομή είναι μέσα σε δάσος με έλατα, πεύκα αλλά και πολλά άλλα είδη φυτών και δέντρων. Μάλιστα υπάρχουν και αρκετές εποχικές λιμνούλες. Η κατάληξη του αγώνα θα είναι στο άγαλμα του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες.

Στη διαδρομή θα υπάρχουν τρεις (3) σταθμοί ανεφοδιασμού με νερό ή ισοτονικό. Έτσι θα υπάρχει πλήρης κάλυψη και δεν θα είναι υποχρεωμένοι οι αθλητές να έχουν εφόδια μαζί τους. Απαραίτητο θεωρείται να χρησιμοποιούν ειδικό εξοπλισμό (π.χ. παπούτσια) κατάλληλα για αγώνες βουνού.

Η διαδρομή είναι πλήρως σηματοδοτημένη ώστε να είναι εύκολη η αναγνώρισή της ακόμα και από αρχάριους. Η σήμανση έγινε με κορδέλες λευκού – κόκκινου χρώματος. Βέβαια υπάρχει και μόνιμη σήμανση από άσπρα – κόκκινα μεταλλικά πλαίσια.

Για την ασφάλεια των αθλητών θα υπάρχει ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ και ιδιώτης γιατρός μέλος του συλλόγου. Επίσης σε αρκετά σημεία του μονοπατιού προσεγγίζουν οχήματα ώστε να είναι άμεση η βοήθεια σε οποιαδήποτε περίπτωση.

Φωτογραφίες από τη διαδρομή υπάρχουν ήδη στο διαδίκτυο.

Ο σύλλογος «Τραχίνα» σας καλεί να τρέξετε αυτή την ιστορική διαδρομή μέσα στο πανέμορφο δάσος του Καλλιδρόμου. Εμείς θα φροντίσουμε να έχετε ένα ασφαλή και ευχάριστο αγώνα.

Παρνασσός, από το 51 χιλ προς το Γερολέκα (Κυριακή, 2/3/2008)

2008-03-10T20:14:00.008+02:00

Η ορειβασία, πέρα από τόσα άλλα, είναι και ένα συγκρουσιακό πεδίο, γιατί πρέπει να συγκρουστείς με την πρωινή ραστώνη, με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις τις κοινωνικές, τις επαγγελματικές αλλά και τις οικογενειακές (πάς…, που πάς, γιατί πάς, με ποιους πας). Πρέπει να συγκρουστείς και με τις δυνάμεις σου, τις φοβίες σου πιθανόν και τις ελλείψεις σου (γι’ αυτούς που μας καταλαβαίνουν και για τον Κώστα που δεν ξύπνησε, για να είναι στις 7 το πρωί στο σημείο αναχώρησης…) Εξελίσσεται όμως σε ένα γαλήνιο και συναρπαστικό πεδίο όπου οι ορειβάτες, όταν βρίσκονται στην “ορειβατική νιρβάνα” μακριά από οτιδήποτε καθημερινό, απολαμβάνουν τη φύση και το βουνό με τις αισθήσεις τους σε πλήρη ετοιμότητα και δράση. Υπάρχει λοιπόν και η “ορειβατική νιρβάνα”

Ο Νίκος και ο Αποστόλης μας περίμεναν στο 51 χιλ, όπου είχαν κατασκηνώσει από το προηγούμενο βράδυ. Ο στόχος ήταν να “διερευνήσουμε” το μονοπάτι και να σιγουρέψουμε τη διαδρομή, που έχει στο πρόγραμμά του ο ΕΠΟΣ Φυλής, από το “51” στην κορυφή “Γερολέκας” του Παρνασσού. Εμείς το είδαμε σαν αφορμή να κάνουμε το τμήμα αυτό του Ε4, το οποίο ερχόμενο από τη Γκιώνα, περνάει από το ‘’51’’, περνάει και από τον Επτάλοφο και καταλήγει στις Φαιδριάδες Πέτρες, έξω από τους Δελφούς σε μια συνολική πορεία 15 ωρών περίπου.

Ο δυτικός Παρνασσός
Ο Παρνασσός στα δυτικά – βορειοδυτικά ενώνεται με την Γκιώνα στο διάσελο του “51”, σε περίπου 850 μέτρα υψόμετρο. Το “51” είναι το 51ο χιλιόμετρο του δρόμου Λαμίας – Μπράλου - Αμφισσας, όπου βρίσκονται οι κύριες εγκαταστάσεις της εταιρείας, η οποία εκμεταλλεύεται τον βωξίτη και “κατατρώει” το βουνό. Είναι η θέση «Σουλούμες» με τη διασταύρωση και το δρόμο για τη Βίνιανη από τη μια μεριά, προς τις εγκαταστάσεις, και από την άλλη το δασικό δρόμο, απ’ όπου συνεχίζει το μονοπάτι Ε4.

Ο δυτικός Παρνασσός, ομαλός και δασωμένος, περιβάλλεται από απότομες πλαγιές και γκρεμούς στα νότια και δυτικά. H ψηλότερη κορυφή του, ο Γερολέκας, φτάνει τα 1.714 μέτρα, ενώ δεκάδες άλλες μικρότερες, ανάμεσα στις οποίες παρεμβάλλονται μικρά οροπέδια και καταβόθρες, δημιουργούν ένα λαβυρινθώδες ανάγλυφο.

Ο Εθνικός Δρυμός Παρνασσού, που ιδρύθηκε το 1938 με μια έκταση περίπου 35.000 στρεμμάτων, βρίσκεται κυρίως στο δυτικό συγκρότημα του βουνού και εποπτεύεται από το δασαρχείο Άμφισσας. Φιλοξενεί όλα τα είδη των μικρών θηλαστικών ζώων της ελληνικής υπαίθρου, αρκετά αγριογούρουνα και πολλά είδη μικρών πουλιών και μια σπάνια χλωρίδα. Μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι γυμνές κορφές, όπου φυτρώνουν τα περισσότερα σπάνια και ενδημικά φυτά του βουνού, ενώ στις ορθοπλαγιές της νότιας πλευράς του φωλιάζουν ορισμένα είδη αρπακτικών πουλιών.
“Κ’οι βράχοι είναι τα κάστρα μου, τα ελάτια είν’ ο στρατός μου,
και τα πουλιά μου είν’ ο λαός, κ’ οι αϊτοί μου οι πολεμάρχοι…”
(από το ποίημα του Κωστή Παλαμά “Παρνασσός”

Η διαδρομή
Το πρώτο κομμάτι της διαδρομής κινείται μέσα σε πυκνό δάσος. Από το “51” ξεκινάμε ακολουθώντας το δασικό δρόμο νοτιοανατολικά. Στα διακόσια μέτρα περίπου ανεβαίνουμε μέσα στο καταπληκτικό πευκόδασος, το οποίο πρέπει να είναι από δεντροφύτευση. Να τονίσουμε ότι η σηματοδότηση δεν είναι καλή και θέλει αρκετή προσπάθεια να βρει κανείς τα ταμπελάκια του Ε4 ή τα κιτρινόμαυρα σημάδια. Ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά για να βρούμε το μονοπάτι, το οποίο φαίνεται να εγκαταλείπεται. Ελίσσεται στην αρχή ανάμεσα στα πεύκα και στα πουρνάρια και στη συνέχεια στις βελανιδιές και τα κέδρα, που ανακατεύονται με τα έλατα. Για αρκετή ώρα δεν φαίνεται να παίρνουμε ύψος. Ανεβοκατεβαίνουμε αρκετές φορές και σε κάποια σημεία το χάνουμε. “Απλωθείτε και ψάξτε. Τώρα ανοίγουμε!” Το μάθαμε το παιχνίδι. Και τώρα πού πάω; Το βρήκα! Έχει κι αυτό την ομορφιά του. “Σε ανέβαινα, σε κατέβαινα, ουρανό φορτωμένος για τις ανάγκες μου”

Συναντάμε το δασικό δρόμο που ανεβαίνει από το Δροσοχώρι (Κολοβάτα), τον οποίο διασχίζουμε κάθετα ανηφορίζοντας και φθάνουμε στις πρώτες λάκες. Μπροστά μας το υδραγωγείο με τα κιτρινόμαυρα σημάδια, συνεχίζουμε αριστερά με κατεύθυνση νοτιοανατολική, περνάμε την μικρή καλύβα, ανεβοκατεβαίνουμε, και συναντάμε τον άλλο δασικό δρόμο που έρχεται από το χωριό Βάργιανη. Ακολουθούμε τα σημάδια και ανεβαίνουμε σχεδόν κάθετα με κατεύθυνση νότια φθάνοντας στο οροπέδιο με τις καρυδιές και τις μικρές λίμνες, όπου συναντάμε ξανά το δασικό δρόμο, τον οποίο πρέπει να συνεχίσουμε για το Ε4. Ο συνολικός χρόνος, με τις καθυστερήσεις για ψάξιμο, μέχρι εδώ, τέσσερεις ώρες. Αρκετός χρόνος… Μακριά μπροστά μας φαντάζει ο Γερολέκας. Αποφασίζουμε να επιστρέψουμε και να αφήσουμε για άλλη φορά την ανάβαση στην κορυφή. Ο Γερολέκας δεν φεύγει. “Το ξέρω ότι ήσουν και πριν γεννηθώ”.

Η διάρκεια της επιστροφής είναι τρεις ώρες. Στείλαμε τις τρεις κοπέλες κατευθείαν στη Βάριανη από το δασικό δρόμο. Ο χρόνος τους ήταν μία ώρα και τρία τέταρτα. Όλοι μαζί καταλήξαμε στην ταβέρνα της Αργυρούλας, δίπλα στις πανέμορφες βρύσες της Βάριανης

συνεχίζουμε αναρριχητικά...

2008-03-08T11:01:00.007+02:00

Συνεχίζουμε την εξερεύνηση των αναρριχητικών μας διαθέσεων
Καθαρίζουμε το μονοπάτι για τις πίστες
Ο αέρας δεν κρύβεται, φαίνεται
Ο δάσκαλος ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον με φόντο την Οίτη

Καλλίδρομο: Μονή Δαμάστας – Παλαιοπαναγιά – Χαλικόβρυση – Καταφύγιο, επιστροφή από Ελευθεροχώρι (24/2/08)

2008-03-02T22:38:00.012+02:00

“Να μεθύσω με βουνό…” Αναρωτιέμαι αν μπορεί η παραπάνω έκφραση να διατυπωθεί δίχως να χρειάζεται εσείς, που μας διαβάζετε, να κάνετε έναν συγκεκριμένο μορφασμό, αυτό ίσως της ειρωνείας ή της βαρεμάρας. Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να προσπαθεί να μειώσει λίγο τις εικόνες, για να μην παρεξηγηθεί και θεωρηθεί υπερβολικός. Όμως μεταφέρω την άποψη μια φίλης, που συμμετείχε στην πορεία “Τι όμορφη μέρα, τι όμορφο βουνό! Το αγάπησα αυτό το μέρος, είναι πλούσιο και ήρεμο, φιλόξενο, είναι αδύνατο να βαρεθείς, αφού αλλάζει όψη κάθε τόσο! θα ήθελα όταν πάμε πάλι να περπατήσουμε ως την κορυφή, να χαζέψουμε τον κόσμο αλλιώτικο!”

Η μέρα ήταν μια επιβεβαίωση του ορειβατικού ενδιαφέροντος νέων ανθρώπων να γνωρίσουν το Καλλίδρομο. Όμορφη, ζεστή, με έναν καταγάλανο ουρανό. Ήταν επίσης ο Ορειβατικός Σύλλογος της Φυλής (ΕΠΟΣ ΦΥΛΗΣ) με ένα γεμάτο λεωφορείο με συντριπτική την πλειοψηφία των νέων. Ύμνος στην ορειβατική διάθεση για εναλλακτικές εμπειρίες στη φύση.

Η ανάβαση ξεκινάει από τη Μονή Δαμάστας, διακόσια μέτρα περίπου πριν το Μοναστήρι, σε υψόμετρο 580 μέτρα. Η Μονή της Δαμάστας βρίσκεται στην κατάφυτη πλαγιά του Καλλιδρόμου που έχει θέα προς την κοιλάδα του Σπερχειού. Το μοναστήρι έχει ιστορική σημασία καθώς συνδέεται με τον αγωνιστή της Επανάστασης του 1821 Ιωάννη Δυοβουνιώτη, που δαπάνησε για την τοιχογράφηση του καθολικού.

Εδώ είναι και η αρχή του «Μονοπατιού του Εφιάλτη», μια πανελλήνια πορεία που γίνεται κάθε χρόνο, τον Μάιο, από τον ΕΟΣ Λαμίας και που καταλήγει στις Θερμοπύλες. Αρχίζουμε ομαλά σε δασικό δρόμο διασχίζοντας το πυκνό δάσος βελανιδιάς. Τα δέντρα είναι σχετικά χαμηλά, γιατί γίνεται συχνή εκμετάλλευση του δάσους για την παραγωγή κάρβουνου. Μετά από μερικές τραβέρσες ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια ανατολικά και μπαίνουμε πια στο ελατόδασος, ενώ έχουμε αρχίσει να περπατάμε στο χιόνι. Ανηφορίζουμε στο μονοπάτι και σε μισή ώρα περίπου βρισκόμαστε στο πρώτο πλάτωμα. Σ’ αυτό το πλάτωμα ανέβαιναν οι κάτοικοι της Ανθήλης για «θερινή διαβίωση» για να αποφύγουν την ελονοσία και τα κουνούπια. Έχει μια καταπληκτική θέα στον κάμπο του Σπερχειού και τον Μαλιακό. Είναι ένα μπαλκόνι.

Νά’ τοι ξανά μπροστά μας οι κυνηγοί με τις φόρμες παραλλαγής…! Οι φωνές μας για το παράνομο κυνήγι στο χιόνι τους υποχρέωσαν να απομακρυνθούν με τρόπο.

Η συνέχεια μέσα στα έλατα με κατεύθυνση νοτιοανατολική, ακολουθώντας τα σημάδια. Η μικρή μισοπαγωμένη λίμνη ανάμεσα στα δέντρα και το χιονισμένο τοπίο, ευκαιρία για στάση και φωτογραφίες. Συζήτηση για ιστορικά θέματα. Και η σκέψη μας «χάνεται» για λίγο στα βάθη των αιώνων και στο πόσο οι ιστορικές αναφορές σήμερα είναι αυθεντικές ή έχουν υποστεί τις αλλοιώσεις των διαφόρων σκοπιμοτήτων και συμφερόντων. Να και το ερώτημα που διατυπώθηκε: “πού φυλάσσονται τα πρωτότυπα των ιστορικών πηγών; Υπάρχουν άραγε;”

Περνάμε το ρέμα με τους αναβαθμούς, που είχε κατασκευάσει το δασαρχείο. Έργα ορεινής υδρονομίας απαραίτητα για τη συγκράτηση των φερτών, τη μείωση της στερεοπαροχής και τα πλημμυρικά φαινόμενα χαμηλότερα. Μπροστά μας είναι τα λιβάδια της Παλιοπαναγιάς. Αφήνουμε τα σημάδια του “Εφιάλτη” –όχι, εμείς δεν θα προδώσουμε- και συνεχίζουμε νότια και νοτιοδυτικά τον δασικό δρόμο με κατεύθυνση, μπροστά μας, την καμένη κορυφή, όπου, σαν σκιάχτρο, φαντάζει το Πυροφυλάκιο. Έμεινε μνημείο στην κορυφή του καμένου λόφου μετά την πυρκαγιά, που έγινε πριν από δέκα περίπου χρόνια. Μια πυρκαγιά, που ξεκίνησε πολύ κοντά στο Μπράλλο και με τη βοήθεια του δυνατού ανέμου έκαψε χιλιάδες στρέμματα ελατοδάσους, περνώντας τελικά και πάνω από τη Λίμνη.

Προσπάθησα να εξηγήσω τι σήμαινε πριν μερικές δεκαετίες η πρόληψη με τους πυροφύλακες και τα πυροφυλάκια σε κάθε βουνό. Ακόμα τότε η δασοπροστασία έγερνε προς την πρόληψη. Όταν ήρθαν τα αεροπλάνα και οι διάφοροι “κομάντος” της καταστολής, ξεχάστηκε η πρόληψη και εμφανίστηκαν τα συμφέροντα, που μας “καίνε” την ψυχή κάθε καλοκαίρι.

Το χιόνι ανέβαινε όσο ανεβαίναμε κι εμείς. Τώρα περνάει τους 40 πόντους. Ίχνη παντού, κυρίως από αλεπούδες, αγριογούρουνα και ελάχιστα από λαγούς. Πολλοί συνοδοιπόροι μας είχαν ακούσει για κάποια λίμνη. Και ρωτούσαν διαρκώς: “θα δούμε τη λίμνη;” “Όλα τα εξαιρετικά πράγματα είναι και δύσκολα και σπάνια” έλεγε ο Σπινόζα.
Το πρόβλημα όμως είναι να βρεις πού αφήνουμε το δασικό δρόμο ν’ ανεβούμε για την Χαλικόβρυση. Δεν υπάρχει κανένα σημάδι. Τελικά βρέθηκε. Πρέπει να θυμάται κανείς ότι στόχος είναι ο αυχένας μετά το πυροφυλάκιο. Η Χαλικόβρυση δεν έχει πια νερό για τους ορειβάτες. Από την υδρομάστευση δεν περισσεύει νερό, γιατί πρέπει να πηγαίνει για ύδρευση στις Θερμοπύλες. Αν δεν είναι έτσι, κάποιος πρέπει να πει στο Δασαρχείο να συντηρήσει την ποτίστρα και τη βρύση. Είναι κρίμα.

Πάντως η ανακάλυψη της σηματοδότησης των ορεινών μονοπατιών λύνει πολλά προβλήματα. Περνάμε τον αυχένα και κατηφορίζουμε ακολουθώντας τα ορειβατικά σημάδια με κατεύθυνση τώρα νοτιοδυτική. Πριν το οροπέδιο της Νεβρόπολης, που είναι η Λίμνη, στρίβουμε δεξιά και ανεβαίνουμε στο Καταφύγιο, το οποίο βρίσκεται σε υψόμετρο 1030 μέτρων. Σταματήσαμε για ανασυγκρότηση της ομάδας και ελαφριά ξεκούραση. Το καταφύγιο είναι κλειστό. Ανήκει στην Ομοσπονδία Φίλων Υπαίθρου και είναι δυστυχώς εγκαταλειμμένο.

Φεύγουμεεε… Σε εφτά λεφτά, να ετοιμαστούμε! η απάντηση. Έτσι αυθόρμητα. Γιατί εφτά και όχι δέκα; Και η φιλοσοφική προσέγγιση του αριθμού εφτά (7), έδωσε την ευκαιρία στον μαθηματικό της παρέας να μας θυμίσει τους Πυθαγόρειους, κατά τους οποίους ο αριθμός επτά είναι «αμήτωρ» μια και δεν είναι γινόμενο παραγόντων. Είναι επίσης το σύμβολο της τελειότητας, γιατί είναι το άθροισμα του τρία (3) και του τέσσερα (4) που εκφράζουν τα δύο τέλεια σχήματα, το ισόπλευρο τρίγωνο και το τετράγωνο κλπ κλπ.

Συνεχίσαμε από το μονοπάτι χωρίς να κατεβούμε στη Λίμνη, για να μην χάσουμε χρόνο. Σε ένα τέταρτο, κατά τον Χρήστο έπρεπε να φθάσουμε στη βρύση και το εξοχικό του Φούρλα. Κι αυτό έγινε σε τρία τέταρτα. Ποτέ λοιπόν μην εμπιστεύεσαι ορειβάτες και κυνηγούς. Στο μεταξύ τα χειμερινά υλικά, το χιόνι, η λάσπη, το νερό άρχισαν να ανακατεύονται στα πόδια μας. Φτάνουμε στο Ελευθεροχώρι Το Ελευθεροχώρι είναι σε υψόμετρο 850 μέτρα, μέσα στα έλατα. Η θέα από το χωριό είναι πανέμορφη, τόσο προς τον κάμπο της Αμφίκλειας όσο και προς τις βουνοκορφές της Οίτης και της Γκιώνας, την κοιλάδα του Σπερχειού και τον Μαλιακό κόλπο.

Περνώντας την κατασκήνωση αφήνουμε το δρόμο και συνεχίζουμε βορειοανατολικά στο μονοπάτι κάτω από το νεκροταφείο κατηφορίζοντας προς τη Μονή Δαμάστας. Ένα μονοπάτι εντυπωσιακό, ζούγκλα η βλάστηση, και με συνεχή θέα τη Λαμία και την κοιλάδα του Σπερχειού. Τα παλιά τοιχία δείχνουν ότι παλιότερα περνούσαν φορτωμένα ζώα και συνέδεε το χωριό, και την πλευρά αυτή του βουνού, με τη Λαμία. Θέλει συντήρηση και βελτίωση, γιατί κοντεύει να κλείσει. Η κατάληξη είναι στο Μοναστήρι, όπου αρκετοί από μας τίμησαν το νόστιμο λουκούμι.
Αλλά “τέτοιο λουλούδι σαν το δικό σου δεν είδα πουθενά όπου κι αν κοίταξα.. θησαυρούς είναι γεμάτο αυτό το βουνό!”

Αναρρίχηση... μια "άλλη παράσταση"

2008-02-27T19:39:00.009+02:00

Η αναρρίχηση είναι μια άλλη "παράσταση", το ίδιο ερωτική και έντονη. Είσαι εσύ αντιμέτωπος με τον εαυτό σου και με τις δυσκολίες του βράχου. Μια πρώτη εμπειρία με την Αγγελική, και δάσκαλο τον Λουκά, σε αναρριχητικό πεδίο για αρχάριους, κοντά στη Λαμία. Η συνέχεια ...στο επόμενο επεισόδιο

Στο κυνήγι της χειμερινής αναρρίχησης

2008-02-24T19:13:00.004+02:00

Από τότε που ασχολήθηκα με την ορειβασία με γοήτευσε το χειμερινό βουνό. Το χιόνι και ο πάγος δίνουν μια άλλη μορφή στα ελληνικά βουνά. Τα κάνουν να μοιάζουν με τους μόνιμα χιονισμένους όγκους των Ιμαλάϊων. Τα κάνουν πιο δυσπρόσιτα σε εμάς. Γι’ αυτό και πάντα ήθελα να ανεβαίνω τα βουνά μας με χειμερινές συνθήκες. Μάλιστα κατά την ανάβαση όσο μεγάλωνε η κλίση του εδάφους η δυσκολία αυξανόταν και η πρόκληση γινόταν πιο μεγάλη.

Έτσι γνωρίστηκα και με τον «κάθετο κόσμο». Την αναρρίχηση! Εκεί που δε μπορούσα να ανέβω μόνο με τα πόδια έπρεπε να χρησιμοποιήσω και τα χέρια. Νέα πρόκληση. Φυσικά νέες ιδέες μπήκαν στο μυαλό μου. Η κατάκτηση κάθε απόκρημνης κορφής, κάθε βελόνας και κάθε πύργου (βλέπε Μετέωρα). Σίγουρα μερικά από τα πιο όμορφα βουνά του πλανήτη χρειάζονται αναρρίχηση. Ενδεικτικά αναφέρω το Ama Dablam, το Matterhorn και το K2!

Καλά όλα αυτά αλλά τι σας ενδιαφέρουν εσάς? Σίγουρα η προσωπική μου προσέγγιση για τα βουνά σας είναι αδιάφορη. Αυτό όμως που δεν σας είναι αδιάφορο είναι η αλλαγή του κλίματος. Εμείς οι ορειβάτες τη βιώνουμε συνεχώς. Όχι δεν γράφω για να σας θυμίσω αυτά που είδη ξέρετε. Ούτε για να σας στεναχωρήσω. Γράφω απλά γιατί αναπολώ τις ωραίες εκείνες ημέρες που σκαρφαλώναμε στην Ελλάδα παγωμένα λούκια και παγοκαταρράκτες. Μη φανταστεί κανείς ότι σήμερα δεν σκαρφαλώνουμε χειμερινά. Σκαρφαλώνουμε αλλά..........!

Να μερικά πράγματα που πρέπει να κάνει κάποιος για να σκαρφαλώσει χειμώνα αρκετές διαδρομές στην Ελλάδα:
1. Να κρατήσει την άδειά του ολόκληρη για το χειμώνα
2. Να είναι όλα τα ΣΚ από Δεκέμβρη μέχρι Απρίλη στο βουνό.
3. Να οδηγεί αδιάκοπα από βουνό σε βουνό μέχρι να βρει κατάλληλες συνθήκες πάγου.
4. Να κάνει ευχέλαιο.
5. Να περιμένει να ξαναρθεί η παγετονική περίοδος.
6. Να πάει στις Άλπεις!

Το προηγούμενο ΣΚ βρέθηκα στα Βαρδούσια. Μάλιστα είχα και πελάτες. Ήθελαν λέει να σκαρφαλώσουμε την ΕΤ. «Παιδιά μη σας πάρω τα λεφτά άδικα. Το χιόνι είναι σούπα ακόμα..» τους είπα.. Τελικά ο καιρός χάλασε και δεν δοκιμάσαμε να σκαρφαλώσουμε τη «σούπα». Αυτό το ΣΚ με ξαναπήραν τηλέφωνο για να πάμε Γεροντόβραχο. Τελικά τους έπεισα πως δεν υπάρχει πάγος. Πώς να παγώσει το χιόνι? Χρειάζεται λιακάδα την ημέρα και παγωνιά τη νύχτα. Εμείς όμως έχουμε μόνο το πρώτο. Δε βαριέσαι μπορεί να «κάνει συνθήκες» αργότερα. Άσε που οι Άλπεις δεν είναι και πολύ μακριά!

Λουκάς Πρατήλας
http://www.natureinaction.gr/index.php?go=1&lang=gr

Ανεβαίνοντας στην Καρίτσα της Οίτης (10.02.08)

2008-02-11T09:47:00.000+02:00

Ήταν μια μοναχική και μοναδική ανάβαση στην Οίτη, μέχρι το οροπέδιο της Καρίτσας. Στόχος το χιόνι. Το περπάτημα στην ολόλευκη παρθένα φύση. Δεν ξέρω τι με τραβάει σ’ αυτή την ιδέα. Μικρός στο χωριό, στην εξοχή, ξυπνούσα πρωί πρωί, σχεδόν νύχτα, και περπατούσα με τις ώρες στο δάσος με τις βελανιδιές, στο λόγγο. Είναι μια άλλη αίσθηση ν’ ακούς στην πρωινή ησυχία τα βήματά σου να τρίζουν στο χιόνι, να βλέπεις τα πρώτα πετάγματα των πουλιών και ν’ ακούς τα πρωινά τους κελαηδήματα. Να βλέπεις τα γυμνά δέντρα, με όσο χιόνι μπορούν να κρατήσουν, και τα φουντωτά κέδρα, άσπρες μπάλες ανάμεσα στις πυκνές βελανιδιές. Πού και πού τα ίχνη της αλεπούς και του λαγού. Αυτά μικρός, στην ηλικία των 8 και 10 χρόνων.

Πιο καλή η μοναξιά, που λέει και το λαϊκό άσμα, λοιπόν, ακόμα και σήμερα. Σήμερα γιατί μπορείς να νοσταλγήσεις χωρίς όρια, μπορείς να αναστενάξεις χωρίς να σε πειράξει κανένας, να φωνάξεις, να πέσεις και να σηκωθείς, χωρίς την αίσθηση ότι σε μαλώνουν που δεν προσέχεις, να "φορτσάρεις" στον χιονισμένο ανήφορο χωρίς να έχεις την έννοια αν σ’ ακολουθούν οι άλλοι. Πολλά χωρίς, πολλά μπορείς...

Προσπαθούσα να φανταστώ τα αγριογούρουνα κρυμμένα στο πυκνό δάσος. Πουρνάρια, φιλίκια, κουμαριές, σχίνα, βελανιδιές, κέδρα, έλατα ψηλότερα. Πού να κρύβονται τώρα με το χιόνι; Λένε ότι βγαίνουν μόνο τη νύχτα. Τί να κάνουν, αλήθεια, με το φόβο που έχουν πάρει απ’ τις τουφεκιές… Άλλαξε συνήθειες και η φύση. Είναι όπως η σημερινή νεολαία. Βγαίνει μετά τις δώδεκα τη νύχτα “κυνηγημένη” από τις καταπιεστικές ιδιοτροπίες των μεγάλων.

Ναί, η μοναξιά έχει τους δικούς της νόμους. Σου επιτρέπει να φαντάζεσαι. Το μυαλό φεύγει. Προπαντός νοιώθεις πως είσαι μικρό παιδί. Έχεις την κρυφή ελπίδα να πεταχτεί ο λύκος, το αγριογούρουνο, η αλεπού, η αρκούδα - η αρκούδα της Οίτης, αυτή που όλοι λένε ότι είδαν, εκτός από μένα, να μπήκε άραγε στη χειμέρια νάρκη; - και να προλάβεις να ανοίξεις τη φωτογραφική μηχανή…

Απότομη ανάβαση, ιδανική για προπόνηση, με μια ανάσα. Η Καρίτσα είναι στα 1000 μέτρα υψόμετρο περίπου. Σταμάτημα μόνο για τις λίγες φωτογραφίες. Μετά από μισή ώρα ανάβασης έρχονται οι πρώτες νιφάδες χιονιού. Το έστρωσε λίγο πριν τη λάκα, όπου συναντάμε το μονοπάτι, που έρχεται από τις Μεξιάτες. Γενικά το μονοπάτι κοντεύει να κλείσει. Δύσκολα θα το βρει όποιος δεν το ξέρει, παρά την παλιά σήμανση με κίτρινους και κόκκινους κύκλους, η οποία όμως σήμανση χάνεται σιγά σιγά.
Κάτω στις παρυφές ο αιώνιος πόλεμος του ανθρώπου με τη φύση συνεχίζεται. Οι κυνηγοί με τις ριπές τους και τις ομοβροντίες τους “αγωνίζονται” να μην τους "ξεφύγει" ούτε ένας εχθρός. Τα έρ’μα τα πουλάκια... Δύσκολο να αποφύγεις τον εκνευρισμό, γιατί είναι όλα τόσο κοντά σε ευθεία, που υποψιάζεσαι πως το κάνουν επίτηδες. Σκεφτόμουνα την εποχή της χούντας στα χωριά. Μια Κυριακή τουλάχιστον το μήνα είχαν τη βολή των ΤΕΑ. Άκουγες όλη τη μέρα τον πόλεμο. Μάλλον για ξεσκούριασμα των γκράδων το έκαναν, και για να ανεβάσουν το εθνικό φρόνημα των εθνοφρουρών απέναντι στον εσωτερικό εχθρό! Έτσι κι εδώ. Πόλεμος για το τίποτα ή για εκτόνωση της μανίας...Κακά τα ψέματα, ο φόβος μη σε πάρουν τα σκάγια και σε περάσουν και για "θήραμα" υπάρχει. Στο μεταξύ σωρός τα φυσίγγια στο χώμα. Αυτές οι τουφεκιές κι αυτά τα φυσίγγια αντιπροσωπεύουν τον αέναο, αιώνιο πόλεμο του ανθρώπου με τη φύση. Να τα ίχνη της αγέλης των αγριογούρουνων! Λες να βγουν μπροστά μου; Θα προλάβω να τα φωτογραφίσω;

Κουραστικό κατέβασμα στο κακοτράχαλο μονοπάτι, ιδανικό για όσους θέλουν να "σκοτώσουν" τα γόνατά τους. Μικρά γρήγορα βήματα και τα μπατόν σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο ανισορροπίας. Αυτή τη φορά κρατώ τις κουμαριές και τα αγριογούρουνα, το φαράγγι του Καμαριώτη και την καταπληκτική θέα στον κάμπο του Σπερχειού, το Μαλιακό και τον “λιθαροσωρό” της Λαμίας απέναντι, με τα χωριά της, αλλά και το χιονισμένο οροπέδιο της Καρίτσας. Τελικά χρόνος ανάβασης 1 και 40’ και κατάβασης 50 λεπτά. Συνολικός χρόνος 2,5 ώρες

Δίπλα ακριβώς, στο φαράγγι του Καμαριώτη, έκοβαν την πίτα τους οι καταρριχητές, οι "φαραγγάδες". Δεν το ήξερα να τους επισκεφθώ. Συναντηθήκαμε στο καφέ στα Λουτρά Υπάτης. Είκοσι πέντε νέοι άνθρωποι που ανέδειξαν τα φαράγγια της Οίτης τα τελευταία 7 - 8 χρόνια. Την άλλη φορά, μου λέει ο Γιώργος, θα σε πάρουμε μαζί μας. Άλλο πάλι τούτο… Ο Γιώργος Ανδρέου έχει εκδόσει ένα θαυμάσιο βιβλίο με τίτλο "50 Φαράγγια στην Κεντρική Ελλάδα" σε τρεις γλώσσες. Είναι το πρώτο βιβλίο που εκδίδεται για τα Ελληνικά Φαράγγια. Από τα πενήντα φαράγγια, που περιέχονται στο βιβλίο, τα δέκα είναι στην Οίτη και μάλιστα τα πιο σημαντικά.

Ανάβρα - Λίμνη Μενδενίτσας, επιστροφή

2008-02-09T14:23:00.002+02:00

Η Ανάβρα Μώλου είναι μισή ώρα από τη Λαμία. Είναι ένα ημιορεινό χωριό με θέα προς τη θάλασσα. Εκτός από τις παραδοσιακές ταβέρνες, τα καφενεία και το Ορειβατικό Καταφύγιο, που μπορεί να επισκεφτεί κανείς, κάνοντας μια βόλτα κατά μήκος του χωριού έχει μια εντυπωσιακή θέα προς το Μαλιακό Κόλπο, καθώς το χωριό βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τη μύτη της Βόρειας Εύβοιας. Επίσης μπορεί να επισκεφθεί τα απομεινάρια της αρχαίας Ακρόπολης και τον αρχαιολογικό της χώρο, στην οποία έχουν γίνει ανασκαφές με ευρήματα.

Μέσα από το χωριό ανεβαίνουμε με κατεύθυνση νοτιοδυτική. Φθάνουμε στο ξέφωτο, σε μια ραχούλα, και συνεχίζουμε δυτικά, λίγο κατηφορικά προς τη Λαμία και πάνω από το χωριό Θερμοπύλες. Το μονοπάτι μέσα στο πυκνό δάσος διακρίνεται με δυσκολία. Φωτογραφίζουμε τα ίχνη από τους αρχαίους τάφους (;) και συνεχίζουμε ανηφορίζοντας και συναντάμε το δασικό δρόμο που ανεβαίνει από τη Δρακοσπηλιά. Τον εγκαταλείπουμε με κατεύθυνση νότια τραβερσάροντας ελαφρά, περνάμε την ποτίστρα με τη βρύση και συναντάμε τον παλιό δασικό δρόμο, που ενώνει το Ελευθεροχώρι με τη Μενδενίτσα. Είναι το ψηλότερο σημείο της διαδρομής, περίπου 1100 μέτρα

Κατηφορίζουμε και είμαστε σε λίγα λεπτά στην πανέμορφη λίμνη της Μενδενίτσας, την Παλιοσουβάλα, όπως τη λένε, σε ένα εντυπωσιακό τοπίο, στα 1000 περίπου μέτρα υψόμετρο. Η λίμνη κρατάει την παγωμένη κρούστα της, που την κάνει ακόμα πιο όμορφη αντανακλώντας τις ακτίνες του ήλιου. Κρατάει νερό μέχρι τον Μάιο και στη συνέχεια "αξιοποιείται" σαν βοσκότοπος. Παρατηρήσαμε ότι κατασκευάστηκε ένα πρόχειρο χωμάτινο ανάχωμα στην έξοδο του φυσικού αυλακιού, που παροχέτευε το νερό, ανατολικά, ίσως με τη μορφή φράγματος. Πιθανόν μ' αυτό να αυξηθεί η ποσότητα του νερού της λίμνης.

Η συνέχεια είναι στον δασικό δρόμο. Περνάμε την Παλιοπαναγιά, ένα εξωκλήσι που πανηγυρίζει το Δεκαπενταύγουστο, ακολουθώντας την ταμπέλα προς "ΑΝΑΒΡΑ" και αφήνοντας δεξιά το δρόμο για την Μενδενίτσα. Από δω περάσαμε πέρυσι το καλοκαίρι, όταν κάναμε τα 14 χιλιόμετρα Αγώνα Ορεινού Τρεξίματος της Μενδενίτσας. Αφήνουμε αριστερά μας το καταφύγιο, κάτω από το Περδικοβούνι, και φθάνουμε στην Ανάβρα μετά από 4,5 περίπου ώρες διανύοντας περίπου 20 χιλιόμετρα διαδρομή, σύμφωνα με το GPS.

Η πλευρά αυτή του Καλλιδρόμου χαρακτηρίζεται από την πλούσια μικτή της βλάστηση, γιατί δέχεται την επίδραση του ήπιου κλίματος του Μαλιακού. Τα πεύκα, τα έλατα, οι βελανιδιές, τα πουρνάρια, τα κέδρα, τα σχίνα και κάθε λογής θάμνοι είναι τα βασικά στοιχεία της χλωρίδας. Συναντήσαμε αρκετές στάνες και ποτίστρες στη διαδρομή, που δείχνει ότι η κτηνοτροφία εξακολουθεί να υφίσταται ως απασχόληση των λίγων κατοίκων.

Τα αρχαιολογικά "ίχνη" επιβεβαιώνουν πως η περιοχή έχει σημαντικές ιστορικές αναφορές και ενδιαφέρον. Μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε ανάμεσα στις Θερμοπύλες και την Μενδενίτσα, δύο περιοχές με έντονη ιστορική διαδρομή από την αρχαιότητα μέχρι τα τελευταία χρόνια. Τα νερά "κατεβαίνουν" στα ρέματα και έχει αρκετές πηγές. Αρκετά επίσης τα ίχνη άγριων ζώων στο λίγο χιόνι, αλλά και τα ίχνη των αγριογούρουνων, που έχουν βαλθεί να σκαλίζουν τη γη.

Γκιώνα από Μνήματα, 3 Φλεβάρη

2008-02-06T23:19:00.002+02:00

Η Γκιώνα είναι το πέμπτο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας (2510 μέτρα) Για την κορυφή έχει τρεις βασικές προσβάσεις. Τη νότια, από το Φαράγγι της Ρεκάς και τη Βίνιανη Φωκίδας, τη βορειοδυτική από το Λαζόρεμα και την Συκιά, και την πιο γνωστή, τη βορειοανατολική, από τα Μνήματα και την Καλοσκοπή (ή Κουκουβίστα, φωλιά του Κούκου, σλάβικο όνομα).

Μνήματα: Στην τοποθεσία αυτή έγινε φοβερή μάχη με τον Ομέρ Βρυώνη. Οι Ντρεμισιώτες, οι Αγοριανίτες και οι Κουκουβιστιανοί αγωνιστές με επικεφαλής τον Γκούρα και το χωριανό μας Παπαντριά διέλυσαν τις στρατιές των Τούρκων και έθαψαν εκεί τους νεκρούς τους. Τα στοιχεία είναι από το βιβλίο του Φ.Λευκαδίτη, ΚΑΛΟΣΚΟΠΗ το μπαλκόνι της Ρούμελης (υπάρχει στη λαογραφική έκθεση)

Κυριακή 3 Φεβρουαρίου, εννιά η ώρα το πρωί. Ερχόμαστε από τη Λαμία. Χιόνι αρκετό και παγωμένο, από την Καλοσκοπή σχεδόν. Ο δρόμος καθαρίστηκε άσχημα και εντελώς πρόχειρα, μάλλον από φορτωτή. Το ΡΕΝΩ έγινε "jeep" για την περίπτωση και σταματήσαμε λίγο πριν τα Μνήματα, γιατί δεν πήγαινε άλλο. Η συνέχεια χαλαρή και όμορφη, γιατί όμορφη ήταν η μέρα, αλλά και η μικρή μας παρέα. Στην αρχή ακολουθήσαμε τον δασικό δρόμο με 2-3 κοψίματα. Περάσαμε την ποτίστρα, πρώτη φορά που τη βλέπουμε στεγνή. Ούτε το διπλανό ρέμα είχε νερό. Τί να υποθέσει κανείς, μάλλον οι καιρικές συνθήκες.

Στην έναρξη του μονοπατιού οι καινούργιες ταμπέλες δείχνουν τη διαδρομή: "ΓΚΙΩΝΑ" "ΒΑΘΕΙΑ ΛΑΚΑ". Αρχίζουν οι μικρές τραβέρσες στο απότομο κουραστικό ανέβασμα. Αφήνουμε τα τελευταία έλατα και μετά παίρνουμε διαγώνια διασχίζοντας το ανοιχτό κατάλευκο ανάγλυφο με φόντο την Πυραμίδα, έχοντας αριστερά μας τον όγκο της Πλατυβούνας. Το δρόμο είχε ανοίξει πριν από μας η Σχολή του Base Camp με τον Παναγιώτη Κοτρωνάρο, που τους συναντήσαμε στη Βαθειά Λάκα να κάνουν τα τελευταία μαθήματα. Είχαν κάνει πρωινό ανέβασμα στην Πυραμίδα

Φτάνοντας στη Βαθειά Λάκα σταματήσαμε για τις σχετικές φωτογραφίες και να απολαύσουμε το μεγαλείο της Πυραμίδας, που ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Αυτό το μέρος είναι ένας από τους πιο αγαπημένους προορισμούς των ελλήνων ορειβατών, για αναρρίχηση, για χειμερινή κατασκήνωση στο χιόνι, για μαθήματα αρχαρίων.

Ο στόχος ήταν η κορυφή, αλλά ελάχιστα μέτρα πριν το διάσελο το παγωμένο χιόνι δεν μας άφησε να συνεχίσουμε χωρίς κραμπόν και, δυστυχώς, άλλη μια φορά η κορυφή απομακρύνθηκε...Το παν στο βουνό είναι να ξέρεις πότε γυρίζεις πίσω. Ειδικά όταν έχεις μαζί σου νέα παιδιά, που δεν πρέπει να απογοητευτούν. Θέλουμε την παρέα τους και την άλλη φορά. Οι μικροί κύκλοι της ορειβασίας επαναλαμβάνονται, όταν δεν σπάνε βίαια. Κι εμείς θέλουμε να τους επαναλάβουμε πολλές φορές...

Ήταν μια θαυμάσια πορεία στο χιόνι, έξι ώρες περίπου, που έκλεισε με τη φασουλάδα και το κόκκινο κρασί στην Άνω Παύλιανη.

Βελούχι, κορυφή, από τα Καγγέλια (2315 μ)

2008-01-27T22:06:00.000+02:00

Το Σάββατο 26 Γενάρη ανεβήκαμε με τον Δημήτρη στην κορυφή στο Βελούχι (2315 μ) Πήγαμε από τη βορειοανατολική πλευρά του βουνού αφήνοντας το αυτοκίνητο λίγο μετά το Βράχο, προς την Αγία Τριάδα. Ξεκινήσαμε από την άσφαλτο φορώντας τα κραμπόν κάθετα στο παγωμένο χιόνι μέχρι την κορυφογραμμή, λίγο πιο ψηλά από το πέρασμα στα Καγγέλια και το διάσελο. Ανεβαίνοντας περάσαμε δίπλα από την πηγή (άμπλας) και τις τραβέρσες του παλιού μονοπατιού, από το οποίο περνούσαν όλοι όσοι από τα χωριά της βορινής πλευράς του Βελουχιού ήθελαν να επισκεφτούν την πρωτεύουσα, κυρίως από τους σημερινούς Δήμους Κτημενίων και Φουρνάς.

Η πρόσβαση στο Καρπενήσι από τα χωριά αυτά γίνονταν από τέσσερεις δρόμους. Από τα Βαρκά και το Κόκκινο Διάσελο, πάνω από τους Δομιανούς, αν είχε πολύ χιόνι, από τις Λάκρισες, το καλοκαίρι, πάνω από την Αγία Τριάδα, από τα Καγγέλια όλες τις εποχές, εκτός αν είχε πολύ χιόνι, και από το Βράχο και τους Αγίους Αποστόλους, πάνω από το Μαυρίλο, σαν μια πιο εύκολη αλλά μακρινή διαδρομή. Από τα Καγγέλια περνούσαμε σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο, μαθητές στο Γυμνάσιο στο Καρπενήσι. Η διαδρομή ήταν "παντός καιρού", 4 ώρες απ' τα Πετράλωνα. Με χιόνια και βροχές, χαλάζι και αστραπές κι αέρα "εκατό" μποφόρ.

Ο καθένας μας έχει και μια δύσκολη εμπειρία να διηγηθεί από τα "έρ'μα" τα Καγγέλια. Με παγωμένο χιόνι, θυμάμαι, περνούσαμε σαν τις κοτούλες, με το φόβο ότι μπορεί και να βυθιστούμε, όχι τόσο να μη γλιστρίσουμε. Ποιος το περίμενε ότι μετά από τόσα χρόνια θα παριστάναμε τους ατρόμητους με τα κραμπόν και το πιολέ...

Η πιο τραυματική εμπειρία ήταν, όταν για πρώτη φορά έπρεπε να πάω στο Καρπενήσι, 12 χρονών παλικάρι, για την πρώτη τάξη του Γυμνασίου. Φορούσα σκαρπίνια από τα δέματα του Ερυθρού Σταυρού για τους σεισμόπληκτους. Ήταν μικρά, με μύτη και πεταλάκια από κάτω, για να μην χαλάει η δερμάτινη σόλα! Σακατεύτηκαν τα πόδια μου τόσες ώρες πεζοπορία κουβαλώντας μαζί μου τις πέτρες του μονοπατιού. Σαν τώρα το θυμάμαι. Άλλη μια φορά, Σάββατο, πηγαίναμε στο χωριό και λίγο πριν τα Καγγέλια μας πιάνει ένα χαλάζι με αστραπές στα τελευταία έλατα, πριν το αλπικό. Να πέφτουν οι αστραπές δίπλα μας και εμείς, σαν τα κυνηγημένα ζώα, να κρύβουμε τα κεφάλια μας κάτω από τους ξερούς κορμούς, καμένους απο τα αστροπελέκια, για να αποφύγουμε, όχι τις αστραπές, αλλά το χαλάζι. Μικρά παιδιά γεμάτα νιάτα. Οι αναμνήσεις όμως έρχονται γλυκά και σε κρατάνε βουβό στο δύσκολο ανέβασμα στο παγωμένο. Να μείνω λίγο παραπίσω να γλυκοπικρονοσταλγήσω τα χρόνια εκείνα; Τα δάκρια είναι απ' τον αέρα ή απ΄τη θύμιση;

Συνεχίσαμε για την κορυφή ακολουθώντας περίπου τη γνωστή χάραξη του μονοπατιού. Ο δυνατός αέρας για ένα μεγάλο διάστημα μας ταλαιπώρησε αρκετά, αλλά το χιόνι ήταν ιδανικό για ανέβασμα, με τα κραμπόν να πιάνουν άνετα. Καταπληκτική μέρα με αρκετά καθαρό ορίζοντα, μας αντάμειψε τα μέγιστα. Η φωτογραφική μηχανή δυστυχώς δεν "δούλεψε" λόγω μπαταρίας.
Η βόρεια πλευρά του Βελουχιού, παλαιότερη φωτογραφία

Επιστρέφοντας προτιμήσαμε να επισκεφθούμε τα όμορφα παρατυμφρήστια χωριά της ορεινής Δυτικής Φθιώτιδας. Κατεβήκαμε στο Νεοχώρι ακολουθώντας το χωματόδρομο από τον Προφήτη Ηλία. Στη συνέχεια Μαυρίλο, Μερκάδα και Μεγάλη Κάψη. Είχα πολλά χρόνια να κάνω τη διαδρομή. Τα χωριά αυτά είναι από τα ομορφότερα της ορεινής Φθιώτιδας, μέσα στο πράσινο, με τις καστανιές, τα έλατα, τις βελανιδιές, τις καρυδιές και τις κερασιές. Αυτή την εποχή επικρατεί το γκρίζοκίτρινο χειμωνιάτικο χρώμα των φύλλων και των γυμνών δέντρων με το βαθύ πράσινο του έλατου, και με φόντο το ολόασπρο Βελούχι.

Σταματήσαμε στο ΣΑΛΕ ΛΕΛΟΥΔΑ στην Μερκάδα, που είναι πάνω στον ομώνυμο λόφο, με την ευρύχωρη ξύλινη βεράντα του μπροστά από το καθιστικό. Έχει μια πανοραμική θέα στα γύρω βουνά, στην κοιλάδα του Σπερχειού και "στα μονοπάτια του Αχιλλέα", όπως μας είπε ο υπεύθυνος του καταστήματος, ο Ηλίας Κιούσης, γιατί η ευρύτερη περιοχή θεωρείται ότι είναι η πατρίδα του Αχιλλέα, του ήρωα του Τρωικού Πολέμου. Παραδοσιακό πλούσιο φαγητό και κρασί ήταν ό,τι έπρεπε για την γλυκιά κούραση της χειμωνιάτικης ανάβασης.

Αλκυονίδες μέρες ακόμα, η κλιματική αλλαγή ή το "πεντάμορφο" Βελούχι θέλει να μας καλοπιάνει;

Η ορειβατική ομάδα των Οικολόγων Πράσινων στον Παρνασσό(20.01.2008)

2008-01-25T22:33:00.000+02:00

Την Κυριακή 20 Γενάρη η ορειβατική ομάδα των Οικολόγων Πράσινων της Λαμίας είχε μια θαυμάσια εμπειρία στο χιόνι. Το πρόγραμμα ήταν να κάνουμε Παρνασσό από Φτερόλακα για την κορυφή Λιάκουρα. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος, το χιόνι πολύ, αλλά ήταν μαλακό και βούλιαζε. Έτσι η πορεία έγινε δύσκολη γεμάτη εκπλήξεις, ειδικά για τις Αγγελική, Θωμαή και Ξανθή, που ήταν η πρώτη τους φορά στο πολύ χιόνι

Ο Αλκης είχε μαζί του τα ορειβατικά σκι και μας άφησε νωρίς κάνοντας τη δική του διαδρομή.

Τελικά η ομάδα σταμάτησε κάτω από την κορυφή, στο διάσελο, γιατί κουράστηκαν κάποιοι και δεν έπρεπε να σπάσει... Οι φωτογραφίες και το video κατέγραψαν με τον καλύτερο τρόπο αυτή τη θαυμάσια πορεία